Το απάνθρωπο πρόσωπο των Εθνικών Οδών

Παρασκευή, 09 Σεπτέμβριος 2016 20:33 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Δεν πρόκειται να γράψω για τα θανατηφόρα ατυχήματα, που συμβαίνουν στις εθνικές οδούς. Γι’ αυτά είναι άλλοι υπεύθυνοι και επαΐοντες. Θέλω ν’ αναφέρω όμως το απάνθρωπο πρόσωπο που παρουσιάζουν οι νέες εθνικές οδοί, και που μας κάνουν να τις αποφεύγουμε.

Κάποτε ταξιδεύαμε με τα τετράποδα, ή με τις άμαξες που έσερναν αυτά. Σταματούσαμε στα χάνια για ξεκούραση, φαγητό και ύπνο. Τότε δεν μας πίεζε ο χρόνος, και το ταξίδι ήταν απόλαυση. Γνωρίζαμε τους τόπους που περνούσαμε, ώσπου να φτάσουμε στον προορισμό μας, καθώς και τους ανθρώπους, τις ασχολίες, τα προϊόντα, και απολαμβάναμε την ομορφιά του τοπίου.
Κατόπιν, με την έλευση των αυτοκινήτων και λεωφορείων, το ταξίδι μας γινόταν πιο άνετο και φτάναμε πολύ πιο γρήγορα στον προορισμό μας. Σταματούσαμε πάλι στο δρόμο για λίγη ξεκούραση, για σουβλάκι κι ένα τσιγάρο, που πολύ ορθά απαγορεύεται στα λεωφορεία. Οι δρόμοι όμως δεν ήταν ταχείας κυκλοφορίας και η επαφή με το περιβάλλον ήταν στενή. Βλέπαμε το τοπίο, τις πόλεις, τα χωριά, γενικά επικοινωνούσαμε με τον περιβάλλοντα χώρο.
Όμως οι καιροί άλλαξαν δραματικά! Ζούμε πια στον αιώνα της ταχύτητας. Ο χρόνος μας πιέζει ασφυκτικά. Πρέπει να φτάσουμε νωρίς στον προορισμό μας, όσο πιο νωρίς γίνεται, με οποιοδήποτε κόστος. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να κυκλοφορούν ταχύτερα αυτοκίνητα, και οι δρόμοι που κατασκευάζονται να είναι όσο το δυνατόν πιο ασφαλείς και να συντομεύουν το ταξίδι μας στο ελάχιστο. Οι μηχανικοί πέφτουν με τα μούτρα στη δουλειά, ανοίγουν τρύπες στα βουνά, τα γνωστά τούνελ, ενώνουν με γέφυρες τους λόφους και τις χαράδρες, ακόμα και το Ρίο με το Αντίρριο κατάφεραν να ζεύξουν, και αλλάζουν τη μορφή των τοπίων δραματικά.
Όλα αυτά φυσικά γίνονται για την εξυπηρέτηση των αναγκών μας, και για την ταχύτερη και ασφαλέστερη μετακίνησή μας. Κι έτσι καταντήσαμε να μη γνωρίζουμε από πού περνάμε. Οι υπερταχείες λεωφόροι, που μπορούμε ν’ αναπτύξουμε υπερβολικές ταχύτητες, μηδενίζουν τις αποστάσεις μεν, αλλά αποξενώνουν τους ανθρώπους, χάνεται δηλαδή η επαφή με τον περιβάλλοντα χώρο.
Έτσι και μπούμε σ’ αυτές, είναι δύσκολο να βγούμε. Οι δρόμοι αυτοί, λες και σε διατάζουν να τρέξεις και να πας όπου θέλουν αυτοί, κι όχι όπου έχεις προγραμματίσει εσύ, κατά κάποιο τρόπο γίνεσαι έρμαιό τους. Μα, θα μου πείτε, καθήκον του οδηγού είναι να οδηγεί υπεύθυνα, να προσέχει το δρόμο και τα άλλα οχήματα δίπλα του, κι όχι να θαυμάζει τα τοπία που διέρχεται. Αν θέλει να το κάνει αυτό, ας ανάψει τα φώτα κι ας σταματήσει σ’ ένα χώρο στάθμευσης, να απολαμβάνει ως την άλλη μέρα. Θα μπορούσε να γίνει κι έτσι, όμως ποιος νοιάζεται για την ομορφιά του τοπίου; Τη δουλειά μας θέλουμε να κάνουμε, ταξιδεύουμε ως επί το πλείστον για ένα σκοπό, κι όχι για απόλαυση.
Πέρασα κι από τη νέα Εγνατία οδό. Από πλευράς κατασκευής είναι ένα αριστούργημα τεχνικής. Φαρδείς δρόμοι και γέφυρες, πολλά τούνελ, κι έτσι καταφέρνεις να φτάσεις όπου θες σε πολύ μικρό διάστημα και με ασφάλεια. Όμως δεν βλέπεις πού πας. Υψηλές προστατευτικές τσιμεντένιες μπάρες στις άκρες σου κόβουν την ορατότητα και όχι μόνο αυτό. Το έγκλημα που έχουν κάνει είναι πως έχουν χωρίσει την Ήπειρο και την Μακεδονία, (μέχρι την Καστοριά έφτασα), σε βόρεια και νότια.
Με περίφραξη συρματοπλεγμάτων, που θυμίζει στρατόπεδο συγκέντρωσης, τις έχουν κόψει στα δύο, με αποτέλεσμα τα άγρια ζώα να παγιδευτούν, και να μη μπορούν να περάσουν από τη μια μεριά στην άλλη, όπως γινόταν τόσους αιώνες. Πιο πολύ απ’ όλους πλήττονται οι αρκούδες και τα αγριογούρουνα, αλλά και πολλά άλλα ζώα. Ειδικά για τις αρκούδες η κατάσταση είναι απελπιστική. Πώς να υπερπηδήσουν τα υψηλά συρματοπλέγματα που τις χωρίζουν από τους κυνηγότοπούς τους; Δεν μπορούσαν οι φωστήρες μηχανικοί, που όλα τα προβλέπουν, να φτιάξουν υπόγειες διαβάσεις; Καλά, τις αρκούδες θα κοιτάμε τώρα;
Ένα άλλο κακό, πολύ κακό, είναι ότι χάθηκαν τα μαγαζάκια με τα σουβλάκια και τους καφέδες, απαραίτητα για την ξεκούρασή μας. Τις άδειες βλέπετε τις παραχώρησαν σε πολυεθνικά καταστήματα. Αυτά σερβίρουν καφέδες που ψήνονται σε λίγα δευτερόλεπτα, και ότι χειρότερο υπάρχει για κολατσιό. Τζις κέικ, χαρμπούργκερ, τοστ, όλα ξενικά, τίποτα Ελληνικό, και πανάκριβα παρακαλώ!
Πόσες φορές έχω ορκιστεί να μην ξαναπατήσω το πόδι μου σε δαύτα, έλα όμως που είμαι εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να παραβαίνω τους όρκους μου, αφού δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά! Πόσο νοσταλγώ εκείνα τα σουβλάκια και τους καφέδες στους Μύλους της Αργολίδας! Σε λίγο θα καταντήσουμε να κουβαλάμε από το σπίτι μας ψωμοτύρι και κεφτεδάκια, όπως κάναμε παλιά. Έτσι όπως μας φέρονται, τέτοια αντιμετώπιση τους χρειάζεται!
Το ταξίδι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του Έλληνα. Όλοι λίγο πολύ κρύβουμε μέσα μας έναν Οδυσσέα. Ας κάνουμε κάτι να διορθώσουμε αυτή την απάνθρωπη κατάσταση, για να γίνουν τα ταξίδια μας πιο ανθρώπινα!

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος