Ένοπλη Παιδεία

Παρασκευή, 02 Μάρτιος 2018 20:46 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Από μικρός ήθελα να γίνω εκπαιδευτικός, δάσκαλος, καθηγητής, γυμνασιάρχης, ακόμα κι επιθεωρητής σκεφτόμουν. Μου άρεσε να διδάσκω τα παιδιά, αλλά και να ξεχωρίζω από τους άλλους. Την έφεσή μου αυτή είχε καταλάβει η δασκάλα μου, η Λίλιαν, κι όταν είχε να κάνει κάποιο τηλεφώνημα, μου έλεγε:
«Ντέρεκ, κάθισε στην έδρα δυο λεπτά, ώσπου να τελειώσω, σε παρακαλώ!».
Εκείνα τα δυο λεπτά, που παρακαλούσα να κρατήσουν πολύ περισσότερο, στεκόμουν στην έδρα και τα μάτια μου πετούσαν φωτιές. Είχα ανέβει στον Όλυμπο, φάνταζα θεός. Στο ένα μου χέρι κρατούσα τον κεραυνό του Δία, στο άλλο την τρίαινα του Ποσειδώνα, και στα πόδια μου φορούσα τα φτερωτά σανδάλια του Ερμή.
Έτσι λοιπόν βρέθηκα στο πανεπιστήμιο να σπουδάζω καθηγητής, το 2018. Τότε ο Ντόναλντ, ο μέγας πρόεδρός μας, ο θεός των εκπαιδευτικών να τον έχει καλά, απηυδισμένος από κάποιους μισότρελους, που έπιαναν ένα αυτόματο και γάζωναν τους μαθητές στα σχολεία, θέσπισε τον καλύτερο εκπαιδευτικό νόμο του κόσμου, από τότε που ο άνθρωπος ανακάλυψε την παιδεία, αλλά και τους νόμους.
Ο νόμος αυτός υποχρέωνε τους εκπαιδευτικούς να οπλοφορούν, για ν’ αντιμετωπίζουν τέτοιες θλιβερές καταστάσεις. Τον θυμάμαι που είχε δηλώσει χαρακτηριστικά, μετά από ένα τέτοιο αιματοκύλισμα:
«Αν ο δάσκαλος είχε ένα όπλο, θα τον είχε καθαρίσει», εννοώντας τον εκτελεστή.
Με μεγάλη χαρά υποδέχτηκα το υποχρεωτικό μάθημα της εκπαίδευσης στα όπλα. Ήμουν πάντα πρώτος, κι όταν είχαμε βολή στο σκοπευτήριο, οι βολές μου έβρισκαν σχεδόν όλες το στόχο. Δεν έχει σημασία που κόπηκε το μάθημα των αρχαίων Ελληνικών, για να θεσπιστεί αυτό το μάθημα. Έτσι κι αλλιώς, αυτή η γλώσσα είναι πια νεκρή, ακόμα και στη σημερινή Ελλάδα το μάθημα αυτό έχει καταργηθεί, γιατί να σκάμε εμείς οι Αμερικανοί, μου λες;
Βέβαια υπήρξαν και οι επικριτές του νόμου, που υποστήριζαν πως οι δάσκαλοι δεν έχουν καμία δουλειά με τα όπλα, αλλά υπάρχουν για να μαθαίνουν τα παιδιά γράμματα, κι όχι να καθαρίζουν κάποια καθάρματα που έχει λασκάρει ο εγκέφαλός τους και δεν ξέρουν τι κάνουν. Έκαναν διαδηλώσεις φωνάζοντας συνθήματα κατά του προέδρου μας, αλλά ο νόμος πέρασε. Εγκρίθηκε με μεγάλη πλειοψηφία από το κογκρέσο. Οι πατέρες του έθνους κατάλαβαν πως μόνο έτσι θα εξαλειφτεί αυτή η πανούκλα, κι όχι με νουθεσίες και προτροπές, που χαρακτηρίζουν τους αδυνάτους.
Επειδή είχα υποστηρίξει ανοιχτά τον πρόεδρο κι αυτή του την απόφαση, πολλοί συμφοιτητές μου με αποκάλεσαν φασίστα, ανεγκέφαλο και πολλά άλλα που δεν γράφονται. Αν κρατούσα όπλο, θα τους έδειχνα ποιος είμαι, αλλά ήταν τυχεροί που το είχα αφήσει στο σπίτι, γιατί κατείχα νόμιμα, όπως και η πλειοψηφία των συμπολιτών μου, ένα ημιαυτόματο πιστόλι.
Μόλις διορίστηκα, στο Σεν Λούις, μαζί με τα απαραίτητα διδακτικά βιβλία, μου έδωσαν αλεξίσφαιρο γιλέκο κι ένα σύγχρονο, αυτόματο πιστόλι Σμιθ, που ο γεμιστήρας του έπαιρνε είκοσι σφαίρες, και κρυβόταν σε ειδική θήκη του γιλέκου. Ένοιωσα πολύ δυνατός, όταν το φόρεσα. Ήμουν πρώτος! Έβγαλα πολλές φωτογραφίες σημαδεύοντας το κινητό, όπως ο μοναδικός πράκτορας Τζέιμς Μποντ.
Στο γυμνάσιο που δίδασκα, η πλειοψηφία των μαθητών ήταν νέγροι, κι η απόδοσή τους με άριστα το δέκα, κυμαινόταν γύρω από το μείον δύο. Κανένας τους δεν με πρόσεχε, ούτε ενδιαφερόταν να μάθει κάτι στο σχολείο. Απ’ ότι έμαθα αργότερα, έπαιρναν επίδομα μάθησης, που είχε θεσπίσει ο προηγούμενος πρόεδρος, ο αράπης, γι’ αυτό έρχονταν στα μαθήματα.
Πόσο αντιπαθώ τους αραπάδες! Δεν είναι άνθρωποι αυτοί, είναι ζώα. Αν καθίσεις δίπλα τους και μυρίσεις τη μυρωδιά που βγάζουν, θα τους σιχαθείς. Δεν τους απασχολεί τίποτα. Όλα τους τα προβλήματα τα έχει αναλάβει η πολιτεία, και το μόνο που κάνουν είναι να τεμπελιάζουν καπνίζοντας χασίς και μαριχουάνα. Αν περάσεις από τα ολοκαίνουργια σπίτια, που η κυβέρνηση τους έχει δωρίσει, θα τα δεις να έχουν γίνει ερείπια, κι ας έχουν στεγαστεί ένα χρόνο μόνο σ’ αυτά.
Δεν εκτιμούν τον κόπο του άλλου, αφού το μοναδικό άθλημα που διαπρέπουν, εκτός από το αραλίκι, είναι η κλεψιά. Οδηγείς, σε σταματά κάποιος νέγρος να σε ρωτήσει, κι ώσπου να το καταλάβεις, σου έχουν βγάλει τις ζάντες οι συνεργοί του. Δεν έχουν ενδιαφέροντα, όπως εμείς οι λευκοί. Δεν κοπιάζουν ν’ αποκτήσουν κάτι, τα θέλουν όλα δωρεάν. Γνωρίζουν μόνο τα δικαιώματα, κι όχι τις υποχρεώσεις τους. Είναι κανονικά παράσιτα της κοινωνίας, κι αν βρισκόταν κάποιος να τους κλείσει σε θαλάμους αερίων, θα γλίτωνε η ανθρωπότητα από δαύτους!
Έχουν και μπαμπαλίζουν συνέχεια, πως τα νέγρικα μπλουζ είναι αριστουργήματα της μουσικής. Κι αυτό, δυστυχώς, παραδέχονται πολλοί λευκοί, για να μην τους πούνε ρατσιστές. Αυτά τα τραγούδια, κλαψιάρικα κι αργόσυρτα, έπρεπε να έχουν απαγορευτεί, γιατί δεν προσφέρουν τίποτα θετικό στον υγιή Αμερικανικό λαό. Αν ακούσεις ένα από δαύτα, τα έχεις ακούσει όλα, γιατί είναι ίδια.
Κι ήρθε η μέρα που άλλαξε τη ζωή μου. Πολλοί υποστήριξαν πως δεν μπόρεσα να κρατήσω τα νεύρα μου, άλλοι πως είμαι μέλος της Κου Κλουξ Κλαν, (δεν ήμουν τότε, μετά έγινα), αρκετοί με αποκάλεσαν ρατσιστή, και κάποιοι έφτασαν ακόμα να ζητήσουν να εξεταστώ από ψυχίατρο. Και γιατί όλα αυτά; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:
Στην τάξη μου, όπως σας είπα, μεταξύ των Κινέζων, Ιαπώνων, Ελλήνων και Τούρκων, που πολύ κακώς είχαν πάρει την αμερικάνικη υπηκοότητα, η πλειοψηφία ήταν μαύροι. Το μάθημα εκείνης της ημέρας ήταν αφιερωμένο στην ιστορία των αγώνων κατά των φυλετικών διακρίσεων. Στην πόλη που δίδασκα είχε δολοφονηθεί ο πάστορας Μάρτιν Λούθερ Κιγκ, ο ηγέτης των μαύρων. Όταν τον αποκάλεσα νέγρο, ο δεκατετράχρονος Τζο πετάχτηκε από το θρανίο του έξαλλος:
«Ν’ ανακαλέσεις αμέσως!», μου είπε σε πολύ έντονο ύφος.
Δεν επέτρεπα να μου μιλούν έτσι εν ώρα διδασκαλίας, και πέρασα στην αντεπίθεση:
«Δεν ξέρεις πόσο κάνει ένα κι ένα, αλλά αυτόν τον αράπη τον γνωρίζεις καλά!»
Ο Τζο ήταν γεροδεμένο παιδί, παρά την ηλικία του, και κανένας δεν τολμούσε να τα βάλει μαζί του. Κάποιοι υποστήριζαν πως είναι μέλος σπείρας διακίνησης ναρκωτικών μάλιστα. Όταν τον είδα να ορμά κατά πάνω μου με άγριες διαθέσεις, δεν δίστασα ούτε στιγμή. Έβγαλα αμέσως το Σμιθ, και τον σημάδεψα λέγοντάς του:
«Κάτσε κάτω, αλήτη. Αν κουνηθείς, στην άναψα!»
Ο Τζο είδε την αγριάδα των ματιών μου και την αποφασιστικότητά μου, κι αναγκάστηκε να υπακούσει. Η τάξη έβραζε. Είχε γίνει αναμμένο καμίνι, έτοιμο να κάψει ολόκληρη την αίθουσα. Κάποια παιδιά έβαλαν τα κλάματα. Τότε μπήκε μέσα ο διευθυντής. Τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνετε. Με απόλυσαν και μου αφαίρεσαν την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος.
Όμως καθόλου δεν με πτόησε αυτό. Έγινα διάσημος. Έδινα συνεντεύξεις σε κανάλια, εφημερίδες και περιοδικά. Βρήκα πολύ καλύτερη δουλειά, διευθυντής ασφαλείας σε μια μεγάλη εταιρία, με πολύ μεγαλύτερο μισθό από του καθηγητή. Τώρα έχω ιδρύσει δική μου εταιρία προστασίας και ασφάλειας, κι έχω χορτάσει δολάρια. Να μου ζήσεις Αμερική με τα ωραία σου!

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος