Μόνο όσοι έχουν «μαχαίρι» να τρώνε «πεπόνι»;Οι τέσσερις κόσμοι και να φωνάξουμε τους «Καλόγηρους»!

Γράφει ο Μηνάς Αναστασάκης
Δευτέρα, 21 Νοέμβριος 2011 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Όλα αλλάζουν στις ημέρες μας, και τα παλαιότερα φαίνεται πως καταρρέουν. Ας κάνουμε λοιπόν λίγες αναδρομές και μια «πρόταση».
 Στον αρχικό κόσμο έγιναν και ήταν όλα καλά λίαν. Ένα «φιδάκι» όμως πονηρό χάλασε γρήγορα την ωραία εικόνα. Ο φόνος και το δάκρυ επακολούθησαν.
Και είπαν εν συνεχεία οι «παλικαράδες» αυτού του κόσμου: «Όποιος έχει μαχαίρι θα τρώει πεπόνι!»
Και τα ρόπαλα έκτοτε και τα σπαθιά έγιναν οι ρυθμιστές της ζωής μας.
 «Ύστερα ήλθαν της αρχαιότητος οι σοφοί, τα μεγάλα κεφάλια: Ήλθαν να «παρηγορήσουν» λαούς, φυλές και έθνη «δια της φιλοσοφίας» ή και της Τέχνης, πολλές φορές. Δεν ήταν άσχημα ολʼ αυτά. Αλλά και πάλι, «τα παλιά βιολιά» συνεχίστηκαν και υπό τις αστραπές των σπαθιών έτρωγαν όλοι τον άρτο τους.
 Ώσπου ήλθαν οι «άλλοι». Είπαν αυτοί, δυνατά, υπό την σκιά μιας αιματηρής λαιμητόμου:
- Ελευθερία – Ισότης – Αδελφότης!
Οι λαοί της Ευρώπης «φωτίστηκαν» τότε, αναθάρρησαν και ξεκίνησαν μια νέα προσπάθεια. Οι τράπεζες είχαν ωστόσο θεριέψει. Οι τοκογλύφοι -γνωστά ονόματα- κυβερνούσαν τον κόσμο, και τα κανόνια συνέχισαν να κροτούν.
 Λίγο αργότερα ήλθαν οι «άλλοι». Σκληρότεροι αυτοί. Είπαν: Αποφασίζουμε και διατάζουμε!, ένα πιατάκι φαΐ εσύ, ένα και κείνος, μια ασπιρίνη εσύ, μία και ο άλλος… Εμπρός μαρς όλοι σας, τώρα, και σκασμός!
Μʼ αυτούς τους «Κόκκινους» οι «τραπεζίτες» του κόσμου και το σινάφι τους ετρόμαξαν  για καλά και άνοιξαν λίγο τα χαλύβδινα χρηματοκιβώτιά τους… Αλλά το «πείραμα» ήταν λειψό και δεν κράτησε περισσότερο από 70 χρόνια, η Σοβιετική Ένωση έτσι κατέρρευσε, με πάταγο και εκ των άνω.
Και τώρα, μετά την κατάρρευση του «μπαμπούλα», του «υπαρκτού -τάχα- σοσιαλισμού», τα γνωστά θηρία αποθηριώθηκαν περισσότερο και ο ασύδοτος πια καπιταλισμός δείχνει τα φοβερά δόντια του. Εν τω μεταξύ έχουμε πάντες, μέχρις ενός, εξαχρειωθεί (Βίβλος).
Το «ψάρι» έτσι του κόσμου, από το κεφάλι έως και την ουρά του εκαταβρόμισε!
Κλαίει λοιπόν με γόους ολόκληρη η ανθρωπότητα (οι λαοί της) επί των ερειπίων της σύγχρονης «Ιερουσαλήμ» και της «Βαβυλώνας» μαζί. Κλαίει και θρηνεί στις ημέρες μας η ανθρωπότητα, με γόους και αμέτρητα δάκρυα. Άλλοτε αληθινά και άλλοτε ψεύτικα. Άλλοι κλαίνε αληθινά και άλλοι ψεύτικα.
Υπάρχει πρόταση;
Ναι. Να φωνάξουμε τους «Καλόγηρους»!...
Αν θέλουμε λοιπόν να ζήσουμε χωρίς τα δάνεια των τραπεζών, χωρίς τα ψεύδη των πολιτικών και δίχως τα προσκυνήματα στις «τρόικες», ας φωνάξουμε να μας κυβερνήσουνε οι καλόγηροι.
Γιατί οι καλόγηροι;
Μα διότι στα Μοναστήρια, όλα λειτουργούν με δικαιοσύνη, χωρίς καταναγκασμό. Εν ελευθερία.
Δηλαδή;
- Η κατανομή της εργασίας και η απολαβή των αγαθών εκεί γίνεται με απόλυτη ισομέρεια εν ελευθερία.
- Όλοι εργάζονται, ο καθένα σύμφωνα με τις δυνάμεις του και τις ικανότητές του: εργάζονται στα χωράφια, στη χειροτεχνία, στη συντήρηση και την καθαριότητα των χώρων τους, στην κουζίνα. Όλοι εργάζονται εκ περιτροπής και με τη σειρά τους στα διάφορα διακονήματα, για να ζήσουν λιτά και για να φιλοξενήσουν τους προσερχόμενους.
- Στα Μοναστήρια βλέπεις στην πράξη την ολιγάρκεια και την αυτάρκεια. Δεν πεινούν μήτε και θρέφουν «κοιλιές» εκεί οι καλόγηροι.
- Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί στα Μοναστήρια, διότι τα πάντα είναι κοινά, εν αγάπη και ελευθερία.
- Δεν υπάρχει στα Μοναστήρια η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αλλά ο ένας συνεργάζεται με τον άλλο με ιλαρότητα και αρμονία. Για δε την εύρυθμη λειτουργία των Μονών υποτάσσονται οι μοναχοί στον ηγούμενο, με υπακοή εθελούσια και φανερή ταπεινοφροσύνη. Και ολʼ αυτά γίνονται με απόλυτη εσωτερική ελευθερία.
Διότι:
Κέντρο των Μοναστηριών δεν είναι το Χρηματιστήριο, μήτε η Βουλή των πολυλογάδων και ψευδολόγων πολιτικών, αλλά είναι ο Χριστός, το Ευαγγέλιό Του, η υμνολογία της Εκκλησίας μας και η προσευχή.
Χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει χαρά διαρκής, χαρά αληθινή  σʼ αυτό τον κόσμο. Χωρίς αυτά, μόνο λύπες και στεναγμούς έχουμε, ακόμη κι αν είμαστε χρυσοντυμένοι, χρυσοδίαιτοι και χρυσοδάκτυλοι, ιδίως τότε…
Να φωνάξουμε λοιπόν τους καλόγηρους να μας τα μάθουν αυτά, να μας τα δείξουν στα Μοναστήρια τους.
Άλλη ελπίδα πια δεν υπάρχει. όλα δοκιμάστηκαν και απέτυχαν. Ας εισέλθουμε επιτέλους στην Κιβωτό, για νʼ αρμενίσουμε με ασφάλεια και ελπίδα κατά τους φουρτουνιασμένους ετούτους καιρούς.
Ιδού ημέρα ευπρόσδεκτη, ιδού σωτηρίας ημέρα.
Καλά Χριστούγεννα. Και καλές «αναστάσεις».

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος