Κοινωνικός αυτισμός

Παρασκευή, 05 Μάιος 2017 21:02 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Παρατηρώντας όλο αυτό το διάστημα τους ανθρώπους δίπλα μου και κυρίως κρίνοντας τον εαυτό μου, έβγαλα το συμπέρασμα ότι δεν απέχουμε πολύ από την δημιουργία μιας καθολικά αυτιστικής κοινωνίας στην οποία τα πάντα, συναισθήματα, συμπεριφορές, ηθική και συνείδηση, φαίνεται να εκμηδενίζονται.
Μιλάμε για κοινωνικό αυτισμό που μας τον προσφέρει στο πιάτο ένα σαφώς καλά φτιαγμένο οικοδόμημα με γερά θεμέλια που αντέχει στο χρόνο.
Ένα από τα τούβλα του οικοδομήματος αυτού είναι και η τηλεόραση και κυρίως τα τελευταία παιχνίδια επιβίωσης που θυμίζουν άλλες εποχές οικονομικής κρίσης στην Αμερική του μεσοπολέμου, με τους γνωστούς μαραθώνιους χορού.
Σε αυτήν την ανθρώπινη εξαθλίωση το έπαθλο τότε ήταν λίγα δολάρια σε όποιο ζευγάρι παρέμενε τελευταίο μετά από μερόνυχτα όρθιο να χορεύει.
Εδώ τώρα στην Ελλάδα της κρίσης το έπαθλο είναι ένα πιάτο φαγητό.
Δεν μιλάμε βέβαια για τον σχεδιασμό ενός παιχνιδιού που άλλωστε κάποιος γνωστός Έλληνας του κινηματογράφου με μία του φράση έχει προσδιορίσει ακριβώς το στίγμα του τι συμβαίνει με την τηλεόραση και με την εικόνα ευρύτερα.
Η γνωστή φράση του "η εικόνα προϋπήρχε της βλακείας" σημαίνει ότι ηλίθιοι άνθρωποι φτιάχνουν ηλίθια προγράμματα, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η εικόνα είναι αυτή που φτιάχνει το πρόβλημα αλλά αντίθετα αυτοί που την κατασκευάζουν.
Και έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σημείο σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας της ημέρες του Πάσχα να καίνε αντί για το ομοίωμα του Ιούδα, το ομοίωμα του Χανταμπάκη.
Ψυχολόγοι ασχολήθηκαν με το ζήτημα και έχουν γραφτεί πολλά για να εξηγήσουν την ομαδική αυτιστική συμπεριφορά κλειδαρότρυπας που διακατέχει τους Έλληνες τον τελευταίο καιρό και την εμμονή του λαού με το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Σάμπως και δεν ήταν φτιαγμένος έτσι ο κόσμος μας εδώ και δεκαετίες;
Μήπως ξεχνάμε τον "άγνωστο πόλεμο" και την ταύτισή μας με τον συνταγματάρχη Βαρτάνη;
Μήπως ξεχνάμε την σελήνη και τον Γιάγκο Δράκο, την σειρά με τα χίλια επεισόδια;
Μήπως ξεχάσαμε την συνέντευξη του Μαστοράκη με τους φοιτητές που είχαν πιαστεί στο πολυτεχνείο από τους οποίους κανένας δεν είναι εν ζωή σήμερα;
Τι να πρωτοθυμηθώ και τι να θαυμάσω από το μεγαλείο και την οξυδέρκεια των ανθρώπων που δημιουργούν προγράμματα τηλεόρασης αλλά και των ανθρώπων που τα παρακολουθούν.
Έχουμε διαλέξει όχι τον δρόμο του σκέπτομαι άρα υπάρχω, αλλά τον δρόμο του καταναλώνω άρα υπάρχω, έτσι εξ ανάγκης ταυτίζει ο άνθρωπος τον εαυτό του με ένα στερητικό σύνδρομο αφού δεν μπορεί πλέον να καταναλώσει, πράγμα που τον κάνει να δικαιολογεί κάθε είδους συμπεριφορά αρκεί να έχε ένα πιάτο φαγητό,και γι'αυτό το πιάτο μπορεί να δουλεύει επτά μέρες την εβδομάδα χωρίς κρίση και συναισθήματα.
Αυτό ακριβώς ίσως να είναι και το ζητούμενο της κατασκευής τέτοιου είδους παιχνιδιών, να καταστήσουν δηλαδή μια αυτιστική κοινωνία απαλλαγμένη από κάθε είδους πρωτοβουλία και κρίση και αυτό είναι το πιο μεγάλο πρόβλημα διότι απευθύνεται κυρίως στην παιδική και εφηβική ηλικία.
Με λίγα λόγια το αποτέλεσμα αυτού του εμποτισμού, του αργού θανάτου της ελεύθερης σκέψης πιστεύω ότι τελικά θα είναι η κατασκευή πειθήνιων οργάνων στις επερχόμενες γενιές, γενιές που δεν θα διαθέτουν ίχνος κρίσης και νόησης, γενιές που θα υποκύπτουν απλά και γρήγορα στην θέληση συμφερόντων και σχεδιασμών που καμία σχέση δεν διαθέτουν με την πραγματική ανθρώπινη ύπαρξη και ζωή.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος