Αφιερωμένο σε όσους μεγάλωσαν σαν… παιδιά

Διαβάστε το σας παρακαλώ!

Τετάρτη, 26 Ιούλιος 2017 19:48 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή…
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί... Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά… Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση…
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα… Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι…
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους… Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε... Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα... Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Παίζαμε «τσοκαρία», «αμπάριζα», κυνηγητό… Τις νύχτες τις καλοκαιρινές, κρυμμένος επάνω στις μουριές του χωριού παίζαμε το κυνηγητό-κρυφτό… κυνηγούσαμε πεταλούδες, σκοτώναμε σκούρκους για μια δεκάρα για το παγωτό ξυλάκι…
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι... Τι φρίκη!
25η Μαρτίου ντυμένοι φουστανελάδες με καριοφίλια και κάποιοι άλλοι Τούρκοι, παίζαμε φοβερά έργα ενώπιον των συγχωριανών μας.
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ… Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Στήναμε «πλακόπετρες», «πλακοπαϊδες», «δόκανα» και πιάναμε πολιά στην εξοχή και τα φτιάχναμε φαγητό!
Βρεχόμασταν όταν έβρεχε το χειμώνα και το καλοκαίρι γιατί μας άρεσε και δεν παθαίναμε τίποτα. Όλο το καλοκαίρι διαβάζαμε ΟΜΠΡΑΞ – ΜΙΚΡΟ ΣΕΡΙΦΗ – ΜΙΚΡΟ ΚΑΟΥΜΠΟΫ – ΜΠΛΕΚ – ΜΙΚΡΟ ΗΡΩΑ (Γιώργος Θαλάσσης), ΤΙΡΑΜΟΛΑ – ΣΕΡΑΦΙΝΟ κλπ. Μαζευόμασταν τα γειτονόπουλα και διαβάζαμε γιατί ήταν μεσημέρι και δεν μπορούσαμε να δούμε όλα τα παιδιά…
Όταν «τρυγάγαμε» τα αμπέλια τσιμπούσαμε με χαρά απ’ όλα τα είδη σταφυλιών. Μετά στις «κόφες» και πάτημα! Απ’ το ρετσίνι που έβγαινε όταν πλέναμε το βαγένι για να μπει ο καινούριος μούστος ανάβαμε «νυχτέρι» και έβγαινε μια παχύρευστη κόλλα πάνω απ’ το κεραμίδι και κολλάγαμε τα παπούτσια..!
Μεταφέραμε απ’ το «παλιοπηγάδι» με το γαϊδουράκι και δυο νεροκούτια το νερό για το σπίτι. Και ήταν και μακριά. Γιατί δεν είχαμε νερό, αλλά τα πρώτα χρόνια, ούτε ρεύμα.
Τρώγαμε όλοι μαζί το μεσημέρι (παππούς, γιαγιά, μάνα, πατέρας, αδέλφια) στον «σοφρά» βρέχοντας όλοι μαζί σε μια «μουρχούτα» λίγο λάδι με λάχανα, καθισμένοι σε κάτι σκαμνάκια. Πριν το φαγητό αλλά και μετά κάναμε την προσευχή μας ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ…
Κάναμε και τι δεν κάναμε..! Και τι δεν κάναμε!..
ΑΝ ΕΣΥ που με διαβάζεις είσαι ένας από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν ΠΑΙΔΙ…

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος