Σκόπια: Στην αρχαιότητα τμήμα Παιονίας που ουδέποτε υπήρξε Μακεδονία...

Παρασκευή, 02 Φεβρουάριος 2018 15:12 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Σκόπια: Στην αρχαιότητα τμήμα Παιονίας, που ουδέποτε υπήρξε ιστορικά, οργανικά και γεωγραφικά Μακεδονία, ενώ μέχρι το 1944 η περιοχή ανήκε στη Σερβία και λεγόταν Βαρντάσκα και Νοτιοσλαβία. Γκλιγκόρωφ: «Εμείς (Σκοπιανοί) δεν έχουμε καμία σχέση με την Μακεδονία, είμαστε Σλάβοι που ήρθαμε στην περιοχή τον 6ο μ. Χ. αιώνα». Επομένως αυτά (Σκόπια) ουδένα δικαίωμα έχουν στο όνομα Μακεδονία. Τίτο: «Ελπίζουμε ότι τ’ αδέρφια μας στη Μακεδονία του Αιγαίου, θα ενωθούν κάποια ημέρα με την Γιουγκοσλαβική Μακεδονία». Ανάλογες δηλώσεις και πρόσφατα Σκοπιανών ηγετών και αλυτρωτικές διατάξεις στο Σύνταγμά τους. Μετά ταύτα τι συζητάει η Κυβέρνηση με τα Σκόπια; Πώς δέχεται σύνθετη ονομασία, ενώ αυτά δεν έχουν κανένα δικαίωμα στ’ όνομα Μακεδονία; Πώς από «Ψευδομακεδονία» που είναι, δέχεται να λέγονται Μακεδονία; Τα εθνικά θέματα τα λύνει τελικά ο Λαός με Δημοψήφισμα.

Τελευταία, μετά από ηρεμία πολλών ετών, άρχισε να γίνεται πάλι μεγάλη κίνηση γύρω από το όνομα των Σκοπίων. Λες και πατήθηκε κάποιο «κουμπί», ενεργοποιήθηκε αυτομάτως το θέμα. Κανάλια τηλεόρασης, εφημερίδες, ραδιόφωνα, αρμόδιοι και μη όλοι αναφέρονται στο Σκοπιανό, λες και η φτωχή και ταλαίπωρη Ελλάδα σήμερα δεν έχει κανένα άλλο πρόβλημα. Και όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, κόσμος πάει κι’ έρχεται «ένθεν κι’ ένθεν» προς τη γειτονική χώρα για τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος. Μα θα ειπεί κάποιος, να μην γίνονται συναντήσεις, συζητήσεις και ανταλλαγές απόψεων; Βεβαίως και πρέπει να γίνονται, κι’ εμείς (όπως και το σύνολο των Ελλήνων) είμαστε ένθερμοι οπαδοί της συνδιαλλαγής, της συνύπαρξης, της Ειρήνης, της Δημοκρατίας, της Δικαιοσύνης κ.τ.λ., αξίες, φυσικά, που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι και τις εφεύραν και τις καθιέρωσαν στην Ανθρωπότητα, όπως, πανθομολογουμένως και τον Πολιτισμό υπό την ευρεία του έννοια.
Συζητάς όμως με κάποιον, όταν το υπό συζήτηση θέμα αντέχει στη λογική και στους κοινώς παραδεδεγμένους παγκοσμίως Κανόνες και Αρχές, και γενικά στο Δίκαιο, στην Ηθική, και στην Αλήθεια.  Όταν κάποιος σου έχει κλέψει το όνομα της μεγαλύτερης και ιστορικότερης επαρχίας της Χώρας σου, κι’ έχει καπηλευθεί και οικειοποιείται, διαστρέφοντας ασυστόλως, την Ιστορία της, τη δόξα της, τους ήρωές της, τα σύμβολά της κ.τ.λ., κι’ εντεύθεν μέσω αυτών υπονομεύει την ίδια σου την Χώρα (όπως έχουν κάνει οι Σκοπιανοί) ή σου έχει καταπατήσει το σπίτι και την πατρίδα (όπως έχουν κάνει οι Τούρκοι, η «συμφορά» του Ελληνισμού, στην Κύπρο, η οποία για τους Έλληνες είναι πατρίδα και αυτή), τι νόημα έχουν οι συναντήσεις και συζητήσεις; Όταν σου λένε «έλα να συζητήσουμε για ψεύδη και «κεκτημένα» σε βάρος σου, για τα από χιλιετίες ελληνικά νησιά που οι άλλοι «ετσιθελικά» διεκδικούν, για το Διεθνές Δίκαιο που επίσης «ετσιθελικά» αυτοί καταπατούν, κ.τ.λ., αναρωτιέμαι τι θα συζητήσεις αν προσέλθεις; Τη νομιμοποίηση των σε βάρος σου «κεκτημένων» και «κατεχομένων»; Πολύ δε περισσότερο τι και πώς θα συζητήσεις, αν είσαι φτωχός και αδύναμος, όπως η σημερινή Ελλάδα;
Συμβιβασμός σημαίνει «αμοιβαίες υποχωρήσεις των μερών από δικαιωμάτων τους, χάριν…..». Όταν ο άλλος δεν έχει κανένα δικαίωμα, τότε τι νόημα έχει ο συμβιβασμός;
Δεν είμαι βέβαια πολιτικός και δεν γνωρίζω τις βαθιές πολιτικές και διεθνείς διαστάσεις των θεμάτων αυτών, ούτε και τις τυχόν διεθνείς πιέσεις κι’ εκβιασμούς σε βάρος της χώρας μας. Εγώ εδώ, ξεκαθαρίζω, μιλώ σαν ένας απλός πολίτης και πατριώτης, με βάση το δίκαιο και το συμφέρον της πατρίδας μου.
Ειδικότερα, λοιπόν, από πλευράς Ελλάδος άκουσα πριν λίγες ημέρες τον Πρωθυπουργό της Χώρας να δηλώνει, επί λέξει, ότι «ήρθε η ώρα η Ελλάδα να λύσει θέματα που έχουν βαλτώσει» και ότι, όσον αφορά στο όνομα των Σκοπίων αυτός και η Κυβέρνησή του είναι υπέρ της «σύνθετης ονομασίας (υπονοώντας πως θα περιέχει τη λέξη Μακεδονία) με γεωγραφικό προσδιορισμό», ίδια δε ήταν και η άποψη του Υπουργικού Συμβουλίου που συνήλθε προς τούτο.
Μίλησε και για Αλβανικό ζήτημα και αναρωτιέμαι ποιο είναι αυτό.
Επίσης άκουσα τον Πρωθυπουργό να δηλώνει, περίπου, ότι ήρθε και η ώρα η Ελλάδα, ως ηγέτιδα δύναμη στα Βαλκάνια, να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην περιοχή.
Ως προς αυτό το τελευταίο η δήλωση του Πρωθυπουργού μου φαίνεται ως «πρωτοχρονιάτικο» αστείο, μιας και η πτωχευμένη στην ουσία και «καταχρεωμένη» Ελλάδα βρίσκεται σήμερα στη χειρότερη φάση της νεότερης Ιστορίας της, οι δε Βουλγαρία και Ρουμανία αντίστοιχα αναπτύσσονται αλματωδώς κατά πληροφορίες. Όσον αφορά δε στο θέμα των Σκοπίων και στις θέσεις του Πρωθυπουργού και του Υπουργικού Συμβουλίου (που δυστυχώς είναι και οι επίσημες της Ελλάδος) λεκτέα, καταρχήν, τα εξής: 1. Η πτωχευμένη, πολυβασανισμένη και «καταχρεωμένη» Ελλάδα είναι σήμερα σε κατάσταση να διαπραγματευτεί επωφελώς και κυρίαρχα τα εθνικά της θέματα, όπως το Σκοπιανό, το Κυπριακό κ.τ.λ.; Είναι αυτονόητο πως ΟΧΙ.
2. Όταν πρόκειται να διαπραγματευτείς ένα θέμα (ιδίως το συγκεκριμένο), ενδείκνυται διπλωματικά και πολιτικά να δημοσιοποιείς εκ των προτέρων τις θέσεις σου και μάλιστα, υποχωρητικές τοιαύτες, τη στιγμή που η άλλη πλευρά (η πλήρως υπαίτια και αδικούσα), από την μια εμφανίζεται «κρυψίνους» και από την άλλη αδιάλλακτη; (Τάχα βέβαια αδιάλλακτη, μπας κι’ έτσι πετύχει τον σκοπό της, που δεν είναι άλλος από τη σύνθετη ονομασία με τον όρο Μακεδονία). Κι’ εδώ επίσης αυτονόητο τυγχάνει πως ΟΧΙ.
Συνεπώς εδώ ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνησή του (και δυστυχώς η Ελλάδα), πριν καν σχεδόν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, έχουν ήδη κάνει δύο πολύ σοβαρά λάθη, τα οποία μοιραία ωφελούν αφάνταστα την πλευρά των Σκοπίων (όπως θα λεχθεί και παρακάτω έχει κάνει και τρίτο «μέγιστο» λάθος επί της ουσίας του θέματος).
Επί της ουσίας τώρα του Σκοπιανού.
Για την ελληνικότητα της Μακεδονίας θα μπορούσε κάποιος να γράψει βιβλία επί βιβλίων. Εμείς εδώ όμως θα περιοριστούμε μόνον σ’ αυτά, ήτοι:
Η Μακεδονία, το πιθανότερο, πήρε τ’ όνομά της από τον Μάκενδο ή Μακενδό (η λέξη παράγεται από το επίθετο μακεδνός, -ή, -όν – από την λ. μάκος, δωρικά αντί μήκος – και σημαίνει τον υψηλό, -ή, -ό –βλ. και Ομηρικό μακεδνός και μεθομηρικό μηκεδανός με την αυτή σημασία), τον γιο του βασιλιά της Αρκαδίας Λυκάονα (κι’ εγγονό του Πελασγού), ο οποίος είχε 50 γιους από διάφορες γυναίκες, οι οποίοι έχτισαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδος πόλεις ο καθένας (βλ. Απολλοδώρου Γ΄ VIII. 1, Παυσανία «Αρκαδικά» 3). Όπως φαίνεται ο Μάκενδος πήγε κι’ έχτισε πόλη Μακεδονία στην Πίνδο, από την οποία κι’ έλαβε τ’ όνομα ολόκληρη η ευρύτερη περιοχή (πρβλ. Ηροδότου Α΄ 56, Η΄ 43).
Για τ’ όνομα της Μακεδονίας όμως υπάρχει και άλλη άποψη. Σύμφωνα με τον Διόδωρο (βλ. Α΄ 20) η Μακεδονία έλαβε τ’ όνομά της από τον γιο του Διονύσου (οι Αιγύπτιοι, παραλλάσσοντας τ’ όνομά του, τον ονόμασαν Όσιρι, αλλά και αυτό ελληνικότατο όνομα από τις λέξεις όσιος + ιερός – βλ. Πλούταρχου «περί Ίσιδος και Οσίριδος» 61) Μακεδόνα, τον οποίο ο Διόνυσος άφησε βασιλιά στη χώρα αυτή κατά την εκστρατεία του για τον εκπολιτισμό της Ανθρωπότητας.
Οι Μακεδόνες, σύμφωνα με αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία, τουλάχιστον από το 8ο π.Χ. αιώνα ήταν Έλληνες Δωριείς, απόγονοι του Ηρακλή και του δισέγγονού του Τημένου, καταγόμενοι ειδικότερα από το Άργος, ως πρώτος δε βασιλιάς τους, κατά μεν τον Διόδωρο (βλ. Ζ΄ 15) ήταν ο Κάρανος, κατά δε τον Ηρόδοτο (βλ. Η 137, 139) ήταν ο Περδίκας, αμφότεροι Ηρακλειδείς από το Άργος, από δε τον Κάρανο μέχρι τον Αλέξανδρο, τον Μέγα, βασίλευσαν 24 βασιλείς και πέρασαν 480 χρόνια (για τη γενεαλογία των Μακεδόνων βλ. ειδικότερα Ηροδότου Η 139, Διοδώρου Ζ 15, 17, πρβλ. Θουκυδίδη 2.99).
Περαιτέρω οι Μακεδόνες συχνά κι’ επίμονα τόνιζαν την Ελληνικότητά τους. Ο Αλέξανδρος Α’ (προπάππος του Μεγάλου Αλεξάνδρου) το έκανε κατ’ επανάληψη κι’ έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 476 π.Χ. («αυτός τε γαρ Έλλην γένος ειμί τωρχαίον…….», ήτοι «γιατί κι’ εγώ είμαι Έλληνας το γένος από παλιά» - βλ. Ηροδ. Θ΄ 45, επίσης και Ε΄. 22, Η΄ 137-139).
Ο Φίλιππος και ο γιος του Μέγας Αλέξανδρος, ως Έλληνες, στο κοινό Συνέδριο των Ελλήνων στην Κόρινθο (πλην Λακεδαιμονίων), ζήτησαν και ορίσθηκαν «αυτοκράτορες» των Ελλήνων για την εκστρατεία τους εναντίον των Περσών (βλ. ενδεικτικά Διοδώρου ΙΣΤ΄ 89.3, ΙΖ΄ 4.9, Αρριανού «Αλεξάνδρου Ανάβασις» 1, Πλούταρχου «Αλέξανδρος» 14).
Επίσης ο Αλέξανδρος, επειδή καταγόταν από τα δύο σπουδαιότερα γένη των Ελλήνων, ήτοι από τον Ηρακλή από την πλευρά του πατέρα του και από τον Αχιλλέα (ή τον παππού αυτού Αιακό) από την πλευρά της μητέρας του Ολυμπιάδος (η Ολυμπιάδα ήταν αδερφή του βασιλιά της Ηπείρου Αλεξάνδρου και καταγόταν από τον γιο του Αχιλλέα Νεοπτόλεμο ή Πύρρο, που πήγε και βασίλευσε στην Χώρα αυτή μετά την Τροία), ήταν πολύ υπερήφανος γι’ αυτό και ήθελε να κατορθώσει πράγματα ανάλογα προς τη δόξα των προγόνων του αυτών (βλ. Διοδώρου ΙΖ΄ 1.5, Πλούταρχου ό.π. 2, Αρριανού ό.π. ΧΙ 8).
Ο Αλέξανδρος, μετά τη νίκη του στο Γρανικό, έστειλε στην Αθήνα ως «ανάθημα» 300 πανοπλίες των Περσών και ζήτησε να γραφεί το εξής επίγραμμα «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες, πλην Λακεδαιμονίων, από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων».
Πριν την αποφασιστική μάχη στα Γαυγάμηλα (ή Άρβηλα) ο Δαρείος έστειλε επιστολή στον Αλέξανδρο με δελεαστικές προτάσεις. Ο Αλέξανδρος, όμως, με περίφημη επιστολή του απάντησε ως εξής: «Οι υμέτεροι (=οι δικοί σας) πρόγονοι, ελθόντες εις Μακεδονίαν και ες άλλην Ελλάδα, κακώς εποίησαν ημάς, ουδέν προηδικημένοι (ενώ δεν είχαν αδικηθεί διόλου από εμάς). Εγώ δε των Ελλήνων ηγεμών κατασταθείς και τιμωρήσασθαι βουλόμενος Πέρσας, διέβην εις την Ασίαν…….» (βλ. Αρριανού «Αλεξ. Ανάβασις» 14.4.).  
Επίσης, λίγο πριν ριχτεί στη μάχη στα Γαυγάμηλα, ο Αλέξανδρος, έχοντας το δόρυ στο αριστερό χέρι, με το δεξί παρακαλούσε τους θεούς: «είπερ όντως Διόθεν εστί γεγονώς, αμύναι και συνεπιρρώσαι τους Έλληνας (= «αν πράγματι γεννήθηκε από τον Δία, να βοηθήσουν και να ενισχύσουν τους Έλληνες»-βλ. Πλούταρχου «Αλέξανδρος» 33.
Τέλος, ο μεγάλος Έλληνας γεωγράφος Στράβων αναφέρει: «Έστι μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία» (βλ. Ζ΄ Επιτ. 9) και ακολούθως: «η δε (Θεσσαλονίκη που ίδρυσε ο Κάσσανδρος προς τιμή της ομώνυμης συζύγου του, κόρης του Φιλίππου και αδελφής του Αλέξανδρου) μητρόπολις της νυν Μακεδονίας εστί» (βλ. Ζ΄ Επιτ. 21).
Σήμερα η ελληνικότητα της Μακεδονίας από ουδένα αμφισβητείται, εκτός από τους Σκοπιανούς, και αυτοί το κάνουν για προπαγανδιστικούς λόγους, καίτοι γνωρίζουν τη μεγάλη ΑΛΗΘΕΙΑ. Καθιστάμενοι όμως «γελοίοι» εμπρός στην Αλήθεια αυτή, τελευταία έχουν αλλάξει το «τροπάριο», και προκειμένου να επιτύχουν ακόμη και το ελάχιστον, ήτοι την σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία, ισχυρίζονται ότι έχουν δικαίωμα στο όνομα αυτό, γιατί και η περιοχή τους περιλαμβανόταν παλιά στη Μακεδονία (δυστυχώς σ’ αυτό έχουν συνηγόρους και πρόθυμους πολλούς και εντός της Ελλάδος).
Ο ισχυρισμός τους όμως αυτός είναι ένα μεγάλο ΨΕΜΜΑ. Ειδικότερα, στην αρχαιότητα η ιστορική Μακεδονία, μέχρι των χρόνων του Φιλίππου, ταυτιζόταν γεωγραφικά με τη σημερινή Δυτική Μακεδονία της Ελλάδος, με την διαφορά ότι περιλάμβανε, μάλλον, και το ελληνικότατο επί χιλιετίες Μοναστήρι, ήτοι ένα πολύ μικρό μέρος από τα σημερινά Σκόπια. Ο Φίλιππος, όμως, αφού νίκησε κατά κράτος όλους τους γείτονές του, ήτοι Ιλλυριούς, Παίονες και Θράκες, επεξέτεινε τα όρια της Μακεδονίας μόνο προς Ανατολάς (γιατί αυτό τον ενδιέφερε πιο πολύ λόγω Περσίας), ήτοι  μέχρι το Νέστο, ο οποίος και ορίστηκε πλέον το σύνορο Μακεδονίας και Θράκης (βλ. Στράβωνος Ζ΄ 33, 34, Επιτ.), όχι όμως και προς Βορράν και Δυσμάς. Έτσι, όπως φαίνεται, η Μακεδονία από του Φιλίππου και μετά οριζόταν προς Νότο από τον Όλυμπο και τα Χάσια όρη, προς Βορρά από τη γραμμή Ροδόπης – Νευροκοπίου, νοτιοδυτικές κλιτύες του όρους Πιρίν - Περλεπέ, κοιλάδα Στρωμνίτσας, στενά Ντεμίρ Καπού και δια βορείως – Μοριχόβου στο βόρειο άκρο της λίμνης Αχρίδας, προς Ανατολάς, όπως προαναφέρθηκε, από το Νέστο ποταμό και προς Δυσμάς από τη γραμμή διαχωρισμού των υδάτων του Σκάρδου, Γράμμος –Πίνδος, περιλαμβάνοντας, μάλλον, και την ευρύτερη περιοχή της Γκορυτσάς. Με άλλα λόγια από του Φιλίππου και μετά η Μακεδονία συνόρευε προς Νότο με την Θεσσαλία, με την οποία ο Φίλιππος (και ο Αλέξανδρος και όλοι οι μετέπειτα) συνδέθηκε με στενούς δεσμούς φιλίας και συμμαχίας, καθ’ ο Μακεδόνες και Θεσσαλοί γνήσιοι Έλληνες, αφενός, και αφετέρου οι βασιλικοί οίκοι αμφοτέρων των χωρών κατάγονταν από τον Ηρακλή, προς Δυσμάς με την Ιλλυρία, όπου βρίσκονταν πάμπολες ελληνικές πόλεις και αποικίες, αλλά και με την Ελληνική Ήπειρο (Μολοσσούς, Θεσπρωτούς κ.τ.λ.), με την οποία επίσης συνδέθηκε με στενούς δεσμούς φιλίας κ.τ.λ., επιπλέον και λόγω καταγωγής της Ολυμπιάδος από εκεί,  προς Βορρά με την Παιονία και προς Ανατολάς με την εκείθεν του Νέστου Θράκη, στις οποίες επίσης υπήρχαν πάμπολες τέτοιες πόλεις, δεδομένου και ότι οι χώρες αυτές (Ιλλυρία, Παιονία, Θράκη), μπορεί μεν να κατανικήθηκαν από τον Φίλιππο και τον Αλέξανδρο, ωστόσο συνδέθηκαν με την Μακεδονία με συνθήκες (αναγκαστικές βέβαια κατά τα πρότυπα και ειωθότα των Ελλήνων) φιλίας, ειρήνης και συμμαχίας, υποχρεούμενες ν’ ακολουθούν οποτεδήποτε και οπουδήποτε τους Μακεδόνες κ.τ.λ., διατηρώντας όμως την αυτοτέλειά τους και την αυτονομία τους, ακολούθησαν δε έτσι τον Αλέξανδρο στην εκστρατεία του κατά των Περσών, όπου και διακρίθηκαν ιδιαίτερα.
Θα πρέπει δε εδώ να σημειωθεί ότι, όπως φαίνεται, τα γεωγραφικά όρια της Μακεδονίας επί Ρωμαίων κι’ εποχής Στράβωνος (1ος π.Χ. αιώνας) είχαν επεκταθεί ακόμη περισσότερο προς Ανατολάς, ήτοι μέχρι τον Έβρο ποταμό, καθώς και προς Δυσμάς ίσως μέχρι την Αδριατική (βλ. Στράβωνος Ζ΄ 9,10 Επιτομές), όχι όμως και προς Βορράν, καθόσον η περιοχή ουδόλως ενδιέφερε τους τότε κρατούντες. Περαιτέρω η προς Βορρά, ειδικότερα, γειτονική της Μακεδονίας χώρα, η Παιονία, ήταν μία εκτεταμένη χώρα, η οποία καταλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Βουλγαρίας, τα Σκόπια και μάλλον έφθανε κατά καιρούς μέχρι την Αδριατική θάλασσα, οι δε ποταμοί Αξιός και Στρυμόνας πήγαζαν από την χώρα αυτή (βλ. Ηρόδοτου Ζ΄ 20, Στράβωνος Ζ΄ 4 και 36 Επιτομές). Οι κάτοικοι της χώρας αυτής (Παιονίας – όνομα ελληνικό, παραγόμενο από τη λέξη Παιών – ή Παιάν = ο θεός των ιατρών, ήτοι ο Ασκληπιός, αλλά και ο Απόλλων, ιατρός, παιάνας) ήταν Τεύκτροι και Μυσοί (ανακατεμένοι και με Θράκες), που ήρθαν πριν τον Τρωϊκό πόλεμο στην περιοχή από την Τρωάδα (βλ. Ηροδότου Ζ΄ 20), ήταν δε οι Τεύκτροι και οι Μυσοί (όπως και οι Τρώες) Έλληνες Πελασγοί  (ίσως ανάμεικτοι και με Αιολείς), καταγόμενοι από την Κρήτη ή την Αττική (βλ. Στράβωνος C΄ 604). Έτσι, λοιπόν, εξηγούνται τα διάφορα κατά καιρούς Ελληνικά ονόματα βασιλέων, στρατηγών, κ.τ.λ. της Παιονίας, όπως Πυραίχμης, Αστεροπαίος, Αξιός, Πηλεγών, Περίβοια, Ακεσσαμενός, Θερσίλοχος, Μύδων, Αστύπυλος, Μνήσος, Θρασίος, Αίνιος, Οφελέστης (βλ. Ομήρου «Ιλιάς» Β΄ 848, Φ΄ 140-155, 205, 211), Πίγρης και Μαντύης (Ηροδότου Ε΄ 12), Άγις και Κάσσανδρος (Διόδωρου ΙΣΤ΄ 4 και ΙΖ΄ 17.4), Αρίστων (Πλούταρχου «Αλέξανδρος» 39 και Αρριανού «Αλεξάν. Ανάβασις» Β’ 9.2 και Γ’ 12.3), κ.τ.λ., υπήρχε δε και δήμος Παιονιδών και Τρώων στην Αττική, ενώ και η Αθηνά έφερε την προσωνυμία Παιονία.  Η Παιονία, λοιπόν, και μετά την «υποταγή» της στην Μακεδονία, διατήρησε τ’ όνομά της και την αυτονομία της, και οργανικά και γεωγραφικά δεν ενσωματώθηκε ποτέ στην τελευταία, όπως δεν ενσωματώθηκαν και όλες οι χώρες από την Μικρά Ασία και μέχρι τις Ινδίες. Συνεπώς η Παιονία (άρα και τα Σκόπια που ήταν μέρος της) ουδέποτε αποτέλεσε οργανικό και γεωγραφικό μέρος της Μακεδονίας. Απ’ όλες τις αναφορές των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων (Διόδωρου, Στράβωνος, Πλούταρχου, Αρριανού κ.τ.λ.) αυτό προκύπτει, και οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί των Σκοπιανών είναι παντελώς Ψευδείς. Κατά τους ισχυρισμούς τους θα μπορούσαν ακόμη και οι Ινδίες, το Πακιστάν κ.τ.λ. να ονομασθούν Μακεδονία, αν είναι δυνατόν!!!
Αλλ’ ακόμη και αν, καθ’ υπόθεση, ευσταθούσαν οι ισχυρισμοί τους αυτοί, ήτοι ότι αποτελούσαν κάποτε μέρος (ορθότερα κομματάκι) της Μακεδονίας, μπορεί ηθικά, ιστορικά, πολιτικά και νομικά να οικειοποιούνται το όνομα της τεράστιας αυτής χώρας; Φυσικά και ΟΧΙ, οπότε κάτι το πονηρόν εδώ κρύβεται στη χρήση του ονόματος αυτού, γι’ αυτό κι’ επιμένουν τόσο πολύ.
Εν κατακλείδι, λοιπόν, οι Σκοπιανοί, τόσο ιστορικά, όσο και γεωγραφικά, ηθικά κ.τ.λ. ουδέν δικαίωμα αρύουν από την ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΑΤΗ Μακεδονία, που θα τους επιτρέπει να χρησιμοποιούν και καπηλεύονται τ’ όνομά της.
Στη συνέχεια επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία στην πραγματικότητα ήταν συνέχεια της Ελλάδος και της Μακεδονίας των Ελληνιστικών χρόνων, με τη διαφορά ότι «τώρα» ο Ελληνισμός, που αποτελούσε την συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της, αναγκάστηκε από τον Θεοδόσιο, κυρίως, και τους μετέπειτα, με τη βία ν’ ασπαστεί τον Χριστιανισμό, η ιστορική και γεωγραφική, όπως προεκτέθηκε, Μακεδονία, απετέλεσε την σπουδαιότερη επαρχία του Βυζαντίου, η δε Θεσσαλονίκη τη σημαντικότερη πόλη μετά την Κωνσταντινούπολη.
Ίδια υπήρξε η κατάσταση της Μακεδονίας και επί Τουρκοκρατίας, παρά δε τα μεγάλα δεινά που υπέστη ο εν γένει και αυτής Ελληνισμός επί των χρόνων της σκλαβιάς, αυτός άντεξε και παρέμεινε ακμαίος.
Από τις αρχές όμως του 19ου αιώνος, ένας νέος και πολύ ύπουλος εχθρός του Ελληνισμού της Μακεδονίας έκανε την εμφάνισή του, για τον οποίο, δυστυχώς, και μέχρι της ημέρες μας δεν έχουν διασκεδαστεί οι φόβοι και οι ανησυχίες των Ελλήνων.
Ο εχθρός αυτός δεν ήταν άλλος από το λεγόμενο «Μακεδονικό» ζήτημα, το οποίο συνοπτικά συνίστατο στην προσπάθεια ορισμένων σλαβικών χωρών (Βουλγαρίας, ιδίως, και Σερβίας, υπό την παρότρυνση, προστασία και ηγεσία, δυστυχώς, της μεγάλης φίλης και ομόδοξης – τσαρικής τότε – Ρωσίας, η οποία και το «κατασκεύασε»), όπως στα πλαίσια του «πανσλαβισμού», εμφανίσουν ως σλαβική ή σλαβοποιήσουν την Μακεδονία, ώστε στη συνέχεια μήπως και μπορέσουν έτσι να την εντάξουν στην επικράτειά τους ή στην σφαίρα επιρροής τους, κι’ εκμεταλλευτούν την μεγάλη στρατηγική της θέση, συγκεκριμένα δε την έξοδό τους στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, που ήταν ο «μεγάλος και κρυφός τους πόθος κι’ όνειρο».
Το ζήτημα αυτό είναι μεγάλο και χρειάζονται βιβλία για να περιγραφεί. Δεν θ’ αναφερθούμε δε περισσότερο (για να μην ξύνουμε άλλωστε και «παλιές» πληγές), ειμή μόνον θα ειπούμε ότι, το ζήτημα αυτό, αφού «φούντωσε» από τα μέσα του 19ου αιώνος, αφού με την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου του 1878 η Ρωσία πέτυχε να ιδρυθεί μεγάλο Βουλγαρικό κράτος που περιλάμβανε σχεδόν όλη την Μακεδονία!!!!, αφού το «πανσλαβικό» Κομιτάτο και οι Βούλγαροι Καμιτατζήδες δολοφόνησαν χιλιάδες Έλληνες της Μακεδονίας, αφού οι Βούλγαροι κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1916-18), ότε είχαν καταλάβει την Ανατολική Μακεδονία μαζί με τους Γερμανούς, κατέσφαξαν επίσης χιλιάδες Έλληνες και προκάλεσαν πολλά και φρικτά άλλα δεινά στον Ελληνισμό της Μακεδονίας (κάτι που έκαναν και στο τέλος Σεπτεμβρίου 1941 στην ευρύτερη περιοχή της Δράμας και Δοξάτου, με πιο άγριο, μάλιστα, τρόπο, ξεπερνώντας ακόμη και τους Χιτλερικούς, όταν πάλι είχαν καταλάβει με τους χιτλερικούς Γερμανούς την περιοχή αυτή), κ.τ.λ., φάνηκε πως ησυχάζει κάπως με την Συνθήκη του Νεϊγύ (29 Νοεμβρίου 1919).
Ωστόσο, τα δεινά του Ελληνισμού και της Μακεδονίας δεν είχαν τελειώσει. Ειδικότερα ο Ιωσήφ Μπρονζ (ο αποκαλούμενος Τίτο)της Γιουγκοσλαβίας στις 8 Αυγούστου 1944 ανακήρυξε στο Μοναστήρι, ίσως σε συμφωνία με τον Ιωσήφ Στάλιν της Ρωσίας και τους Βούλγαρους (ο Τίτο πάντως όπως έδειξε και η μετέπειτα στάση του έπαιζε σε πολλά ταμπλό), ανακήρυξε την «Ομόσπονδη Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας» (δηλαδή τα σημερινά Σκόπια), ενώ μέχρι τότε η περιοχή των Σκοπίων λεγόταν Βαρντάσκα και Νοτιοσλαβία, δηλώνοντας ένα χρόνο μετά κατά τις εορτές των «γενεθλίων» επί λέξει: «Σήμερα υπάρχουν Μακεδόνες έξω της Μακεδονίας. Αυτοί είναι οι αδελφοί μας στη Μακεδονία του Αιγαίου (δηλαδή στην Μακεδονία της Ελλάδος). Εμείς πιστεύουμε ότι κάποια ημέρα θα ενωθούν μ’ εμάς στην Ομόσπονδη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία». Όπως φαίνεται, έκτοτε και μέχρι σήμερα αυτός είναι ο πόθος τους και όλα τ’ άλλα είναι εκ του πονηρού.
Σημειώνεται ότι τότε στην περιοχή αυτή των Σκοπίων κατοικούσαν Βούλγαροι και Αλβανοί, περίπου κατ’ ίσο αριθμό, αλλά στην πορεία πήραν τα ηνία και κυριάρχησαν οι Βούλγαροι, καθιερώνοντας μάλιστα και την γλώσσα τους ως επίσημη γλώσσα (για την καθιέρωση της γλώσσας αυτής έγινε πολύς κόπος και μεγάλος αγώνας προκειμένου να την εμφανίσουν ως Μακεδονική, άκουσον - άκουσον!!!), Σέρβοι, Έλληνες, Τούρκοι, Ρομά κ.τ.λ., δηλαδή ένα «συνονθύλευμα» εθνοτήτων, η δε λέξη Μακεδονία σ’ αυτούς ήταν τότε σχεδόν άγνωστη (μ’ εξαίρεση βέβαια τους Έλληνες).
Τέλος, μετά το 1990 που διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, τα Σκόπια ανακηρύχθηκαν ανεξάρτητο κράτος υπό το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αμέσως τότε οι πρόθυμοι, με πρώτη (αν δεν κάνω λάθος) την Ρωσία και δεύτερη την Βουλγαρία (ίσως και το αντίστροφο), έσπευσαν να τ’ αναγνωρίσουν με αυτό, μάλιστα, το όνομα, ακολούθησαν δε αργότερα και οι Η.Π.Α., παρότι το Σύνταγμά τους είχε αλυτρωτικές (ιμπεριαλιστικές) διατάξεις και καπηλεύονταν ψευδώς ιστορία, όνομα, σύμβολα κ.τ.λ. καθαρώς ελληνικά, και παρότι φυσικά γνώριζαν (οι χώρες που τ’ αναγνώρισαν) ότι το «συνονθύλευμα» αυτό στήθηκε ύπουλα και πονηρά για να υπονομεύει την Μακεδονία και την Ελλάδα, όντας στην πραγματικότητα «ψευδοκράτος» και «Ψευδομακεδονία». Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Θαλής ή Πυθαγόρας για να καταλάβει τον πραγματικό σκοπό, για τον οποίο «στήθηκε» αυτό το «ψευδοκράτος».
Και μόνον αυτή η αναγνώριση από τις δύο Υπερδυνάμεις του Κόσμου σήμερα σημαίνει πολλά, κυρίως δε σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι μόνη, στον Κόσμο, χωρίς φίλους και συμμάχους, κάτι που είχε φανεί ήδη και από παλιά (Μικρασιατική καταστροφή του 1922, όπου Τουρκία, Ρωσία και Γερμανία πολέμησαν «χέρι-χέρι» εναντίον της Ελλάδος, ενώ Αμερικανικά πλοία, αραγμένα στο λιμάνι της Σμύρνης «κύτταζαν» την πυρπόληση της πόλης και τις άγριες σφαγές των Ελλήνων από τους Τούρκους, εμφύλιος 1945-49, όπου οι πάντες άφησαν την Ελλάδα στην τύχη της, Τουρκικοί βανδαλισμοί, δολοφονίες και καταστροφές εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955, όπου οι πάντες «εσιώπησαν», δικτατορία του 1967, Τραγωδία της Κύπρου το 1974, συνιστάμενη στην βάρβαρη εισβολή και κατοχή της μισής Κύπρου από τους Τούρκους έκτοτε και μέχρι σήμερα, όπου ουσιαστικά ουδείς έκανε κάτι για να βοηθήσει τη μικρή Κύπρο και να σταματήσει τις σφαγές των Ελλήνων από τις «ορδές του Αττίλα», τραγωδία των Ιμίων το 1996, διεκδίκηση από τους Τούρκους του μισού Αιγαίου και συνεχείς παραβιάσεις από αυτούς του Ελληνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, περαιτέρω προβλήματα από τους Τούρκους στην Θράκη, από τους Αλβανούς κ.τ.λ.).
Το πράγμα βέβαια με τα Σκόπια, αν δεν υπέκρυπτε αλυτρωτισμούς και ιμπεριαλιστικές διαθέσεις αυτών (τις διαθέσεις τους αυτές τις έχουν «κατοχυρώσει» και στο Σύνταγμά τους και «πανηγυρικά» τις εκδηλώνουν σε κάθε ευκαιρία), αν δεν είχαν ισχυρούς προστάτες και αν η Ελλάδα δεν γειτνίαζε με αυτά, θα φάνταζε ως «γελοίο» και από ιστορική και κάθε άποψη τέτοιο είναι, αφού οικειοποιούνται ξένο όνομα, ξένη ιστορία, ξένα σύμβολα κ.τ.λ. Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι και τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, αφού διαθέτουν ισχυρές «πλάτες»,  πολύ χρήμα, ασκούν συστηματική προπαγάνδα, έχουν άμεση πρόσβαση σε ισχυρά διεθνή κανάλια τηλεόρασης κι’ εφημερίδες, κ.τ.λ.
Για το υπό κρίση θέμα, βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να γράψει ολόκληρο βιβλίο, αλλά ως είναι ευνόητο εδώ δεν μπορεί να ειπεί και πολλά.
Όθεν
Επειδή τα Σκόπια ιστορικά, γεωγραφικά, πολιτικά, ηθικά και νομικά δεν έχουν κανένα δικαίωμα στο όνομα Μακεδονία, μιας και στην αρχαιότητα αποτελούσαν τμήμα της Παιονίας, που ουδέποτε υπήρξε Μακεδονία, ενώ τελευταία μέχρι και το 1944 η περιοχή τους λεγόταν Βαρντάσκα, αλλά και Νοτιοσλαβία.
Επειδή οι Έλληνες, δεδομένης και της ιστορίας του Μακεδονικού ζητήματος, δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στους Σκοπιανούς (καθώς και σε όσους τυχόν κρύβονται πίσω από αυτούς), όπως δήλωσε πρόσφατα και ο μεγάλος Έλληνας πατριώτης, μουσικός και αριστερός Μίκης Θεοδωράκης, προς τον οποίο αξίζουν πολλά και θερμά συγχαρητήρια.
Επειδή Αριστερή ιδεολογία σημαίνει πρώτ’ απ’ όλα αγάπη προς την πατρίδα και ο όρος «αριστερός» είναι ταυτόσημος με το πατριώτης.
Επειδή οι Σλαβικοί Λαοί θεωρούνται από εμάς Αδελφοί κι’ έχουν ευεργετηθεί τα μέγιστα από τους Έλληνες, καθόσον αυτοί τους εκπολίτισαν, με πρωτοπόρους τους αδελφούς Έλληνες μοναχούς από την Θεσσαλονίκη Κύριλλο (κατά κόσμο Κωνσταντίνο) και Μεθόδιο κατ’ εντολή του Αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄, στην αυλή του οποίου ανατράφηκαν και σπούδασαν.
Επειδή στον Παγκόσμιο Χάρτη, από παλιά και μέχρι σήμερα, μόνον από την Ελλάδα Όλοι, ισχυροί και μη, ζητούν συνέχεια και κάτι, και αυτό είναι το «ευχαριστώ» για τον Πολιτισμό που τους έδωσε, ενώ αυτή δεν ζητεί τίποτα.
Επειδή εν προκειμένω το όνομα είναι το ΠΑΝ, τυχόν δεν αναγνώριση ονόματος με τον όρο Μακεδονία, είτε με γεωγραφικό προσδιορισμό (Βόρρεια ή Άνω), είτε με χρονικό τοιούτο (Νέα), συνιστά, το μεν οιονεί διχασμό (πρόσφατα παραδείγματα η Βόρεια και Νότια Κορέα, η Δυτική και Ανατολική Γερμανία κ.τ.λ.), που μπορεί να πυροδοτηθεί οποτεδήποτε το θελήσουν οι Σκοπιανοί, το δε αναγνώριση ανιστόρητων και ανύπαρκτων δικαιωμάτων υπέρ των τελευταίων, τα οποία η Ελλάδα κάποια στιγμή, στο βάθος χρόνου, θα τα βρει μπροστά της (μακάρι βέβαια, να διαψευστούμε, αλλά δεν το βλέπω).  
Επειδή και η Κύπρος χάθηκε πρώτα-πρώτα από τις κακές Συμφωνίες του Λονδίνου και της Ζυρίχης του 1963, που έδιναν δικαίωμα εγγυήτριας δύναμης στην Τουρκία, παρ’ όλο ότι τότε οι Τούρκοι αποτελούσαν μόνον το 8% του πληθυσμού της νήσου.
Επειδή οι Σκοπιανοί εθνικά είναι Βούλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοι, Τούρκοι, Έλληνες (σε παλιότερες απογραφές οι Έλληνες των Σκοπίων ανέρχονταν σε 500.000 περίπου, αλήθεια τι έγιναν αυτοί;), Ρομά κ.τ.λ., αυτό δε το «συνονθύλευμα» το «έστησε (άλλως το «φύτεψε») κράτος ο Τίτο, προκειμένου να εποφθαλμιά και υπονομεύει τη μία και μόνη Μακεδονία, των Ελληνική.
Επειδή φοβούμαστε ότι η σύνθετη ονομασία με την λέξη Μακεδονία, είναι πονηρή, και όχι μόνο δεν λύνει το ζήτημα, αλλά στην ουσία μάλλον τώρα το ανοίγει «δόλια και πονηρά», και μάλιστα με τη σύμφωνη γνώμη της Ελλάδος αν τελικά την αποδεχθεί, και αυτό θα φανεί, όπως προαναφέρθηκε, σε βάθος χρόνου (οι Σκοπιανοί και οι ισχυροί προστάτες τους δεν είναι τόσο «χαζοί», ώστε ν’ ανακινήσουν γρήγορα θέμα), όταν πλέον οι συνθήκες θα είναι πολύ πιο ευνοϊκές για τους Σκοπιανούς (γι’ αυτό θα έχουν φροντίσει προηγουμένως οι επιτήδειοι προς τούτο).
Επειδή είναι αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι, με την απάλειψη από το Σύνταγμά τους των αλυτρωτικών διατάξεων, την απόσυρση προκλητικών αγαλμάτων, την αλλαγή επίσης προκλητικών ονομασιών, οδών, κ.τ.λ., το θέμα με τους Σκοπιανούς έληξε, γιατί αυτοί όλ’ αυτά μπορούν να τα επαναφέρουν μέσα σε μία νύχτα, αν πάρουν τ’ όνομα που θέλουν, και άλλωστε μόνη η χρήση του ονόματος Μακεδονία ενέχει αλυτρωτισμό, ανύπαρκτα δικαιώματα, κ.τ.λ.. Και ας υποθέσουμε ότι πράγματι όλα τα παραπάνω τα κάνουν οι Σκοπιανοί, προκειμένου να πάρουν την σύνθετη ονομασία που επιθυμούν. Αν όμως, αφού πάρουν την ονομασία, αρχίσουν μετά από λίγο με σωρεία δηλώσεων επισήμων και μη, με κανάλια, εφημερίδες κ.τ.λ. να κάνουν την ίδια όπως πριν προπαγάνδα για «Μακεδονία του Αιγαίου» κ.τ.λ., τότε τι γίνεται; Τι θα έχουν τότε να ειπούν οι «πρόθυμοι» εντός κι’ εκτός Ελλάδος; Το ότι οι Σκοπιανοί είναι «κουτοπόνηροι» και αναξιόπιστοι το έδειξαν και με την αλλαγή, τάχα, της σημαίας τους, που είπαν για «στάχτη στα μάτια» ότι έκαναν, δηλαδή έκοψαν από τον «εξάκτινο Ήλιο» της Βεργίνας μόνο τις αιχμές των ακτίνων, ενώ κατά τα λοιπά η σημαία τους είναι άθικτη και μπορούν να την επαναφέρουν στην προτέρα κατάσταση μέσα σε πέντε λεπτά της ώρας.
Επειδή το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων οι ίδιοι οι Σκοπιανοί το προκάλεσαν με την δόλια και ύπουλη κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας, κι’ εν γένει με όλες τις «κουτοπονηριές» τους εν προκειμένω, επομένως αυτοί έχουν και την υποχρέωση να το άρουν.
Επειδή ο διαμεσολαβητής του ΟΗΕ, μετά τις πρόσφατες «φιλοσκοπιανές» του δηλώσεις και τις παλαιότερες τοιαύτες εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έχει χάσει την «έξωθεν καλή μαρτυρία».
Επειδή η αναγνώριση των Σκοπίων με τ’ όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και από τις δύο Υπερδυνάμεις (ιδίως από την Ρωσία, που έσπευσε πρώτη να τ’ αναγνωρίσει κι’ έχει βεβαρυμμένο παρελθόν στο θέμα, την Ρωσία στην οποία, σημειωτέον, οι Έλληνες έχουν εναποθέσει διαχρονικά όλες τις εθνικές τους ελπίδες και προσδοκίες, και στην οποία ο Ελληνικός Λαός, και ο υποφαινόμενος, τρέφουν μεγάλη εκτίμηση και πίνουν «κρασί στ’ όνομά» της κατά το κοινώς λεγόμενο), είναι εκείνο που ανησυχεί και φοβίζει περισσότερο τους Έλληνες.
Επειδή τα Σκόπια έχουν όνομα, και μάλιστα σύνθετο, και αυτό είναι «Ψευδομακεδονία».
Επειδή η τιμή και η αξιοπρέπεια της Ελλάδος είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα, κι’ εν προκειμένω απ’ όλες τις ενέργειες και δηλώσεις των Σκοπιανών αυτές έχουν προσβληθεί βάναυσα.
Επειδή οι Σκοπιανοί για όλ’ αυτά που έχουν κάνει κι’ έχουν ειπεί σε βάρος της Μακεδονίας και της Ελλάδος, οφείλουν πρώτα και πάνω απ’ όλα μία δημόσια και «πανηγυρική» συγγνώμη.
Επειδή τη μεγάλη ΑΛΗΘΕΙΑ για το Σκοπιανό την είπε ο πρώην Πρόεδρος των Σκοπίων Κύρο Γκλιγκόρωφ, πριν την βομβιστική επίθεση εναντίον του, όπως προαναφέρθηκε στη μετωπίδα του άρθρου μας, οπότε δεν καταλαβαίνω το νόημα της συζήτησης που κάνει η Κυβέρνηση για το θέμα, και μάλιστα με υποχωρητικές διαθέσεις.
Επειδή τα Σκόπια κάλλιστα θα μπορούσαν να ονομαστούν Νοτιοσλαβία ή Νεοσλαβία ή ακόμη και Παιονία.
Επειδή, τέλος, ευχόμαστε να διαψευστούμε και να μην επαληθευτούν οι σχετικοί φόβοι και ανησυχίες μας εν προκειμένω.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Προτείνουμε στον Πρωθυπουργό και στην Κυβέρνηση και τους καλούμε να διακόψουν κάθε συζήτηση για το Σκοπιανό, εκτός κι’ αν οι Σκοπιανοί ζητήσουν συγγνώμη, όπως προαναφέρθηκε, άλλως σε περίπτωση πιέσεων κι’ εκβιασμών έξωθεν ισχυρών, να μην δεχθούν επ’ ουδενί τον όρο «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» στο όνομα των Σκοπίων, άλλως σε περίπτωση που οι ισχυροί της Γης βάλουν «το πιστόλι στον κρόταφο της Ελλάδος», να εγγυηθούν, όπως και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, την ασφάλεια και ακεραιότητα της Μακεδονίας και της Ελλάδος, σε τελική δε ανάλυση ν’ αποφανθεί επ’ αυτού ο κυρίαρχος Ελληνικός Λαός με Δημοψήφισμα, αφού πρώτα ενημερωθεί σωστά για το θέμα. Αν το 1963 γινόταν Δημοψήφισμα για την Κύπρο, όπως απαιτούσε τότε όλος ο Ελληνικός Λαός, δεν θα συνέβαινε η τραγωδία της Κύπρου το 1974 και σήμερα οι Τούρκοι δεν θα κατείχαν το μισό νησί.

Υ.Γ.: Όπως φαίνεται, οι ισχυροί της Γης και σχεδόν το σύνολο του πολιτικού «κατεστημένου» της Χώρας, έχουν αποδεχθεί για τα Σκόπια «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό ή άλλο προσδιορισμό κ.τ.λ.», οπότε η γνώμη η δική μας, καθώς και της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, θα μείνει «άγραφο χαρτί». Ωστόσο, εμείς προβαίνουμε σ’ αυτή από ηθική υποχρέωση προς τη μητέρα Ελλάδα και την κόρη της Μεγάλη Μακεδονία του Αλέξανδρου, του Φίλιππου, του Αριστοτέλη, του Κύριλλου και του Μεθόδιου κ.τ.λ., και γενικά προς την Ιστορία, την Αλήθεια, το Δίκαιο και τη Συνείδησή μας.
Πάντως η Ιστορία και η Γεωγραφία, αν τελικά τα Σκόπια πάρουν όνομα με τη λέξη Μακεδονία, το μεν θα «γελάνε» από το άτοπο, παράδοξο, πρωτοφανές και «γελοίο» του πράγματος, το δε θα «κλαίνε» από το Ψέμμα, το Άδικο, κ.τ.λ. αυτού, ενώ τα κόκαλα των παραπάνω ιερών προσώπων θα τρίζουν από οργή και αγανάκτηση. Ευχόμαστε, και πάλι, να διαψευστούν οι φόβοι και οι ανησυχίες ημών και του Ελληνικού Λαού και να δικαιωθούν οι πρόθυμοι πολιτικοί μας. Αυτά.
Α……, στις χαλεπές τούτες ημέρες που περνάει η Ελλάδα (άραγε υπήρξαν ποτέ και πράγματι χαρωπές;), την οποία ΟΛΟΙ (μα ΟΛΟΙ) τη θέλουν «μόνιμο θύμα» και «ζητιάνο» με τα διάφορα κατά καιρούς προβλήματα που προκαλούν σε βάρος της (πτωχεύσεις, πόλεμοι, ΕΜΦΥΛΙΟΙ, Διάφοροι Διχασμοί, «τετελεσμένα» στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στο Σκοπιανό, στη Θράκη, εδώ-εκεί κ.τ.λ.), ώστε να λένε μετά: «μη ρεαλιστική η θέση της Ελλάδος κ.τ.λ.» σ’ αυτά, θυμήθηκα δύο στίχους που έχω γράψει γι’ αυτή (Ελλάδα) παλαιότερα, ο ένας είναι υμνητικός, ο άλλος αποτυπώνει το πώς θέλουν οι ξένοι τη χώρα μας, ήτοι:
Ελλάδα, κόρη τ’ Ουρανού,
του Άπειρου, του Χάους,
του Έρωτα, τ’ Ωκεανού,
του Σκότους και του Φάους.

Κάποια ξένα αφεντικά
σε θέλουνε σκυμμένη
στο σβέρκο με τη λαιμαργιά
φτωχιά, ταπεινωμένη.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος