Να κηρυχθεί η Ελλάδα χώρα «Ειρήνης και Πολιτισμού, Παγκόσμια Κληρονομιά»

Προς τους ισχυρούς της Γης (Τραμπ, Πούτιν, Μέρκελ, ΟΗΕ και Ε. Ε.)

 

 

 

Παρασκευή, 04 Αύγουστος 2017 15:29 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Εδώ κάθε 5η Ολυμπιάδα και κάθε 5η συνεδρίαση της Γ. Σ. του ΟΗΕ.

Όταν αναφέρεται κάποιος στην Ελλάδα, τη χώρα της Ποίησης, πρωταρχικά (αλλά και των Πάντων γενικότερα), ειδικά δε αν είναι και πατρίδα του, καλό θα είναι ν’ αρχίζει, ει δυνατόν, μ’ ένα ποίημα γι’ αυτή. Το δικό μου, ταπεινό, ποίημα για την μητέρα-πατρίδα έχει ως εξής:

ΕΛΛΑΔΑ: «Θαύμα» Φύσης και Ζωής
Ελλάδα των Θερμοπυλών,
της Σαλαμίνας, της Ισσού,
των Μαραθώνα, Πλαταιών,
Γαυγάμηλων και Γρανικού.

Πελασγική Ελλάδα μου
Λελεγικό στολίδι
της Οικουμένης δάδα μου
Πανδώρας δαχτυλίδι.

Νησοπλέξουδο βραχιόλι γης
στο Σύμπαν αντιλιάδα
αστέρι Δύσης και Αυγής        
πανέργια μου νυφάδα.

Δροσιά  ‘γιοπελαγίτικη
βουνοκορφίσι’ ελάτη
μοσχοβολιά ‘γιορείτικη
πνευματική Εκάτη.

Ιδέα ύψιστη, ιερή
Νόημα μεγαλείον
Ουσία μία, κρατερή
Πόνημα ένα, θείον.

Μούσα, λαλιά της ομορφιάς
ωδή του Ελικώνα
της νιότης και της λεβεντιάς
λύρα του Κιθαιρώνα.

Ελλάδα, κόρη τ’ Ουρανού
του Άπειρου, του Χάους    
του Έρωτα, τ’ Ωκεανού
του Σκότους και του Φάους.

Παμμήτρα του Πολιτισμού
του Κάλλους, της Ειρήνης,
της Αρμονίας, τ’ Αγαθού
και της Δικαιοσύνης.

Θαύμα της Φύσης, της Ζωής
του έργου, της μελέτης
του μόχθου, της επιμονής
του Χρόνου, της διαίτης1.

Ο Κάλχας τό ΄ειπε προ πολλού
πως θα γενείς πρεσβεύτρα
του Νου, της Γνώσης, του Καλού
και η των Πάντων «φταίχτρα».

Κι’ ο Τειρεσίας κι’ η Μαντώ
πάντα το διαλαλούσαν
πως οι βροτοί με τον καιρό
θα σε ευγνωμονούσαν.

Ευλογημένη απ’ τους θεούς
ψηλά στην Πιερία
περιζωσμένη από εχθρούς
σ΄ Ευρώπη και Ασία.

Ζεζυμωμένη από πηλό
του ‘φαίστειου της Θήρας
θωρακισμένη από χαλκό
του ορυχειού της Κίρρας.

Γαλουχημένη απ’ το βυζί
της Θέτιδας στη Φθία
και λαβωμένη απ’ τον μακρύ
εμφύλιο στην Τροία.

Αντριωμένη με ψωμί
που ψήθηκε στη Σπάρτη
καθαγιασμένη με κρασί
που μύρανε στην Άσκρη. (15)

Ελλάδα…

Αδερφομένη στους Δελφούς
Δωδώνη, Ολυμπία
διχαλωμένη στους Αιγούς2
Χαιρώνεια, Μαντινεία.

Διανοουμένη στα βαθιά
σ’ Αθήνα, Ιωνία
διαγυμνασμένη στα σκληρά
σε Σπάρτη, Βοιωτία.

Γοργονιασμένη στα γλυφά
Ιόνιου κι’ Αιγαίου
νεραϊδιασμένη στα γλυκά
της Πίνδου, του Παγγαίου.

Χρυσελεφάντινι’ Αθηνά
ποίημα του Φειδία
κοσμοπολίτιστη θεά
Δημιούργημα του Δία.

Φάρε της Αλεξάνδρειας
και Κολοσσέ της Ρόδου    
θαύμασμα της Αρτέμιδας3
μνημείο του Μαυσώλου.

Με τα φτερά του Δαίδαλου
τον Κόσμο αρμενίζεις
με τους κρουνούς του Δάσκαλου4
στο ήθος τον ποτίζεις.

Με τα σχολιά του Πλάτωνα
και του Αριστοτέλη
εχάραξες τον Δρόμωνα5    
ο Ήλιος ν’ ανατέλλει.

Οι Μούσες θα σε τραγουδούν
στον άπαντα αιώνα
σαν τον Ορφέα συναντούν
στον θείο Ελικώνα.

Ελλάδα μου, πατρίδα μου
και πώς να σε υμνήσω
ξεπέρασες τα σύννεφα    
πώς να σε τραγουδήσω.

Δωρίδα, Αχαΐα μου
πλατιά Μακεδονία
σταθείτε λίγο να σας δω
πού είσαι Θεσσαλία;

Θράκη και Μολοσσία μου
απέραντ’ Ιωνία
ο Ήλιος σας έκρυψε
σκιά κι’ η Πελοπία6.

Ελλήσποντε σε σκλάβωσαν
και σένα Προποντίδα
Ιώνια σε σταύρωσαν
σας νοσταλγ’ η πατρίδα.

Σ’ αναζητώ στην Πέργαμο
στη Μίλητο, στην Πόλη
μα κει φωνή απ’ άνεμο:
«τις σφάξαν οι Μογγόλοι».

Κι’ η χαμένη Ατλαντίδα
άλλη Ελλάδα ήταν,
οίμοι, φεύ με την Αθήνα
σε εμφύλιο μπλεχτήκαν.

Τι να ειπείς για τους Δελφούς,
τη Σπάρτη, την Αθήνα,    
το Άργος και τους Πελασγούς,
την Πέλλα, τη Βεργίνα.

Τι να ειπείς για την Κνωσό
την μέγιστ’ Ολυμπία,
για τα νησιά και τη Φαιστό
την Magna Σικελία.

Τη Θήβα, τον Ορχομενό    
τα Φάρσαλα, τη Φθία,
τις Λάρισα και Ιωλκό,
Ναύπακτο, Αμπρακία.

Τα Μέγαρα, την Κόρινθο,
την μύστο-Ελευσίνα
το Σίγειο, την Πέρινθο,
τη νήσο Σαλαμίνα.

Τη Λάμψακο, την Άβυδο
για τη Σηστό, την Τροία    
τη Ραιδεστό, τη Μάδυτο,
την Πόλη την Αγία7.

Εγέννησες τον Διόνυσο,
τον Άτλαντα, τον Δία
τον πάνσοφο Τρισμέγιστο8
τον Άρη, τον Λοξία9.

Εστία, Ρέα, Κύπριδα10
την Άρτεμι, την Διώνη,
την Δήμητρα, την Θέμιδα,
την κόρη Περσεφόνη.

Τον κουτσοπόδη σιδερά11
τον κοσμοσείστη ναύτη12
την δορυφόρο Αθηνά
και τον πυρφόρο Πλάστη13.

Την Μελπομένη, την Κλειώ,
Ευτέρπη και Καλλιόπη,
την Θάλεια, την Ερατώ,
Πολύμνια, Ευρώπη.

Την Ουρανία, την Λητώ
Νέμεσι κι Αλκυόνη,
την Τερψιχόρη, την Κλωθώ,
Ελένη, Αντιγόνη.

Εγέννησες και Περικλή,
Πλάτων’ Αριστοτέλη,
τον θεϊκό τον Ηρακλή,
Φειδία, Πραξιτέλη.

Ορφέα, Λίνο και Θαλή,
Όμηρο και Σωκράτη,
Ησίοδο, Εμπεδοκλή
Ικτίνο, Καλλικράτη.

Αναξιμέν’, Ηράκλειτο,
Σόλωνα, Πυθαγόρα,
Αρχέλαο, Δημόκριτο,
Χείλων’ Αναξαγόρα.

Μύσωνα, Αναξίμανδρο,
Κλεόβουλο και Βία,
Λεύκιππο και Περίανδρο
Λύκωνα, Ασπασία.

Επίχαρμο, Αρίστιππο,
Εύδοξο, Πρωταγόρα,
Επιμενίδη, Χρύσιππο
τον άθεο Διαγόρα.

Επίκουρο, Αρίσταρχο,
Αέτιο, Ευκλείδη,
Πολέμωνα, Δικαίαρχο,
Άρατο, Αρχιμήδη.

Θεόπομπο, Θεόφραστο,
Αρχύτα, Φερεκύδη,
Δημήτριο, Κλεόστρατο,
Αισχίνη, Παρμενίδη.

Μενέδημο, Μητρόδωρο,
Στράτωνα, Δημοσθένη,
Παναίτιο, Θεόδωρο,
Πύρρωνα, Αντισθένη.

Διόδωρο και Πλούταρχο,
Στίλπωνα, Παυσανία,
Φιλόλαο και Ίππαρχο,
Στράβωνα και Φανία.

Αλκιδάμα, Ξενοκράτη,
Λυσία, Αντιφώντα,
Πρόδικο και Ισοκράτη,
Γοργία, Ξενοφώντα.

Πολύβιο, Ηρόδοτο
τον ένα Θουκυδίδη,
τον Χίο τον Θεόκριτο,
τον Πόντιο Ηρακλείδη.

Σαπφώ, Αλκαίο, Σοφοκλή,
Αισχύλο, Ευριπίδη,
Καλλίμαχο και Διοκλή,
Ζήνωνα, Σιμωνίδη.

Εύπολι, Αριστοφάνη,
Φιλήμον’ Αμειψία,
Κρατίνο, Ξενοφάνη,
Ηρίννα, Υπατία.

Ασκληπιό και Γαληνό
Φιλίνο, Μενεκράτη
Διοσκουρίδη, Τραλλιανό
Δίδυμο, Ιπποκράτη.

Αρετή και Πολυγνώτη,
Θεμιστόκλεια, Δαμώ,
Πυθαΐδα, Αριγνώτη,
Περικτιόνη, Θεανώ.

Τον μέγιστο Αλέξανδρο,
τον θρύλο Λεωνίδα,
το ναύαρχο τον Λύσανδρο,
τον στρατηγό Βρασίδα.

Τον γίγαντα τον Αίαντα,    
τον μέγα Αχιλλέα,
τον Μεγαρέα Βύζαντα,
τον μύθο Οδυσσέα.

Θεμιστοκλή, Ιάσωνα,
Θησέα, Αριστείδη,
Φίλιππο και Φωκίωνα,
Κίμωνα, Μυρωνίδη.

Ραδάμανθυ και Μίνωα,                
Λυκούργο και Χαρώνδα,
Ζάλευκο, Δευκαλίωνα
και τον Επαμεινώνδα.
        
Και το κατάστιχο εδώ
δεν έχ’ αρχή και άκρη
και πάντως τον μηχανικό
τον Ρόδιο Δεινοκράτη.

Ελλάδα, Ελλάδα,

Τον Κόσμο στους ώμους κρατάς
σου έλαχε ο κλήρος
τ’ Όλο φορτίο να βαστάς
δεν έρχετ’ άλλος γύρος.

Κρατάς και όλα τα κλειδιά
της γνώσης, της υγείας,
της αγωγής για τα παιδιά
και της Φιλοσοφίας.

Της άθλησης, της φρόνησης,
του λόγου, της ανδρείας,
της τέχνης, της διανόησης
και της Δημοκρατίας.

Της αρετής, της μουσικής,
του δίκιου, της φιλίας,
της ποίησης, της Λογικής
κι’ εν γένει της Παιδείας.

Ίω, ίω14!!!

Απ’ όλα τούτα τα Καλά
δεν κράτησες κανένα
και τα δικά σου τα παιδιά
τάχεις μαραζωμένα.

Τα λίχνισες εδώ κι’ εκεί
σ’ Ευρώπη και Ασία
σε Αφρική, Αμερική,
Κίνα και Αυστραλία.

Μνημόνια, ναρκωτικά,
φτώχια κι ανεργία,
σου κατατρών’ τα σωθικά
σ’ ωθούν στην επαιτεία.

Αναγαθία15, διαφθορά,
τσαπατσουλι’, άτεκνία,
μιζέρια, κακομοιριά,
ανύπαρκτη παιδεία.

Για όλα τούτα τα κακά
φτωχή η αισιμία16
βλέπω το φως να ‘ναι μακριά
μακριά κι’ η δυστυχία.

Ωϊμέ, ωϊμέ.

Κάποια ξένα αφεντικά
σε θέλουνε σκυμμένη
στο σβέρκο με την λαιμαργιά
φτωχιά, ταπεινωμένη.

Ωστόσο έχιδνες φονιές
που καιροφυλαχτείτε
ακούστε τις παλιές φωνές
που λεν’: μολών λαβείτε.

Ελλάδα, Καμπάνα ποιητική της Δωδώνης, της Επιδαύρου, των Δελφών, της Κασσώπης, της Εφέσου, των Συρακουσών, του Ταυρομενίου, του…, της…
Ελλάδα του Λόγου, της Γραμματικής, της Ποίησης, της Μουσικής, της Σοφίας, της Φιλοσοφίας (φυσικής και ηθικής), της Αστρονομίας, των Μαθηματικών, της Γεωμετρίας, της Ρητορικής, της Αρχιτεκτονικής, της Μηχανικής, της Ιστορίας, της Γεωγραφίας, της Ιατρικής, της Γλυπτικής, της Ζωγραφικής κ.τ.λ., κ.τ.λ., της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.
Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων, των Πυθείων, των Ισθμίων, των Νεμέων, των Παναθηναίων, των Λυκαίων, των Πανιώνιων κ.τ.λ.
Ελλάδα των Θερμοπυλών, των Πλαταιών, του Μαραθώνα, της Σαλαμίνας, της Μυκάλης, του 1821, του 1912-13, του 1940-4117.
Ελλάδα, αφαλέ της Γνώσης και της Ψυχής του Κόσμου, περικεφαλαία της ανδρείας και της αρετής του ανθρώπινου γένους.
Ελλάδα της Αθήνας, της Σπάρτης, της Θήβας, της Κορίνθου, του Άργους, της Σικυώνος, της Κνωσού και της Φαιστού, της Λάρισας, των Φαρσάλων και της Ιωλκού, της Πέλλας, του Δίου και της Βεργίνας, της Θεσσαλονίκης, της Ποτίδαιας, της Ολύνθου και της Τορώνης, των Σταγείρων, της Αμφίπολης και των Αβδήρων, της Σηστού, της Μαδύτου, της Σηλυβρίας, του Βυζαντίου (Κωνσταντινούπολης), της Προύσας, της Ταυρίδος (Κριμαίας), της Κολχίδος, της Σινώπης, της Αμισού, των Κοτυώρων, της Κερασούντος, της Τραπεζούντος και του Ευξείνου Πόντου εν γένει, της Χαλκηδόνος, της Κυζίκου, της Λαμψάκου, της Αβύδου, της Τροίας18, της Ίμβρου, της Τενέδου, της Λέσβου, της Ελαίας, της Κύμης, της Φώκαιας, της Σμύρνης, της Μιλήτου, της Χίου, των Κλαζομενών, της Εφέσου, της Σάμου, της Αλικαρνασσού και όλης της Ιωνίας (Μ. Ασίας) με τις χιλιάδες ελληνικές πόλεις (πάνω από 1300), της Ρόδου, της Μεγίστης (Καστελόριζου), της Κύπρου, των νησιών του Αιγαίου και Ιονίου Πελάγους, των Συρακουσών και της εν γένει Μεγάλης Ελλάδος (δηλαδή της νότιας Ιταλίας και της Σικελίας, της καλούμενης και Magna Graecia), της Τύρου, της Σιδώνος, της Ασκάλωνος, της Ιόπης, της Αζώτου, της Γάζας, του Πηλουσίου, της Ναύκρατις, της Ηλιούπολης, της Αλεξάνδρειας, της Κυρήνης, των Γαδείρων, του Εμπορείου, της Μασσαλίας, της Νίκαιας και των εκατοντάδων άλλων ελληνικών πόλεων της Μεσογείου (και όχι μόνον).
 
Ελλάδα του Ουρανού και της Γης, του Κρόνου και της Ρέας, του Ιαπετού και της Ασίας, του Ωκεανού και της Τηθύος, του Δία και της Ήρας, της Δήμητρας, του Ποσειδώνα, του Ήφαιστου, της Αθηνάς, της Άρτεμις, του Απόλλωνα, του Άρη, του Ερμή του Τρισμέγιστου, (του πρώτου φιλοσόφου, που έχει αποκληθεί και «φιλόσοφος των φιλοσόφων»), του Άτλαντα (ο Έλληνας Άτλας υπήρξε ο πρώτος μεγάλος αστρονόμος, αυτός που ανακάλυψε «την ουράνιον σφαίραν», γι’ αυτό και θεωρήθηκε πως κρατούσε ολόκληρο τον Κόσμο στους ώμους του, ενώ επειδή δίδαξε τους νόμους της αστρονομίας στον Ηρακλή θεωρήθηκε- συμβολικά- πως ο τελευταίος τον διαδέχθηκε στο κράτημα του κόσμου – βλ. Διόδωρου Γ’ 60. 2,4 και Δ’ 27.5), του Προμηθέα και του Επιμηθέα, του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, του Έλληνα19 και του Αμφικτύονα, του Δώρου, του Ξούθου, του Αιόλου, του Αχαιού, του Ίωνα, του Πελασγού, του Λέλεγος, του…, του…20

Ελλάδα του Λίνου21, του Ορφέα, του Μουσαίου και του Θάμυρι (μεγάλων ποιητών και μουσικών, αλλά και προσωκρατικών φιλοσόφων), του Πάμφω (Αθηναίος ποιητής, αρχαιότερος του Ομήρου – βλ. Παυσανία «Βοιωτικά» 29.8.), του Προναπίδη (δάσκαλος του Ομήρου) και του Θυμοίτη (ποιητών – βλ. Διόδωρου Γ’ 67.5), του Ομήρου και του Ησίοδου (των μεγάλων βέβαια ποιητών, αλλά και φιλοσόφων), του Επιμενίδη, του Φώκου, του Κλεόστρατου, του Φερεκύδη, του Θεαγένη, του Ακουσίλαου (προσωκρατικών φιλοσόφων κι’ εν γένει πνευματικών), των Επτά λεγόμενων Σοφών, ήτοι Θαλή από την Μίλητο (ο Θαλής σήμερα θεωρείται ως ο πρώτος πραγματικός φιλόσοφος), Βία από την Πριήνη, Πιττακού από την Μυτιλήνη, Σόλωνα από την Αθήνα, Χίλωνα από την Λακεδαίμονα, Κλεόβουλου από τη Ρόδο και Περίανδρου από την Κόρινθο (ο Πλάτων στον «Πρωταγόρα» του εξοβελίζει τον Περίανδρο, ως τύραννο, και στη θέση του βάζει τον Μύσωνα, γενικά δε για τα ονόματά τους δεν υπήρχε ομοφωνία από την αρχαιότητα –βλ. ενδεικτικά Διογένη Λαέρτιου Α’ 41 – 42), του Αναξίμανδρου, του Αναξιμένη και του Αναξαγόρα (των περίφημων φιλοσόφων από την Μίλητο, οι οποίοι μαζί με τον πατριώτη τους Θαλή αποτέλεσαν την περίφημη «Τετράδα» της Φιλοσοφίας), των επίσης προσωκρατικών φιλοσόφων Κέρκωπα, Βροντίνου, Ίππασου, Επίχαρμου, Ίκκου, του μεγάλου Πυθαγόρα φυσικά, του Ξενοφάνη, του Ηράκλειτου, του Παρμενίδη, του Ζήνωνα, του Μέλισσου, του Εμπεδοκλή, του Ξούθου, του Ίωνα, του Οινοπίδη και του Ιπποκράτη (και οι τρεις από τη Χίο), του Θεοδώρου του Κυρηναίου, του Φιλόλαου, του Εύρυτου, του Άρχιππου, του Λύσι, του Αρχύτα, του Τίμαιου, του Όκελου, του Έκφαντου και άλλων πολλών που έχουν χαρακτηριστεί ως Πυθαγόρειοι, του Αρχέλαου, του Μητρόδωρου από την Λάμψακο και του Μητρόδωρου από την Χίο, του Λεύκιππου, του Νεσσά, του Ναυσιφάνη, του Δημόκριτου, του Εύδοξου και δεκάδων άλλων φιλοσόφων σύγχρονων που δεν μπορούν ν’ αναφερθούν εδώ λόγω χώρου.

Ελλάδα των περίφημων σοφιστών Πρωταγόρα, Γοργία, Πρόδικου, Θρασύμαχου, Ιππία, Αντιφώντα, Αλκιδάμαντα κ.τ.λ.
Ελλάδα φυσικά του μέγιστου των φιλοσόφων Σωκράτη και των επίσης μέγιστων Πλάτωνα και Αριστοτέλη, αλλά και του Ξενοφώντα, του Αισχίνη, του Αρίστιππου, του Φαίδωνα, του Ευκλείδη, του Στίλπωνα, του Κρίτωνα, του Σίμωνα, του Γλαύκωνα, του Σιμμία, του Κέβη, του Μενέδημου, του Σπεύσιππου, του Ξενοκράτη, του Πολέμωνα, του Κράντορα, του Αρκεσίλαου, του Βίωνα, του Λακύδη, του Καρνεάδη, του Κλειτόμαχου, του Θεόφραστου, του Στράτωνα, του Λύκωνα, του Δημήτριου του Φαληρέα, του Ηρακλείδη από τον Πόντο (οι πέντε τελευταίοι ήταν Αριστοτελικοί οπαδοί της περίφημης Περιπατικής Σχολής που ίδρυσε ο Αριστοτέλης), του Αντισθένη, του Διογένη από τη Σινώπη, του Μόνιμου, του Ονησίκριτου, του Κράτη (οι τέσσερις τελευταίοι αποτελούσαν την λεγόμενη Σχολή των Κυνικών που ίδρυσε ο Αντισθένης), του Μένιππου, του Μητροκλή, του Ζήνωνα από την Κύπρο, του Αρίστωνα, του Κλεάνθη, του Σφαίρου, του Χρύσιππου (οι πέντε τελευταίοι ήταν οι λεγόμενοι Στωϊκοί φιλόσοφοι με αρχηγό τον Ζήνωνα από την Κύπρο), του Πύρρωνα, του Επίκουρου και δεκάδων άλλων φιλοσόφων σύγχρονων.
 
Ελλάδα των μεθ’ Όμηρον ποιητών, ήτοι Κρεώφυλου, Όλυμπου, Αρκτίνου, Εύμηλου, Τέρπανδρου, Αλκμάνος, Αρίωνα, Μίμνερμου, Τυρταίου, Αρχίλοχου, Θέογνι, Αλκαίου, Σαπφούς, Ξάνθου (λυρικός ποιητής από τη Λυδία), Λέσχη, Καλίννου, Πίνδαρου, Ίβυκου, Λάσου, Ανακρέοντα, Σιμωνίδη, Στησίχορου, Βακχυλίδη, Άσιου, Ιππώνακτα, Ανάνιου, Κλεοβουλίνης (από την Ρόδο, κόρη του Κλεόβουλου), Φωκυλίδη, Πίγρητα, Καλλίμαχου (από τους ανωτέρω, άλλοι ήταν ιαμβικοί κι’ ελεγειακοί ποιητές, όπως ο Αρχίλοχος, ο Θέογνις, ο Ανάνιος, ο Άσιος, ο Ιππώναξ, η Κλεοβουλίνη, ο Τυρταίος κ.τ.λ., και άλλοι όπως ο Κατάλογος των «Εννέα», ήτοι Αλκμάν, Αλκαίος, Σαπφώ, Ανακρέων, Πίνδαρος, Ίβυκος, Σιμωνίδης, Στησίχορος και Βακχυλίδης ήταν λυρικοί ποιητές), των Αλεξανδρινών λεγομένων λυρικών κι’ ελεγειακών ποιητών Σωτάδη, Φιλήτα, Ερμησιάνακτα, Ριανού κ.τ.λ., των Θέσπι, Αισχύλου, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αγάθωνα, Πρατίνα, Εύπολι, Κρατίνου, Αριστοφάνη, Έρμιππου, Στράττι, Μένανδρου (από τους ανωτέρω οι πέντε πρώτοι ήταν τραγικοί ποιητές, ενώ οι υπόλοιποι κωμικοί), καθώς και δεκάδων άλλων.
 
Ελλάδα του Εκαταίου από την Μίλητο, του Ηροδότου, του Θουκυδίδη, του Έφορου, του Θεόπομπου, του Πολύβιου, του Πολέμωνα, του Διόδωρου (του Σικελιώτη), του Απολλώνιου από τη Ρόδο, του Άρατου από την Κνίδο, του Σωτίωνα από την Αλεξάνδρεια, του Στράβωνος, του Παυσανία (Περιηγητή), του Αππιανού κ.τ.λ.
Ελλάδα των μετ’ Αριστοτέλη φιλοσόφων, αστρονόμων και μαθηματικών, ήτοι Αρίσταρχου του Σάμιου, Άρατου του Σολέως, Ερατοσθένη του Κυρηναίου, Ευκλείδη του Αλεξανδρέως, Ίππαρχου του Ρόδιου (του μεγαλύτερου αστρονόμου όλων των εποχών), Ποσειδώνιου του Απαμέως, Αέτιου του Αντιοχέως, του Πτολεμαίου, Κλαύδιου, του Ήρωνος του Αλεξανδρέως, του Θέωνος του Αλεξανδρέως και της κόρης του Υπατίας κ.τ.λ.
 
Ελλάδα του μεγάλου Πλούταρχου, των Νεοπλατωνικών φιλοσόφων Αμμώνιου, Πλωτίνου, Λογγίνου, Πορφυρίου, Ιάμβλιχου, Αιδέσιου, Χρυσάνθιου, Ιουλιανού (του λεγόμενου Παραβάτη), Μάξιμου και Σωσιπάτρας από την Έφεσο, Πρίσκου, Ευνάπιου, Σιμπλίκιου, κ.τ.λ., των Νεοπυθαγόρειων με κύριο εκπρόσωπό τους τον Απολλώνιο από τα Τύανα, καθώς και δεκάδων άλλων φιλοσόφων και σοφιστών της ύστερης αρχαιότητος, όπως ο Σέξτος Εμπειρικός, ο Αττικός, ο Φιλόστρατος, ο Αιλιανός, ο Σαλούστιος, ο Προαιρέσιος, ο Επιφάνιος, ο Λιβάνιος κ.τ.λ.
 
Ελλάδα του Δαίδαλου, του Γιτιάδα, του Βαθυκλή, του Φειδία, του Ικτίνου, του Καλλικράτη, του Ευπαλίνου, του Ιππόδαμου, του Θεόδωρου του Σάμιου, του Παιώνιου (ναός Αρτέμιδος στην Έφεσο, ναός Απόλλωνος στα Δίδυμα), του Δάφνι, του Σώστρατου από την Κνίδο (Φάρος Αλεκάνδρειας), του Πυθέου και του Σάτυρου (συνεργάστηκαν στην κατασκευή του Μαυσωλείου της Αλικαρνασσού), του Πολύκλειτου (θέατρο Επιδαύρου, Θόλος Αθηνών), του Χάρη από την Λίνδο (κατασκευή του Κολοσσού της Ρόδου), του Σκόπα από την Πάρο, του Δεινοκράτη, του Ερμογένη, του Πραξιτέλη, του Πολύγνωτου, του Απελλή, του Ευφράνορα κ.τ.λ.
Ελλάδα του Ασκληπιού, του Ιπποκράτη, του Γαληνού, του Διοσκουρίδη, του Ασκληπιάδη του Φαρμακίωνα, του Σεραπίωνα κ.τ.λ.
Ελλάδα του…, του…, του …
 
Αυτή η Ελλάδα, ο Κολοσσός της Γνώσης και του Πνεύματος, σήμερα, εξαιτίας εγκληματικών λαθών της εκάστοτε πολιτικής της ηγεσίας, αλλά και «εσωτερικών κι’ εξωτερικών εχθρών» («διαφθορά και σαπίλα» στο έπακρο, ναρκωτικά, υπογεννητικότητα, ανεργία, υποπαραγωγικότητα, υπανάπτυξη, έλλειψη δημοκρατίας σχεδόν παντού, τροχαία ατυχήματα, που στοιχίζουν δισεκατομμύρια στο Δημόσιο Ταμείο, υπέρογκοι εξοπλισμοί λόγω της επιθετικότητας της Τουρκίας, «τσαπατσουλιά», έλλειψη Αρχών, Οραμάτων και Παιδείας εν γένει, κ.τ.λ., που οδηγούν τη χώρα να είναι πρώτη σχεδόν σε όλα τα «κακά»), έχει ουσιαστικά πτωχεύσει (η σημερινή Κυβέρνηση που δεν ευθύνεται γι’ αυτή την «κατάντια», προσπαθεί βέβαια όσο μπορεί να «κάνει κάτι», αλλά ο αγώνας της φαίνεται πως είναι «άνισος και πολύ δύσκολος», γιατί έχει να παλέψει με εσωτερικά και εξωτερικά «θηρία», οπότε ΟΨΟΜΕΘΑ), και σχεδόν έχει γίνει «ρεζίλι» του υπόλοιπου κόσμου.

Και όχι μόνον αυτό, αλλ’ εδώ και δεκαετίες (ορθότερα αιώνες) απειλείται επιπλέον σοβαρά και από τον «κακό» γείτονά της (τελευταία δε ακόμη περισσότερο από το «νεοσουλτάνο»), ένα γείτονα που πρέπει να λεχθεί ότι έχει ωφεληθεί από το Ελληνικό Έθνος περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, μιας και βρέθηκε βίαια πάνω στην Ελληνική Αυτοκρατορία του Βυζαντίου, που ήταν ακόμη και μέχρι τότε (1453) το πιο πολιτισμένο Κράτος στον κόσμο, ένα γείτονα που κατέχει έτσι και βρίσκεται καθ’ ολοκληρίαν πάνω στα Ελληνικά εδάφη της Ιωνίας (Μ. Ασίας), στην οποία οι Έλληνες είχαν αποδεδειγμένα κυρίαρχη παρουσία τουλάχιστον από το 2.000 π. Χ.22

Αυτή, λοιπόν, τη χώρα, που έδωσε τον Πολιτισμό στην Ανθρωπότητα κι’ έκανε τον άνθρωπο να ζει σαν άνθρωπος, πρέπει η Διεθνής Κοινότητα να προστατέψει. Πρέπει να κάνει «κάτι» για να σωθεί από τον «κακό» εαυτό της (κυρίως από την «έλλειψη παιδείας» και την καταραμένη «διαφθορά», που θεωρώ τις κύριες αιτίες της όλης κατάστασής της), αλλά και από τον «κακό» γείτονά της (νομίζω πως πολύ δύσκολα μπορεί να βρεθεί χώρα στον κόσμο, που θα ήθελε για γείτονά της την Τουρκία).
Προς τούτο πρέπει με ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών να κηρυχθεί η Ελλάδα χώρα «Ιερή, Ειρήνης και Πολιτισμού, Παγκόσμια Κληρονομιά». Να γίνονται εδώ οι εκάστοτε συνδιασκέψεις Ειρήνης και Πολιτισμού, αντί να γίνονται στην Ελβετία (χώρα των Τραπεζών και του Παγκόσμιου Καπιταλισμού), στην Νορβηγία ή όπου αλλού.
 
Επίσης, συμβολικά, να γίνονται εδώ οι Ολυμπιακοί Αγώνες κάθε Πέμπτη Ολυμπιάδα (δηλαδή στα 20 χρόνια μία φορά, αν και η ευχή μας είναι να γίνονται αυτοί μόνιμα στην Ελλάδα, κάτι βέβαια που φαίνεται σχεδόν αδύνατο), η δε Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. να συνεδριάζει κάθε πέντε χρόνια στην Ελλάδα (Ολυμπία, Δελφούς ή Ακρόπολη). Οι ισχυροί της Γης, δηλαδή οι Πρόεδροι των Η.Π.Α. και της Ρωσίας, Τραμπ και Πούτιν αντίστοιχα, η Καγκελάριος της Γερμανίας Μέρκελ, τα Ηνωμένα Έθνη και η Ευρωπαϊκή Ένωση, έχω την άποψη πως, αν το θελήσουν, μπορούν να βοηθήσουν αποτελεσματικά προς την κατεύθυνση αυτή, γι’ αυτό και τους απευθύνουμε με το παρόν ταπεινό άρθρο (αν αυτό βέβαια μπορεί να φθάσει ενώπιόν τους) σχετική Έκκληση – Πρόταση, χωρίς φυσικά να παραγνωρίζουμε τις δυσκολίες που έχει η υλοποίηση αυτής (πάντως πιστεύουμε πως θάρθει κάποια ημέρα που η Ελλάδα θ’ ανακηρυχθεί, οπωσδήποτε, χώρα «Ιερή και Παγκόσμια Κληρονομιά», ίσως όταν θα είναι κατά τους Μεγάλους οι πλέον κατάλληλες προς τούτο συνθήκες, οι οποίες όμως καθ’ ημάς υφίστανται και σήμερα).
 
Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει πως η Διεθνής Κοινότητα θ’ αναλάβει και την διατροφή και την εν γένει συντήρησή μας. Μακριά από μας τέτοιες σκέψεις κι’ επιθυμίες, όπως θέλω να πιστεύω και από κάθε Έλληνα. Απλά και μόνο πιστεύουμε ότι η υλοποίηση μιας τέτοιας πρότασης θ’ αποτελέσει την αρχή για ένα νέο ξεκίνημα της πατρίδας μας προς τον σωστό και ίσιο δρόμο, ένα δρόμο αντάξιο της Ιστορίας και των σπουδαίων προγόνων της, για μία Αναγέννηση, τρόπον τινά, του παλαιού καλού εαυτού της.
Προς αποφυγή πάσης παρεξηγήσεως τονίζουμε, ιδιαίτερα, και ότι η πρωτοβουλία μας αυτή είναι αποτέλεσμα αγνών πατριωτικών αισθημάτων, κι’ επουδενί συνδέεται με «εθνικορατσιστικά» κίνητρα. Χωρίς να έχω τίποτα με την Ελβετία, καθώς και με ορισμένες άλλες χώρες, θλίβομαι όταν συνέρχονται σ’ αυτές διάφορες συνδιασκέψεις Ειρήνης και Πολιτισμού, ενώ όλοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο πλέον κατάλληλος χώρος προς τούτο, ιστορικά και πολιτιστικά, είναι, είτε η Ολυμπία, είτε οι Δελφοί23, είτε η Ακρόπολη της Αθήνας, ίσως δε ακόμη και η «ιερή» Δήλος (θα μπορούσαν δε κάποιοι ακόμη να μιλήσουν και για Επίδαυρο ή Δωδώνη).
 
Με όλο τον σεβασμό που έχουμε προς την Διεθνή Κοινότητα, ως σύνολο, αλλά και στον κάθε Λαό χωριστά, έχουμε τη γνώμη ότι η υλοποίηση της εν λόγω Πρότασής μας αποτελεί ηθική υποχρέωση της Ανθρωπότητας προς την Ελλάδα, δηλαδή ένα χρέος προς την Ελλάδα «τιμής ένεκεν», και ειδικότερα προς τους χιλιάδες αρχαίους  Έλληνες πνευματικούς δημιουργούς, που επί αιώνες αφιέρωσαν τη ζωή τους στις Επιστήμες, στις Τέχνες και στη Δημοκρατία και μόχθησαν υπό απίστευτες δυσκολίες να συγγράψουν εκατομμύρια πολύτιμα βιβλία (αυτούς τους θησαυρούς με απίστευτη μανία οι «τζιχαντιστές» του Θεοδόσιου, του Κύριλλου και άλλων μέσα σε μια νύχτα τους έκαναν στάχτη, καίγοντας τις βιβλιοθήκες της Αλεξάνδρειας, της Περγάμου, της Κωνσταντινούπολης κ.τ.λ.), θέτοντας έτσι τις βάσεις του Πολιτισμού, για να φθάσει η Ανθρωπότητα στη σημερινή της θέση.
 
Ευελπιστώντας, λοιπόν, πως η ταπεινή «φωνή» μας θα φθάσει, τουλάχιστον, στους Ισχυρούς της Γης.
Απευθύνουμε Έκκληση – Πρόταση προς τους Ισχυρούς αυτούς, δηλαδή Τραμπ, Πούτιν, Μέρκελ, Ο.Η.Ε. κι’ Ευρωπαϊκή Ένωση, να βοηθήσουν, ώστε η Ελλάδα: α) να κηρυχθεί χώρα «Ειρήνης και Πολιτισμού, Παγκόσμια Κληρονομιά», μήπως κι’ έτσι σωθεί από τον «κακό εαυτό» της (κυρίως την καταραμένη διαφθορά) και τον «κακό γείτονά» της, και τέλος, μήπως η ιδιαίτερη πατρίδα μου, η ξεχασμένη Σπάρτη, η κατά πολλούς ιστορικότερη και ενδοξότερη πόλη της αρχαιότητος, βρει, επιτέλους, τον ιστορικό και αρχαιολογικό της εαυτό (δηλαδή αναδειχθεί και αξιοποιηθεί ο ιστορικός και αρχαιολογικός της πλούτος), ο οποίος σήμερα, χωρίς σύγχρονο Μουσείο (τελευταία θέλουν να κάνουν Μουσείο ένα «αχούρι» παλιό εργοστάσιο, που βρίσκεται πάνω σε αρχαιότητες, σε μία απομακρυσμένη και αποκομμένη από τη σημερινή πόλη και τις αρχαιότητες περιοχή, που ίσως είναι και η πιο υποβαθμισμένη), κατά το ένα μέρος (κυρίως στο λόφο της αρχαίας Ακρόπολης και πόλης της Σπάρτης) είναι χορταριασμένος, με ελιές και το Στάδιο της νέας πόλης πάνω του, και σε πρωτόγονη κατάσταση, ενώ κατά το άλλο μέρος σχεδόν είναι ολοκληρωτικά καλυμμένος από σπίτια και πολυκατοικίες της σύγχρονης πόλης, το δε «κενοτάφιο» του Λεωνίδα, ίσως το σημαντικότερο μνημείο, περιβάλλεται γύρωθεν από πλατεία, μαγαζιά και πολυκατοικίες της σύγχρονης πόλης.
 
β) να γίνονται εδώ οι μεγάλες Διεθνείς Διασκέψεις για την Ειρήνη και τον Πολιτισμό και
γ) επίσης να γίνονται εδώ οι Ολυμπιακοί Αγώνες κάθε 5η Ολυμπιάδα, η δε τακτική Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε. να συνεδριάζει εδώ κάθε 5 χρόνια, προσέτι δε το Ευρωκοινοβούλιο ενωρίτερα, δηλαδή μία φορά το χρόνο.

 

1. Δίαιτα = τρόπος ζωής.  
2. Δηλαδή στους Αιγός ποταμούς του Ελλησπόντου, όπου οι Λακεδαιμόνιοι υπό τον Λύσανδρο εξολόθρευσαν τους Αθηναίους κι’ έθεσαν τέλος στον Πελοποννησιακό πόλεμο.
3. Πρόκειται, βέβαια, για τον περικαλλέστατο ναό της Αρτέμιδος στην Έφεσο, ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου Κόσμου, καλύτερο από τον Παρθενώνα.
4. Δάσκαλος, φυσικά, είναι ο «ένας», ο «μοναδικός» Σωκράτης, ιδρυτής της ηθικής φιλοσοφίας.
5. Δρόμων εδώ = η Λεωφόρος της έρευνας, του Νου, της γνώσης, της σοφίας, του πνεύματος εν γένει.
6. Πελοπία = Πελοπόννησος.
7. Δηλαδή την Κωνσταντινούπολη.
8. Αυτός είναι ο Ερμής, αποκληθείς ως «φιλόσοφος των φιλοσόφων» (όπως θα αναφερθεί και παρακάτω).
9. Προσωνύμιο του Απόλλωνα.
10. Προσωνύμιο της Αφροδίτης, το οποίο έλαβε επειδή φερόταν ότι αυτή αναδύθηκε στον αφρό της θάλασσας της Κύπρου.
11. Αυτός βέβαια είναι ο Ήφαιστος.
12. Δηλαδή τον Ποσειδώνα.
13. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Προμηθέα.
14. Δηλαδή «αλλοίμονο, αλλοίμονο». Την φράση χρησιμοποιεί συχνά ο Ευριπίδης στις τραγωδίες του (βλ. ενδεικτικά «Ηλέκτρα»).
15. Αναγαθία = υπανάπτυξη, υποπαραγωγή
16. Αισιμία = αισιοδοξία.
17. Εκεί στην Πίνδο και στη Βόρεια Ήπειρο το 1940 – 41 ο Ελληνικός Στρατός έγραψε σελίδες δόξης και μεγαλείου αντάξιες (ίσως και μεγαλύτερες, και αυτό ας μην φανεί παράξενο) εκείνων των Θερμοπυλών του 480 π. Χ. Αποκορύφωμα υπήρξε η ηρωική άμυνα των Ελλήνων – παλληκαριών του Τάγματος που είχε αναλάβει τη φύλαξη στο Ύψωμα 731, ιδίως (εφάμιλλη σχεδόν κι’ εκείνη στο Ύψωμα 717), υπό την ηγεσία, αρχικά του Δημητρίου Κασλά, Ταγματάρχη, κι’ αργότερα (μετά από πέντε ημέρες) του Παναγιώτη Κουτρίδη, Λοχαγού. Προσωπικά, πιστεύουμε ότι το κατόρθωμα στο Ύψωμα 731 της Κλεισούρας στη Βόρεια Ήπειρο αποτελεί τις «Θερμοπύλες» της νέας Ελλάδος, και είναι κρίμα, που ελάχιστοι Έλληνες γνωρίζουν τι έγινε πραγματικά στο Ύψωμα αυτό και ποιοι υπήρξαν οι παραπάνω ήρωες αξιωματικοί, όπως και οι ήρωες συνάδελφοί τους, Περράκης Κων. και Χειμαριώτης Σπύρος, Ταγματάρχες, Κετσέας Θεμιστοκλής Συνταγματάρχης (Διοικητής του Αποσπάσματος/ Υποτομέως που είχε αναλάβει τη φύλαξη του 731 και 717), Βραχνός Βασίλ., Υποσ/γος (Διοικητής της 1ης Μεραρχίας Πεζικού), καθώς και άλλοι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και οπλίτες που ενεπλάκησαν στο θρυλικό 731 Ύψωμα και στα παρακείμενα προς αυτό (717 κ.τ.λ.), όπως οι Συνταγματάρχες Γεωγούλας Νικ., Παπαδόπουλος Κων/νος και Μπαλής Παναγ., ο Ταγματάρχης Τζανετής Εμ. και άλλοι.  
18. Το έχουμε ειπεί πολλές φορές, θα το ειπούμε κι’ άλλη μία: οι Τρώες ήταν Έλληνες, καθόσον μιλούσαν ελληνικά (ειδικότερα την πελασγική διάλεκτο), είχαν τους ίδιους θεούς και τα ίδια ήθη κι’ έθιμα με τους άλλους Έλληνες, τα δε ονόματά τους ήταν καθαρά ελληνικά (ίσως και πιο ελληνικά εκείνων της κυρίας Ελλάδας). Ειδικότερα τα κανονικά ονόματα του Πάρι και του Πρίαμου ήταν αντίστοιχα Αλέξανδρος και Ποδάρκης (και τα Πάρις και Πρίαμος ελληνικά ήταν).
19. Για τη γεννεαλογία των Ελλήνων και των βασιλικών τους γενών βλέπε ενδεικτικά Απολλόδωρου «Βιβλιοθήκη» Α. 1-7, Β.1.
20. Είναι αυτονόητο πως ο έπαινος εδώ αφορά κυρίως την Ελλάδα της αρχαίας εποχής, ενώ για τη σημερινή Ελλάδα δυσκολεύεται κάποιος να βρει κάτι καλό για να επαινέσει.
21. Επίσης είναι αυτονόητο πως, η περισσότερη αναφορά εδώ, έστω κι’ εν περιλήψει της Ιστορίας και της Βιογραφίας κάθε πόλεως και προσώπου που αναφέρονται εδώ, είναι αδύνατον να γίνει, καθόσον κάτι τέτοιο θ’ απαιτούσε ένα τεράστιο βιβλίο (και ίσως περισσότερο).
22. Βλέπε και σχετικό άρθρο μας υπό τον τίτλο «ΙΩΝΙΑ: Κορωνίδα του Ελληνισμού κ.τ.λ.», που δημοσιεύθηκε στον «Λακωνικό Τύπο» σε σειρές στο τέλος Μαρτίου 2017.
23. Αποτελεί «αίσχος και ντροπή» για τη σημερινή Ελλάδα το γεγονός ότι Ολυμπία και Δελφοί δεν συνδέονται με την Πρωτεύουσα του Κράτους (Αθήνα) με λεωφόρους πολλών λωρίδων και ταχείας και ασφαλούς κυκλοφορίας.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος