ΠΡΟΣΩΠΑ δίπλα μας: Παναγιώτης Καρούνος. Ζωή Ποδήλατο!

Συνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη // φωτο: Γιάννης ΓκλέκαςΔεν ξέρω πόσα χρόνια τον γνωρίζω. Ούτε θυμάμαι πως και που γνωριστήκαμε....
Σάββατο, 28 Ιούνιος 2014 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
ΠΡΟΣΩΠΑ δίπλα μας: Παναγιώτης Καρούνος. Ζωή Ποδήλατο!
Συνέντευξη στο Νίκο Ι. Καρμοίρη // φωτο: Γιάννης Γκλέκας

Δεν ξέρω πόσα χρόνια τον γνωρίζω. Ούτε θυμάμαι πως και που γνωριστήκαμε. Σίγουρα όμως ο λόγος θα ήταν το ποδήλατο. Δεν θα μπορούσε αλλιώς!
Αθλητής, προπονητής, επιχειρηματίας, επισκευαστής, εθελοντής… Μια ζωή ποδήλατο! Το μυαλό σας σίγουρα δεν θα μπορούσε να πάει σε κανέναν άλλο πέρα από τον Παναγιώτη Καρούνο.
Με αφετηρία το κατάστημά του δόθηκε η εκκίνηση για μία καθʼ οδόν ενδιαφέρουσα κουβέντα. Ο Παναγιώτης Καρούνος, με τη γνωστή ευγένεια που τον διακρίνει, μίλησε τόσο για τον ίδιο, όσο και για τις ποδηλατικές επιτυχίες του Σπαρτιατικού, την ποδηλατική κουλτούρα που διαμορφώνεται στην πόλη μας, την εθελοντική ομάδα «3π» (Ποδήλατο-Πόλη-Περιβάλλον) και τις ποδηλατοπορείες…
Ο καιρός «ανοίγει»… Όρτσα στα πεντάλ, λοιπόν!


Η Σπάρτη όταν ακούει Παναγιώτης Καρούνος αυθόρμητα σκέφτεται το ποδήλατο. Πως προέκυψε η αγάπη σου για αυτό;
Από μικρό παιδί μου άρεσε ο αθλητισμός. Όπως σε όλα τα παιδιά, μου άρεσε το  ποδόσφαιρο, έκανα στίβο, έκανα ποδήλατο, αλλά δεν υπήρχε κάτι οργανωμένο στην πόλη μας. Σε ηλικία 17 χρονών ξεκίνησα να τρέχω σε αγώνες ποδηλασίας. Είχαν γίνει τότε στην περιοχή μας κάποιοι ερασιτεχνικοί αγώνες για μικρές ηλικίες και μαζί ήρθαν και κάποιες διακρίσεις. Έτσι, μπήκε το ένστικτο κι έψαξα λίγο παραπάνω να βρω εκδηλώσεις που γίνονταν στην Αθήνα. Ήταν την περίοδο που «ανέβαινε» η ορεινή ποδηλασία, το ʼ92. Χωρίς προπονητή αλλά με κέφι και μεράκι προσπάθησα να διακριθώ και να κάνω πρωταθλητισμό.

Ποιες οι διακρίσεις σου σαν αθλητής;
Αυτό που κατάφερα με τον αθλητισμό μέχρι αυτή τη στιγμή που είμαι 38 χρονών είναι ότι δεν έχω καπνίσει ποτέ. Δεν το έχω ζητήσει ποτέ κι αυτό θεωρώ πως το κέρδισα από τον αθλητισμό.
Από εκεί κι πέρα ήμουν τυχερός. Το ʼ95 συμμετείχα σε πανελλήνιο πρωτάθλημα ορεινής ποδηλασίας. Ήμουν 20 χρονών και είχα μια μικρή εμπειρία για να πετύχω το στόχο μου, όμως κατάφερα να πιάσω την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα και να μπω στην Εθνική Ομάδα Ποδηλασίας. Ήταν ένα όνειρο που είχα από μικρός να φορέσω τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος. Έτρεξα σε παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Γερμανία, κάπου μεσολάβησε ο στρατός και το ʼ98 ξαναμπήκα στην εθνική ομάδα. Κάποια στιγμή αποφάσισα πως πρέπει να αποτραβηχτώ από τον πρωταθλητισμό και να κοιτάξω το επαγγελματικό κομμάτι, αλλά και να μεταφέρω στα νέα παιδιά της περιοχής μας όλα αυτά που είχα μάθει από τον πρωταθλητισμό. Πήρα πτυχίο προπονητή ποδηλασίας από την Ομοσπονδία Ποδηλασίας και τη Γεν. Γραμματεία Αθλητισμού και αποφασίσαμε να ενεργοποιήσουμε το Τμήμα Ποδηλασίας του Σπαρτιατικού (ήμουν ο πρώτος αθλητής ποδηλασίας με δελτίο από το ʼ94). Από τότε, σιγά σιγά καταφέραμε να φτάσουμε το τμήμα στο επίπεδο που είναι σήμερα έχοντας πολλές διακρίσεις.

Η αγάπη για το ποδήλατο δεν περιορίζεται μόνο στον αθλητισμό. Από μικρή ηλικία δραστηριοποιείσαι και επαγγελματικά στο χώρο του εμπορίου και σέρβις ποδηλάτου. Τι προβλήματα αντιμετωπίζεις; Πόσο εύκολο είναι για έναν νέο άνθρωπο να ξεκινήσει επιχειρηματικά βήματα σήμερα;
Είμαστε οικογενειακή επιχείρηση και ασχολούμαι από 17 χρονών. Ο κλάδος μας πριν λίγα χρόνια -προ κρίσης- είχε κάποια άνοδο, αλλά έχει πέσει τελευταία. Σαν ποσοστό χρήσης ποδηλάτου ανά κεφαλή είμαστε σε χαμηλά επίπεδα γιατί δεν υπάρχουν υποδομές, συν ότι, λόγω κρίσης, το βιοτικό επίπεδο του κόσμου έχει πέσει ενώ έχουν αυξηθεί τα έξοδα. Από ʽκει και πέρα για έναν νέο επαγγελματία, πέρα από το κεφάλαιο, είναι πολλά τα πάγια έξοδα πλέον. Έχει ανέβει πολύ το ποσοστό εξόδων και οι επαγγελματίες δυσκολεύονται να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους.

Σήμερα είσαι και προπονητής. Οι νέοι ενδιαφέρονται για την ποδηλασία;
Ήταν στόχος μας και καταφέραμε να φτιάξουμε ένα υγιές τμήμα ποδηλασίας στον Σπαρτιατικό, το οποίο αυτή τη  στιγμή είναι μέσα στα δέκα καλύτερα στην Ελλάδα. Στόχος αρχικά είναι η συμμετοχή και η προσπάθεια και η επαφή με το ποδήλατο και τον αθλητισμό. Υπάρχουν όμως και παιδιά που επιθυμούν να διακριθούν και αυτό είναι ευχάριστο. Ο πρωταθλητισμός απαιτεί θυσίες, αλλά το ποδήλατο έχει αξιοκρατία. Δηλαδή, δεν βασίζεσαι σε ένα σφύριγμα του διαιτητή ή στην επιλογή του προπονητή. Θα μπεις στη σειρά της εκκίνησης, θα τρέξεις σίγουρα και όποιος είναι ο πιο προπονημένος και προετοιμασμένος θα πάρει τη θέση που του αξίζει. Εγώ έχω αναλάβει αφιλοκερδώς την ακαδημία του Σπαρτιατικού για τα παιδιά και μʼ αρέσει πάρα πολύ, γιατί όταν ήμουν πιτσιρικάς, ενώ ήθελα να ασχοληθώ δεν υπήρχε ένας άνθρωπος να με μάθει δυο πράγματα παραπάνω.
Κάνουμε προπονήσεις κάθε Σάββατο. Ξεκινάμε το Σεπτέμβρη και τελειώνουμε το Μάη. Οι αθλητές που θέλουν να εξελιχθούν σε παραπάνω στάδιο συνεχίζουν τις προπονήσεις τους με άλλους δύο προπονητές, το Χρήστο Βορβή και το Βασίλη Γιαννιώση, οι οποίοι προετοιμάζουν τα παιδιά που κάνουν πρωταθλητισμό. Επίσης, έχουμε την τύχη να έχουμε έφορο ποδηλασίας στο τμήμα τον Παναγιωτη Πριστούρη, ο οποίος είναι δέκα χρόνια στο χώρο, είναι ταμίας της ομοσπονδίας ποδηλασίας και με τις γνώσεις του έχει φτιάξει το σύλλογο σε τέτοιο επίπεδο που είναι ζηλευτός και που ελκύει και πολλούς χορηγούς.

Πότε ένας προπονητής νοιώθει υπερήφανος;
Δεν είναι μόνο οι νίκες. Περήφανος νοιώθει ένας προπονητής όταν βλέπει ότι κατάφερε να μεταδώσει στα παιδιά αξίες και ιδανικά του αθλητισμού που τις κρατάνε όσο μεγαλώνουν. Όταν βλέπει ότι ως ενήλικες πια έχουν εκτιμήσει όσα πήραν και να τον χαιρετάνε. Οι προπονητές μπορούμε να θεωρηθούμε -και πρέπει να είμαστε- και παιδαγωγοί. Για εμένα είναι πολύ σημαντική και η εμπιστοσύνη που μου δείχνουν οι γονείς όταν αναλαμβάνω να τα πάω για προπόνηση. Ξέρουν ότι κι εγώ τα προσέχω και τα βλέπω σαν παιδιά μου.

Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια Σπαρτιάτες αθλητές να διακρίνονται στο χώρο της ποδηλασίας. Η πόλη έχει παράδοση στις ποδηλατικές διακρίσεις;
Έχοντας φτάσει σε ένα καλό επίπεδο και με την εμπειρία που έχουμε αποκτήσει σαν προπονητές έχουμε στόχο να βοηθήσουμε τα παιδιά να πάνε ένα βήμα παραπάνω. Όταν τα παιδιά είναι στο ίδιο επίπεδο έρχονται και οι επιτυχίες. Υπάρχουν και οι γονείς, οι οποίοι στηρίζουν την προσπάθεια την οποία κάνουν τα παιδιά. Και από όλη αυτή τη χημεία βγαίνει αυτό το ωραίο αποτέλεσμα. Για αυτό έχουμε και παιδιά στην Εθνική ομάδα. Όταν είναι συναθλητές μεταξύ τους ο ένας βοηθάει τον άλλον. Και οι μικροί που ξεκινάνε τους αρέσει να πηγαίνουν με τους μεγάλους γιατί αποκτούν πρότυπα. Συν ότι πραγματοποιήσαμε εκδηλώσεις και αγώνες με όλες τις δημοτικές αρχές και τις ομοσπονδίες ποδηλασίας και όλα αυτά ήταν σκαλοπάτια στο να ανέβει το επίπεδο ποδηλασίας στην πόλη μας. Φυσικά σε αυτό συνετέλεσε και η Σπαρτακιάδα που είναι ένας μεγάλος θεσμός -δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα άλλος τόσο σημαντικός αγώνας. Όλοι οι μεγάλοι σε ηλικία ποδηλάτες έρχονται και τερματίζουν στη Σπάρτη. Βλέποντας παλιούς πρωταθλητές είναι ένα έξτρα κίνητρο για τα παιδιά να προσπαθήσουν κι αυτά μελλοντικά να καταφέρουν το ίδιο και να τους μοιάσουν.

Μιας και ανέφερες την Σπαρτακιάδα, σαν θεσμός θεωρείς πως τυγχάνει της σημασίας που θα έπρεπε;
Η Σπαρτακιάδα μετράει πολλά χρόνια. Εμπνευστής της είναι ο Σταύρος Καλκάνης, γιατρός από το Ξηροκάμπι, ο οποίος ξεκίνησε πριν από 25 χρόνια με 5-6 φίλους να κάνει αυτή τη διαδρομή από την Αθήνα ως τη Σπάρτη. Ξεκίνησε από μια παρέα κι έχει γίνει θεσμός.
Σίγουρα βρίσκεται στη σκιά του Σπάρταθλον… Δεν λέμε πως θέλουμε να φτάσουμε στην αίγλη του Σπάρταθλον, απλώς όσο μπορούμε κι εμείς και οι τοπικοί φορείς να αναδείξουμε και τη Σπαρτακιάδα. Είναι ένας σημαντικός αγώνας για την πόλη μας και, δυστυχώς, δεν έχει την αντιμετώπιση που θα περιμέναμε. Δεν βοηθάει και ο χώρος του τερματισμού, που γίνεται στην κεντρική πλατεία. Είχε καθιερωθεί από παλιά γιατί διοργανώνονταν και κάποιες εκδηλώσεις για τα μικρά παιδιά και έτσι υπήρχε συμμετοχή ώστε οι ποδηλάτες να εισπράξουν το χειροκρότημα. Τότε οι ποδηλάτες ήταν 60-70. Τα τελευταία χρόνια όμως ο αριθμός των ποδηλατών έχει φτάσει τους 240-250 και συνεχώς ανεβαίνουν οι συμμετοχές. Φέτος θα αλλάξει ο τερματισμός. Θα τερματίζουμε στο άγαλμα του Λεωνίδα γιατί έχει περισσότερο χώρο αλλά και για πρακτικούς λόγους καθώς οι χώροι του Σταδίου θα εξυπηρετήσουν αρκετές ανάγκες.

Τα τελευταία χρόνια δημιουργήθηκαν οι ποδηλατοπορείες από την «3π» με αρκετά μεγάλη συμμετοχή. Μια δράση που κατά γενική ομολογία αγκαλιάστηκε από τον κόσμο. Μίλησέ μας λίγο για αυτό.
Το ξεκινήσαμε κι εμείς όπως όλη η Ελλάδα. Στόχος ήταν να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο να βγει με το ποδήλατο οργανωμένα και με ασφάλεια και να δει μέρη της πόλης που δεν πήγαινε πριν. Εκεί που γινόταν παλιά μια βόλτα μια φορά το χρόνο έπεσε η ιδέα να το κάνουμε μια φορά την εβδομάδα! Στην «3π» (Ποδήλατο-Πόλη-Περιβάλλον) δεν έχουμε ορίσει ακόμα αρχηγό, υπαρχηγό κ.ο.κ. Είμαστε απλώς κάποιοι εθελοντές που σχεδιάζουν τις διαδρομές και βοηθούν στη διαχείριση της ασφάλεια των αναβατών που συμμετέχουν. Καταφέραμε κάποια στιγμή σε αυτές τις ποδηλατοπορείες να έχουμε πολλή μεγάλη συμμετοχή. Η διαχείριση όλου αυτού ήταν μεγάλη ευθύνη και δυστυχώς επικοινωνιακά από ένα σημείο και μετά δεν καταφέραμε να το «τρέξουμε» περισσότερο, με αποτέλεσμα κάποιοι να κουραστούν. Το θετικό, όμως, είναι πως γεννήθηκαν νέες παρέες πραγματοποιούν πορείες και μόνοι τους. Αυτή ήταν η επιτυχία της «3π», ότι κατάφερε ο κόσμος που δεν έπαιρνε ποτέ το ποδήλατό του να το βγάζει πλέον μεσʼ στην πόλη. Καταφέραμε να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο…

Πιστεύεις πως οι ποδηλατοβόλτες έχουν γίνει πλέον ένας καλοκαιρινός θεσμός που μπορεί να περάσει μηνύματα;
Ναι, έχει γίνει μια συνήθεια. Το μήνυμα ήταν πως η Σπάρτη είναι μία βιώσιμη πόλη για το ποδήλατο και μπορούμε όλοι να ποδηλατήσουμε. Ήταν θετικό ότι και αρκετοί που φοβούνταν να κάνουν δυο χιλιόμετρα έβγαζαν όλη τη διαδρομή. Από εκεί και πέρα προσπαθούσαμε με αυτό τον τρόπο να περάσουμε το μήνυμα στις τοπικές αρχές ότι «είμαστε κι εμείς εδώ, φτιάξτε μια λωρίδα ποδηλατόδρομου». Όπως έγιναν οι πεζόδρομοι στην Τρίπολη και ποδηλατοδρόμοι στην Καλαμάτα, να καταφέρει και η δικιά μας πόλη να γίνει πιο ήσυχη και πιο ήρεμη, γιατί το χρειάζεται να αναπνεύσει.

Πότε και σε ποιο σημείο δίνονται τα ραντεβού για τις ποδηλατοπορείες το φετινό καλοκαίρι;
Πέρυσι πηγαίναμε Δευτέρες. Φέτος είπαμε να το δοκιμάσουμε Τετάρτες. Δίνουμε ραντεβού 18.30 στην κεντρική Πλατεία της Σπάρτης και αναχωρούμε το πολύ μέσα στα επόμενα 5-10 λεπτά για να είμαστε σωστοί στο ραντεβού μας. Επιστρέφουμε γύρω στις 8 το βράδυ με μια μικρή απόκλιση. Όταν θα πιάσουν οι ζέστες μπορεί η εκκίνηση να γίνεται και 19.00 ή και 19.30. Είναι για ηλικίες άνω των 15 ετών. Τα μικρότερα παιδιά πρέπει να συνοδεύονται από κάποιον κηδεμόνα. Όλοι πρέπει να έχουν καλά συντηρημένο το ποδήλατό τους για να απολαμβάνουν τη βόλτα. Κάθε Τετάρτη αλλάζουμε διαδρομές και στόχος είναι να τα καταφέρουμε να συνεχίσουμε μέχρι το Φθινόπωρο.

Ποιοι είναι οι τρόποι επικοινωνίας για κάποιον που θα ήθελε να μάθει περισσότερες πληροφορίες για τη συγκεκριμένη δράση;
Προς το παρόν μόνο μέσω του facebook, όπου έχουμε δημιουργήσει την ομάδα «ΠΟΔΗΛΑΤΟΠΟΡΕΙΕΣ ΣΠΑΡΤΗ». Δυστυχώς φέτος δεν έχουμε καταφέρει να επικοινωνούμε το ποια διαδρομή θα κάνουμε για να ξέρει ο καθένας το βαθμό των χιλιομέτρων ή αν θα περάσουμε από η γειτονιά του.  Παρόλα αυτά, τα παιδιά στην «3π» προσπαθούν πολύ με το μεράκι και τον εθελοντισμό τους για την ανάπτυξη της ποδηλασίας στην πόλη μας.

Θεωρείς ότι λείπει το ποδήλατο από την καθημερινότητα του Σπαρτιάτη;
Έχει «ανέβει» το ποδήλατο στην πόλη μας. Υπάρχει περισσότερος κόσμος που κάνει ποδήλατο σήμερα σε σχέση με παλιότερα. Επίσης, οι οδηγοί είναι πλέον ευαισθητοποιημένοι και προσέχουν τον ποδηλάτη, προσέχουν τα παιδιά, πάνε πιο σιγά. Υπάρχει ένα καλό επίπεδο και αποκτούμε σταδιακά μια διαφορετική κουλτούρα ως πολίτες. Αυτό που λείπει είναι οι υποδομές και θεωρώ πως αν υπήρχαν, θα είχαμε πολύ περισσότερους ποδηλάτες.

Αν κρατούσες ένα μαγικό ραβδί, τι θα άλλαζες στην πόλη μας όσον αφορά την ποδηλατική συμπεριφορά της; Υποδομές, νοοτροπία ή και τα δύο;
Και τα δύο φυσικά. Ούτε εμείς οι ποδηλάτες μπορούμε να κάνουμε τον τροχονόμο για το πως θα κυκλοφορεί ο καθένας. Όλα είναι θέμα γενικής οδικής συμπεριφοράς.  Πρέπει και ο ποδηλάτης να είναι σωστός. Να έχει, για παράδειγμα, ελεγμένα τα φώτα του, τα οποία αποτελούν και την ασφάλειά του. Αρκετά μικρά παιδιά δεν χρησιμοποιούν φώτα που είναι πολύ σημαντικά ή δεν φοράνε κράνος. Από εκεί και πέρα η νοοτροπία του κόσμου σε μεγάλο βαθμό είναι καλή. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που χαλάνε το σύνολο, όπως αντίστοιχα υπάρχουν και ποδηλάτες που στην οδική τους συμπεριφορά δεν είναι τέλειοι. Όλα είναι θέμα πρόληψης και σεβασμού. Οι πόλεις φτιάχτηκαν όχι για το αυτοκίνητο -το χρειαζόμαστε σαφώς, και αποτελεί κομμάτι της εξυπηρέτηση του ανθρώπου- πολλές φορές όμως μεσʼ στην πόλη μας κάνει τη ζωή δύσκολη και θα πρέπει να βρούμε μια ισορροπία, ώστε η πόλη να είναι βιώσιμη. Όχι μόνο για τον ποδηλάτη, αλλά και για τους πεζούς, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τις μαμάδες με το καρότσι. Για όλους. Αυτά τα μηνύματα θέλουμε να περάσουμε μέσα και από την «3π».

Κλείνοντας, τί θα προέτρεπες ή θα συμβούλευες τους αναγνώστες μας;
Μόλις διαβάσουν και κλείσουν την εφημερίδα, να πάρουν το ποδήλατο και να κάνουν μία βόλτα! Γιατί η επαφή με τη φύση χαλαρώνει και ηρεμεί. Αδειάζει το μυαλό και μας βοηθά να αποβάλλουμε το καθημερινό στρες, ώστε να αντιμετωπίσουμε τα καθημερινά πιο ήρεμα.

// Διαβάστε τη συνέντευξη και στο prosopadiplamas.wordpress.com

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος