Εν τω μέσω της Νυκτός

Την εκκλησίαν αγαπώ - τα εξαπτέρυγά της, τ' ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της, τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της. Κ. Π. Καβάφης

Παρασκευή, 19 Απρίλιος 2019 20:36 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Την εκκλησία αγαπώ με τα σύμβολά της. Με τον κόσμο, που την κοσμεί, την περιέχει και την περιβάλλει.
Με τον άμβωνα, που ο ανθρώπινος λόγος γίνεται θεϊκός. Και ο θεϊκός ανθρώπινος.
Εκεί που η μετάνοια, γίνεται ανθρώπινη ανάγκη όταν ανακαλύπτουμε και την αλήθεια του άλλου. Του διαφορετικού.
Αυτού, που το δικό μας σκοτάδι, δεν επέτρεπε να δούμε. Τον σκοταδισμό που πολλές φορές ανεχτήκαμε επειδή δεν ήθελε κόπο. Επειδή για όλα, φταίνε οι άλλοι. Επειδή η ψυχή μαύριζε και τα παράθυρα βόλευαν κλειστά, ως πένθος. Και τότε, όλα μαύριζαν ακόμα περισσότερο.
Εκείνη την ώρα που το σκοτάδι γίνεται πυκνό, αυτήν τη μοιραία ώρα, θα εμφανιστεί λευκός και αμόλυντος, ως ψυχή, ο Νυμφίος. Ως η κάθε ψυχή, από κεί που ξεκίνησε. Για να έχει κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, ο καθένας να αναγνωρίζει την ατέλεια της ανθρώπινης ύπαρξης και να επιστρέφει στην ψυχή.
Και τούτος ο Νυμφίος, φωτίζεται από τη λάμψη της αιωνιότητας που διασχίζει τα σκότη της καθημερινότητας και προτάσσει το: Ιδού.
Να δούμε, να κοιτάξουμε. Να οραματιστούμε. Να πιστέψουμε ότι το θαύμα γίνεται. Ότι οφείλουμε να επανακινήσουμε.
Να συνοδεύσουμε με εξαπτέρυγα τον πλήρη και αόρατο κόσμο των αγγελικών ταγμάτων. Αυτόν που φρουρούν τον παράδεισο. Ή, αυτούς που φρουρούν τον παράδεισο. Τους αγίους, τους ποιητές, τους υμνογράφους. Και την δύναμή τους που ενώνει τους ανθρώπους.
Να αγαπήσουμε μέσα σε τούτη την παγκόσμια νύχτα τις λευκές, τις άγραφες ακόμα σελίδες της ζωής μας και ως στερνές να τις γεμίσουμε πια, μόνο με αλήθειες. Τα ψέματα ήταν πολλά και τα είπαμε και τα ακούσαμε.
Να δούμε τον Νυμφίο σαν μια λευκή σημαία εκκεχειρίας κι όχι παράδοσης. Και να αναγνωρίσουμε τον δούλο ή τους δούλους (και είναι πολλοί) που μακάριοι θα είναι αν είναι γρηγορούντες. Εν εγρηγόρσει.
Η εβδομάδα των παθών είναι η δική μας. Όλα τα πάθη τα κουβαλάει ο Ένας, αυτός αντέχει και τον σταυρό όλων.
Ας υποκλιθούμε στον Νυμφίο που γνωρίζει το αποτέλεσμα της θυσίας. Που κι αν δεν το γνώριζε πάλι το ίδιο θα έκανε. Για την πίστη του. Για την πίστη.
Γιατί, η πίστη σώζει. Και η νύχτα είναι μεγάλη. Και οι δούλοι κάποτε… αρχίζουν να σκέφτονται. Και ό,τι σκέφτεται σηκώνει κεφάλι. Άνω θρώσκει και κάνει το σταυρό του μπροστά στο ανθρώπινο θαύμα. Που είναι θεϊκό και διασκορπίζει τα σκότη της κάθε νυκτός.
Ιδού… κι η έξοδος που μόνον ηρωική μπορεί να είναι. Ιδού και Εκείνος που μας θωρεί ακίνητος. Ας τον ρωτήσουμε σιωπηρά: Πού τρέχει ο λογισμός σου;

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος