Το «Σκυλάκι»

Τρίτη, 09 Μάιος 2017 21:07 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Αν και λυπάμαι να κόβω λουλούδια, δεν άντεξα στο σκουντήματα που μου ’δωσε από μέσα μου το ζωηρό εκείνο παιδί που παίζει εκεί κοντά στην καρδιά μου εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, άπλωσα το χέρι κι έκοψα ένα λουλούδι από το ολάνθιστο «Σκυλάκι», που μόνο του καταδέχτηκε να φυτρώσει, να μεγαλώσει και ν’ ανθίσει, εκεί στο παρτέρι του κήπου, δίπλα απ’ τις τριανταφυλλιές.
Τούτο δω το πολύχρωμο «Σκυλάκι» με τη συμπαθητική χνουδωτή μουτσούνα ήταν το λουλούδι που πιότερο απ’ όλα κακοπέρναγε στα χρόνια που ήμασταν «…πιτσιρίκοι με κοντοπαντέλονο, μπάλα και τσιλίκι». Αργότερα, σαν διαβάσαμε βιβλία και γίναμε «σοφοί», μάθαμε πως η επιστημονική του ονομασία είναι Antirrhinum majus που πάει να πει Αντίρρινο το Μέγα. Όμως αυτό δεν μας έλεγε τίποτα. Για μας ήταν, απλά, το «Σκυλάκι», ένα όμορφο και πολύχρωμο λουλούδι που φύτευαν οι νοικοκυρές στις αυλές, στους κήπους και τις γλάστρες και που εμείς τα παιδιά κόβαμε τα άνθη του για να παίξουμε. Γιατί στα χρόνια μας εκείνα τα καλά, που παιχνίδια έτοιμα σπάνια αξιωνόμασταν, η πείρα και η σοφία των παππούδων και των γιαγιάδων αγκαλιά με το χωρίς χαλινάρια ατίθασο άτι της φαντασίας μας, δημιουργούσε παιχνίδια από το τίποτα: Από μια πέτρα, από ένα αυλάκι με νερό, από ένα ξύλο, από ένα έντομο, από ένα λουλούδι, από ένα σωρό με χώμα, από μια χαλασμένη ρόδα ποδηλάτου, από ένα σύννεφο, από μια μπάλα με κουρελόπανα, από ένα καλάμι…!!!
Ξέραμε, λοιπόν (ποιος μας το είχε πει δεν μάθαμε ποτέ) πως αν κόβαμε τούτο το συμπαθητικό λουλούδι που μοιάζει με σκυλάκι και του πιέζαμε μαλακά τα «μάγουλα» άνοιγε το στόμα του και αποκάλυπτε μια γλωσσίτσα φτιαγμένη από λεπτές άσπρες κλωστίτσες, με ένα μπαλάκι από μια κατακίτρινη σκόνη στην κορφή τους, που όταν την ακουμπούσαμε έβαφε κίτρινα τα δάχτυλά μας, σαν να τους είχε ρίξει χρυσόσκονη η νεράιδα που πέρασε το βράδυ στα όνειρά μας. Όταν το «σκυλάκι» μας κουρασμένο από το διαρκές «άνοιξε-κλείσε» δεν υπάκουε πια, κόβαμε άλλο… κι άλλο… κι άλλο… χωρίς να νιώθουμε πως έτσι λεηλατούσαμε, σαν πειρατές σε ρεσάλτο, την ομορφιά και το θησαυρό που η φύση είχε αφήσει στη φύλαξη και την εμπιστοσύνη μας. Η αίσθηση της χαράς του παιχνιδιού σκέπαζε τα πάντα.
Παραδομένος στις αναμνήσεις άπλωσα το χέρι μου κι έκοψα ένα «σκυλάκι» από το παρτέρι του σπιτιού. Κοίταξα τη ροδοκόκκινη μουτσούνα του, ταξίδεψα στη «Χώρα του Ποτέ», μεταμορφώθηκα, κι ύστερα, μαλακά, του πίεσα τα μάγουλα. Άνοιξε το στοματάκι του και μου ’δειξε τις άσπρες κλωστίτσες με τα κίτρινα «καπελάκια». Σταμάτησα να το πιέζω… έκλεισε το στόμα του… ξαναπίεσα… άνοιξε το στόμα του. Το μικρό ζωηρό παιδί που είχε βγει στα μπαλκόνια της καρδιάς μου κι αγνάντευε το παιχνίδι, ξεράθηκε στα γέλια. Χαμογέλασα κι εγώ, άθελά μου.
Να, λοιπόν, που το χαμένο χαμόγελό μας μπορεί να κρύβεται μέσα σε μιαν ανάμνηση, μέσα σ’ ένα μικρό ταπεινό λουλούδι, μέσα σ’ ένα παιχνίδι που έπαιζαν κάποτε τα παιδιά.
Απίθωσα το κομμένο λουλούδι στα πόδια της μάνας του, εκεί που θα βρεθούν και τα πέταλα απ’ τα υπόλοιπα αδέρφια του, όταν τελειώσει η εποχή της νιότης και της ζωής τους. Τότε στη θέση των λουλουδιών θα βρεθεί μια αποκρουστική στην όψη καστανή κάψα με μορφή νεκροκεφαλής (!!!), που μέσα της θα έχει πολλά μικρά σποράκια έτοιμα να πέσουν στο χώμα ή να αφεθούν στο φύσημα του αέρα και στο ποτάμι της βροχής για να ταξιδέψουν και να βρούν κάπου μακρύτερα τόπο, για να φυτρώσουν τα νέα φυτά και να ομορφύνουν το τόπο του Θεού.
Το ’πε κάποιος σπουδαγμένος Γάλλος και είναι σωστό:
«Η πραγματική μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία.»

Έκθεση εικόνων

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος