Έγκλημα

Παρασκευή, 15 Σεπτέμβριος 2017 20:45 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Ζούμε ίσως τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή των ακτών της Αττικής, απαθείς και αμέριμνοι. Απλοί θεατές. Χορτάσαμε να βλέπουμε πετρέλαιο και πίσσα στις παραλίες, κι όμως δεν κάναμε, κι ούτε πρόκειται να κάνουμε τίποτα!
Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα, όπως τα παρουσιάζουν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, βλέπουμε τα γλαρόπουλα να ξεψυχάνε λουσμένα στην πίσσα, κι εκτονώνουμε το θυμό μας με καμιά βρισιά. Μέχρι εκεί. Δεν μας νοιάζει ούτε τι προκάλεσε την καταστροφή, ούτε να την περιορίσουμε. Συνεχίζουμε όμως να ενημερωνόμαστε γεμάτοι θυμό, που ξεφουσκώνει, όταν το δελτίο προχωράει στην επόμενη ανταπόκριση.
Ένα δεξαμενόπλοιο έχυσε στη Σαλαμίνα αμέτρητους τόνους πετρέλαιο, και το κύμα το έφερε στις ακτές της Αττικής. Έχουν περάσει τόσες μέρες, κι εμείς ψαχνόμαστε. Οι δήμαρχοι των πληγέντων περιοχών, παρέα με τις κάμερες, θα κάνουν μήνυση κατά παντός υπευθύνου, και θα συνεχίσουν να κοιμούνται ήσυχοι. Θα μπορούσαν να έχουν κινητοποιήσει τον κόσμο, αλλά το ξανασκέφτηκαν, φαίνεται.
Είδαμε τον ιδιοκτήτη του αβέβαιης ικανότητας να μεταφέρει πετρέλαιο δεξαμενόπλοιου, να κλαίει και να οδύρεται που καταστράφηκε οικονομικά, αλλά να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του και να τονίζει πως το δεξαμενόπλοιό του είχε όλα τα χαρτιά του εντάξει. Ούτε ένα δάκρυ δεν περίσσεψε για τις καταστραμμένες ακτές, για το πετρέλαιο που κάθισε στον βυθό της θάλασσας και την μόλυνε ανεπανόρθωτα, μόνο για την τσέπη του. Αν είχε ένα γραμμάριο ευαισθησίας πάνω του, γνώριζε πολύ καλά τι έπρεπε να είχε κάνει.
Είδαμε έναν παραπαίοντα υπουργό να θέτει στη διάθεση του πρωθυπουργού την παραίτησή του, λες κι αυτό πως θα έλυνε το πρόβλημα. Υπεραμύνθηκε των ενεργειών που έκανε, κι ίσως να έχει κι ένα δίκιο. Πιστεύω πως έδρασε γρήγορα, αλλά το πρόβλημα δεν λύνεται με την ανάθεση της απορρύπανσης σε ιδιωτική εταιρία.
Αυτό αποτελεί κατάντια για όλους μας. Αν δεν είμαστε άξιοι να προστατέψουμε τις ακτές μας, αν δεν αγαπάμε τούτη τη χώρα που μας έδωσε το φως αλλά και τόσα άλλα, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας. Για ποια αλληλεγγύη των λαών μιλάμε, όταν δεν έχουμε αλληλεγγύη μεταξύ μας;
Είδαμε την αντιπολίτευση, σύσσωμη, να τα βάζει με την κυβέρνηση. Μόνο αυτό, δυστυχώς. Αυτή τη δουλειά ξέρει να κάνει. Ο τόπος χάνεται, η Αττική καταστρέφεται, κι αυτοί το βιολί τους. Σκέτες μαριονέτες που κάνουν θόρυβο. Να γελάς, ή να κλαις με δαύτους;
Δεν είδαμε την νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ να πιάνει ένα φτυάρι να καθαρίσει τις παραλίες. Πιθανόν τα νεοβολευθέντα αριστερά τέκνα στο δημόσιο, να εξάντλησαν την αγωνιστική τους δράση σ’ αυτές τις υπέροχες καρέκλες.
Πού είναι η νεολαία της ΝΔ; Αφήστε τους, αυτοί ετοιμάζονται για τις επόμενες εκλογές. Πρέπει να κυβερνήσουν. Αρκετά βολεύτηκαν οι αριστεροί. Τώρα έρχεται η σειρά τους.
Πού είναι η νεολαία των υπολοίπων «δημοκρατικών» κομμάτων; Μα, καταδίκασαν το γεγονός, τι άλλο να κάνουν; Σιγά μη λερώσουν τα παπούτσια τους με πίσσα. Ας το κάνουν άλλοι αυτό.
Πού είναι η εκκλησία; Συμπαθέστατος ο αρχιεπίσκοπος και χαμηλών τόνων. Θα μπορούσε να πάρει τα παιδιά του κατηχητικού, παρέα με τους ιερωμένους και τους ψαλτάδες, και ν’ αναλάβουν να καθαρίσουν ένα κομμάτι μιας ακτής. Έτσι, για να παραδειγματιστούν κι άλλοι φορείς. Ξεχάσατε τον δικό μας επίσκοπο κ. Ευστάθιο, που είχε μπει στη μάχη εναντίον της φωτιάς στους Βουτιάνους, τότε, σαν απλός πυροσβέστης;
Πού είναι οι τόσες οικολογικές οργανώσεις, που κόπτονται για το περιβάλλον; Μόνο κάποια μέλη της green peace πήρε το μάτι μου, διορθώστε με αν κάνω λάθος. Πού πήγε επιτέλους η ευαισθησία μας; Έχουμε καταλάβει τι έχει συμβεί; Κάποιοι προσπαθούν να υποβαθμίσουν το γεγονός, λέγοντας πως σε δύο μήνες το πρόβλημα θα έχει λυθεί, και πως οι ακτές θα έχουν καθαριστεί. Δεν θα έχουν όμως, γιατί το πετρέλαιο δεν φεύγει σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα.
Τι θα γίνει όμως με τον βυθό; Πρόκειται να καθαρίσει ποτέ; Όχι, αν δεν επέμβουν ανθρώπινα χέρια. Κι ως τότε ξεχάστε τα ψάρια, αλλά και όλα τα έμβια όντα του βυθού. Αν δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό, συνεχίστε να κάθεστε αμέριμνοι στον καναπέ σας, και να ενημερώνεστε για την πρόοδο των εργασιών της ιδιωτικής εταιρίας.
Φταίμε όλοι μας γι’ αυτό, κι ίσως πιο πολύ εγώ, που κάθομαι και γράφω τούτες τις σειρές, αντί να πάρω ένα φτυάρι και να τρέξω στα λιμανάκια της Βουλιαγμένης, εκεί που συνήθιζα να κάνω μπάνιο, ενώ δίπλα μου περνούσαν κοπάδια μελανούρια, και να πέσω στη δουλειά. Να ιδρώσω, όπως πρέπει να ιδρώσει ο κάθε ευαίσθητος άνθρωπος. Θα μου πείτε όμως πως δεν ιδρώνει το αυτί κανενός, γιατί λοιπόν να σκοτώνομαι;
Μήπως επειδή συνέβη στην Αττική, πρέπει ν’ αδιαφορήσουμε; Αύριο θα συμβεί το ίδιο στις Λακωνικές ακτές, μεθαύριο αλλού. Θα συνεχίσουμε να μένουμε απαθείς;

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος