Ιστορικές σελίδες από το βιβλίο του Λάκωνα Αντιστράτηγου Παναγιώτη Παναγάκου

Για την επέτειο της καταστροφής της Σμύρνης και την Μικρασιατική τραγωδία

Δευτέρα, 18 Σεπτέμβριος 2017 20:29 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ο παλαιός εκλεκτός συνάδελφος Γεώργιος Παναγάκος, τον οποίο εκτιμώ βαθύτατα, μου ενεχείρισε αποσπάσματα από το βιβλίο «ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ 1912-1922» του συγγενούς του Αντιστρατήγου Παναγιώτη Παναγάκου του Νικολάου από τα Ανώγεια της Σπάρτης, αλλά με ρίζες από τον Κότρωνα της Μάνης. ΟΑντιστράτηγος Παναγάκος ήταν άριστος μαθητής Γυμνασίου και εισήλθε πρώτος στην στρατιωτική σχολή Ευελπίδων. Έλαβε μέρος στους πολέμους 1912-1922 και μάλιστα στη νικηφόρα μάχη του Μπιζανίου. Διακρίθηκε, επίσης, στους πολέμους κατά των Βουλγάρων, ενώ επί Ι. Μεταξά ανέλαβε την κατασκευή των οχυρωμάτων στα σύνορα με την Βουλγαρία. Πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο και υπήρξε Υπουργός Στρατιωτικών στην τελευταία ελληνική κυβέρνηση του Εμμανουήλ Τσουδερού. Το βιβλίο του (808 σελίδων) κυκλοφόρησε το1961.
15-18 Αυγούστου 1922: Ο αγών συνεχίσθη μετά μεγίστης σφοδρότητος, αι δε εκατέρωθεν απώλειαι υπήρξαν σοβαρώταται. Η ορμή των ανδρών διετηρήθη ακατάβλητος, παρά την μεγίστην κόπωσίν των, την δυσχερή και ελλιπή διατροφήν αυτών και τας τρομακτικάς θυσίας , ας υφίσταντο. Το Β΄ Σώμα Στρατούκατέλαβε την 16ην τα τελευταία αντερείσματα προ της δεσποζούσης κορυφογραμμής του του Κάλε – Γκρότο και την 17ην , κατόπιν σκληρότατων και πολύνεκρων μαχών , καθ’ ας οι άνδρες έξαλλοι εφώρμων κατά των χαρακωμάτων του εχθρού, αδιαφορούντεςδια το φονικόν πυρ αυτού, το οποίον τους εθέριζε, κατέλαβε και τας τελευταίας, επί της κορυφογραμμής αυτού θέσεις του εχθρού, όστις υποχωρήσας, ενεκατεστάθη εις νέαν όπισθεν αμυντικήν γραμμήν αυτού, απέχουσαν του Κάλε – Γκρότο περί τα 10 χιλιόμετρα.
Εκτίμησις δια τον Ελληνικόν Στρατόν : Ο Ελληνικός Στρατός, παρά τον άφθαστον ηρωισμόν του και τα εκατόμβας των καθ’ εκάστην ημέραν θυσιών του, δεν ηδυνήθη να επιτύχη την ολοκλήρωσιν του γενικού σκοπού των αναληφθεισών επιχειρήσεων διότι υπερίσχυσεν η θέλησις του αντιπάλου.
Ηθικόν του Στρατού: Η επί μακρούς μήνας εν αδρανεία και υπό σκηνάς ή εις τα χαρακώματα διαβίωσις του Ελληνικού Στρατού επί του Μικρασιατικού Μετώπου, η κακή διατροφή των ανδρών , το με την πάροδον του χρόνου μειούμενον ενδιαφέρον των αξιωματικών των προς αυτούς και η αντίληψίς των ότι ο επί τόσα έτη συνεχιζόμενος εν Μικρά Ασία πόλεμος δενήγγιζεν εις το τέρμα του, η εντατική τέλος πολιτική διάβρωσις, είχον υπονομεύσει την πειθαρχίαν και την αντίληψιν του καθήκοντός των, έφθειραν τας υψηλάς αρετά αυτών, ανεζωπύρωσαν την αγάπην των προς την ζωήν και την νοσταλγίαν αυτών και υπέσκαψαν το ηθικόν των.
Αποτελέσματα της Μικρασιατικής Καταστροφής: Ούτως εξερριζώθη εκ της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός των και το μεγαλύτερον μέρος του εν Κωνσταντινουπόλει εγκατεστημένου. Από της απελευθερώσεώς της η Ελλάς δεν εγνώρισε χειροτέραν δυστυχίαν. Η Μικρασιατική Καταστροφή της και αι εκ ταύτης συνέπειαι ενθυμίζουν την 29ην Μαΐου 1453. Ιδού! Η Ελλάς επανήλθεν εις τα μετά τας νίκας του Κιλκίς και της Κρέσνας σύνορα αυτής, με επέκτασιν της εις την Δυτικήν Θράκην, ήτις απετέλεσε το έπαθλον των τόσων θυσιών και συμφορών της. Η Ελλάς ομοιάζει προς ηκρωτηριασμένον σώμα! Οι ελληνικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Κωνσταντινουπόλεως και της Ανατολικής Θράκης εις μάτην ήλπισαν ότι θα απελυτρούντο.
Αποτίμησις-Ελπίδαι: Η ελληνική φυλή, εν τούτοις, παρά την βαρύτατην καταστροφήν τηςταύτην, δεν εκάμφθη. Ως κατά τον μακραίωνα βίον της δεν υπέκυψεν εις ταςεπανειλημμένας συμφορά αυτής και δεν εξηφανίσθη υπό τους βαρείς ζυγούς της δουλείας της, όπως τόσιοι άλλοι γειτονικοί προς αυτήν λαοί, ούτω και ήδη επέζησε και ταχέως ηνδρώθη. Αφολύ αντιμεώπισε μαύρας ημέρας ήντλησε νέας δυνάμεις, ως ο Ανταίος ήντλει δυνάμεις εκ τους εδάφους εφ ου έπιπτεν, επούλωσε δια της αδαμάστου θελήσεώς της τας χαίνουσας πληγάς αυτής και ανέζησεν ως ο «Φοίνιξ εκ της τέφρας του», αναπτύξασα θαυμαστήν ζωτικότητα, ως το «λελωβημένον και αύον» δένδρον, εξ ου βλαστάνουν νέοι εύχυμοι βλαστοί.
Πάνε λοιπόν; Χάθηκαν όλαι αι συγκλονιστικαί ιεραί παραδόσεις και θρύλλοι τόσων γενεών; Εστήθη άραγε επί των προαιωνίων ονείρων και πόθων της ελληνικής φυλής η επιτύμβιος πλαξ; Και εν τούτοις η «Μεγάλη Ιδέα», αν και με σπασμένα τα φτερά της δεν απέθανε και δεν εκπροσωπείται δια τάφων! Η ιωνική γη είναι όλη οστά τόσων γενεών, που έζησαν εν αυτή επί τριάκοντα τουλάχιστον αιώνας. Αι αναμνήσεις είναι ελπίδες και δεν εκριζούνται, η δε τέφρα των νεκρών γίνεται ο σπόρος των ζώντων. Η πίστις μένει και δεν καταλύεται. Αι ευγενείς ιδέαι δεν αποθνήσκουν.

(Αθήναι, Φεβρουάριος 1960, Π. Παναγάκος, Αντιστράτηγος ε.α.)

Και για την αντιγραφή Γιάννης Μητράκος

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος