Απολογία σ’ ένα ματωμένο ιβίσκο

Δευτέρα, 18 Δεκέμβριος 2017 20:12 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Στέκομαι δίπλα σου απολογούμενος, πανέμορφο λουλούδι, και δεν ξέρω τι να πρωτοαναφέρω. Δύσκολο πράγματι, πολύ δύσκολο, γιατί εγώ είμαι άνθρωπος, έχω μυαλό, υποτίθεται, αλλά ποιο μυαλωμένο ον θα μπορούσε να διαπράξει τόσα φρικτά εγκλήματα, όσα ο άνθρωπος;
Παραξενεύεσαι, το βλέπω, που μ’ ακούς. Καταλαβαίνεις πολύ καλά πως έχει χαθεί η ευαισθησία από το είδος μας. Θα με θεωρείς σαν ένα παλαβό που δεν έχει τι να κάνει για να περάσει την ώρα του, ή σαν κάποιον που ζητάει άλλοθι, ή ψάχνει να βρει δικαιολογίες.
Όχι, δεν ζητώ άλλοθι. Είμαι κι εγώ υπεύθυνος για όλα αυτά, κι ίσως πιο πολύ από αυτούς που τα διέπραξαν γιατί, ενώ τα βλέπω, τα καταλαβαίνω, δεν κάνω τίποτα για να σταματήσουν. Είμαι ένας άβουλος και άτολμος ονειροπόλος. Αυτό δεν με αθωώνει όμως, ίσα-ίσα που με κάνει ίδιον με τους υπόλοιπους. Οι δράστες δεν έχουν παιδεία, δρουν μηχανικά, κανένας δεν κάθισε να τους εξηγήσει πόσο λάθος έχουν. Εγώ όμως που είμαι γνώστης των πραγμάτων, γιατί αδιαφορώ;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, αγαπημένο μου άνθος. Ξέρω γιατί είσαι κατακόκκινο. Ματώνεις για όσα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια σου, και κοκκινίζεις από ντροπή συνάμα. Τόσες χιλιετίες πέρασαν από το διάβα σου, τόσο άπλετο φως έριξαν τα πέταλά σου, τόσες μέλισσες στάθηκαν στον επιβλητικό σου ύπερο να ρουφήξουν το νέκταρ, τα μάτια σου έχουν δει πολλά και τα αυτιά σου έχουν ακούσει άλλα τόσα.
Κι όμως, έφταναν λίγες, πολύ λίγες χιλιετίες, όταν εμφανίστηκε αυτό το φοβερό και τρομερό είδος στη γη, για να έρθουν τα πάνω κάτω. Θα είχες εξαφανιστεί σίγουρα, όπως με την «πρόοδό» του κατάφερε να εξαφανίσει τα πλείστα των ειδών, αν κάποιοι δεν εκτιμούσαν την απίστευτη ομορφιά σου. Ο εγωισμός τους όμως δεν τους επέτρεψε να σε αφήσουν ελεύθεροστη φύση, που αποτελείς ένα κομμάτι της, αλλά επειδή ήθελαν να σε απολαμβάνουν μονάχα αυτοί, σε φυλάκισαν σε γλάστρες, τι δυστυχία για σένα, ή σε μερικούς περιφραγμένους κήπους.
Στέκεσαι λοιπόν ακίνητο, φυλακισμένο στο πήλινο κελί σου, κι οι ρίζες σου ασφυκτιούν. Προσπαθούν να βρουν διέξοδο, όμως αυτό είναι αδύνατο, κι έτσι αργοπεθαίνεις κατακίτρινο, χωρίς να έχεις τη δύναμη να πολλαπλασιαστείς. Ο άνεμος μπορεί να φυσά και να παίρνει τους σπόρους σου στην αγκαλιά του, όμως δεν βρίσκει χώμα πουθενά να τους αφήσει, όπως έκανε τόσα εκατομμύρια χρόνια, από τότε που εμφανίστηκες στον υπέροχο, γαλάζιο πλανήτη.
Τσιμέντο και άσφαλτος παντού. Θυσία στο βωμό της ανάπτυξης και της προόδου. Όλα για την καλοπέραση αυτού του δαιμόνιου είδους, που ήρθε να βάλει ταφόπλακα στην ίδια του την ύπαρξη. Υπάκουσε, βλέπεις, στη θεϊκή εντολή, και κατακυρίευσε τη γη, επιβάλλοντας την κυριαρχία του παντού, χωρίς να υπολογίζει και να φοβάται κανέναν, καμία άλλη ύπαρξη.
Δες κι αυτό το κλουβί που είναι κρεμασμένο από τον τοίχο, πάνω σου. Ακούς το κλάμα του φυλακισμένου καναρινιού; Στην ίδια μοίρα είστε και οι δύο, τα ίδια βάσανα περνάτε, τους ίδιους καημούς κεντάτε, αυτό με τη θεσπέσια, λυπητερή του μελωδία, κι εσύ βάφοντας κόκκινα τα πέταλά σου. Το έχουν στο κλουβί, για να απολαμβάνουν το κελάηδισμά του, που μόνο τέτοιο δεν είναι, αλλά ένας συνεχής θρήνος για την απώλεια της ελευθερίας του. Άραγε, μπορεί κανένας να το νοιώσει;
Από τότε που χάθηκε το μέτρο από τη ζωή του ανθρώπου, λατρεμένο μου λουλούδι, δεν βλέπω το μέλλον με καλό μάτι. Δείχνει λατρεία για τα υπέροχα και μοναδικά σου άνθη, όμως δεν μπορεί, ή δεν ξέρει να εκτιμήσει την αξία σου. Ότι αγαπάμε, δεν το φυλακίζουμε. Το αφήνουμε ελεύθερο, κι αυτό θα μας δείξει την αγάπη του, αν την αξίζουμε φυσικά.
Σε ποτίζει ανελλιπώς, μόνο που το νερό που σου προσφέρει, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που χρειάζεσαι, εκείνο της ευλογημένης βροχής, που όταν το δεχόσουν, τα φύλλα σου έγερναν χαρούμενα και χορτασμένα για να την ευχαριστήσουν. Το νερό του ανθρώπου δεν έχει καμία σχέση με εκείνο της φύσης. Είναι ποτισμένο μ’ ένα τοξικό δηλητήριο, το χλώριο, που σου αφαιρεί τη ζωή σιγά – σιγά.
Ποιος όμως ν’ ακούσει τις κραυγές σου; Ποιος να συγκινηθεί, όταν σε βλέπει χλωμό κι ετοιμοθάνατο; «Ξεράθηκε ο ιβίσκος; Να πάρουμε άλλον!», αυτή είναι η φιλοσοφία του. Δεν νοιάστηκε να ρωτήσει, γιατί ξεράθηκες. Δεν κατάλαβε πως τα καυσαέρια των αμέτρητων αυτοκινήτων και τα φουγάρα των εργοστασίων σε μάραναν. Δεν αφουγκράστηκε το κλάμα των φυλακισμένων ριζών σου.
Αυτά είναι ψιλά γράμματα γι’ αυτόν. Κι αν δει να σ’ επισκέπτονται οι μελίγκρες, σε ταράζει στα εντομοκτόνα. Μόνο που δεν γνωρίζει πως μαζί με τα ενοχλητικά έντομα, που βρίσκεις τρόπο να τα απομακρύνεις σχεδόν αλώβητο, πεθαίνεις κι εσύ. Κανένα φάρμακο δεν είναι ακίνδυνο, του έχουν πει, αλλά δεν εννοεί να το καταλάβει. Κι εκείνη η αφόρητη ζέστη που μαστίζει τις μεγαλουπόλεις, καλό δεν σου κάνει, αφού δεν επιτρέπει στην πρωινή δροσιά να σ’ επισκεφτεί και να σε αναζωογονήσει.
Το ξέρω ότι λυπάσαι και θλίβεσαι για όλα αυτά, αλίμονο! Κι όμως, τα πανέμορφα λουλούδια σου με κάνουν να ελπίζω πως θα έρθουν καλύτερες μέρες. Ω, να ξυπνούσα ένα πρωινό, και να βρισκόμουν σ’ έναν άλλο κόσμο, χωρίς πολυκατοικίες, εργοστάσια κι αυτοκίνητα! Πόσο ευτυχής θα ένοιωθα να σε έβλεπα να φυτρώνεις λεύτερο στο χώμα! Βλέπεις, οι άνθρωποι, απαίδευτοι και παρανοϊκοί, δεν μπορούν να καταλάβουν την αξία σου, γι’ αυτό καταστρέφουν συνειδητά το γαλάζιο μας πλανήτη!

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος