Ο εμπνευστής του «Σπάρτα- Δράμα» Γ. Βασίλαρος στο «ΛΤ»

«Είμαστε γεμάτοι, δεν αισθανθήκαμε καμία κούραση»
Παρασκευή, 01 Αύγουστος 2014 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Ο εμπνευστής του «Σπάρτα- Δράμα» Γ. Βασίλαρος στο «ΛΤ»
Για το συναρπαστικό και συνάμα δύσκολο ταξίδι μνήμης από τη Σπάρτη στη Δράμα, προς τιμήν των  δέκα αδικοχαμένων δασοπυροσβεστών που είχαν πέσει στο καθήκον το 1994, μίλησε στο «ΛΤ» ο ενός εκ των δύο τολμηρών διαβατών, Γιώργος Βασίλαρος. Ο έφεδρος καταδρομέας ξεκίνησε μαζί με το δρομέα-ακτιβιστή Νίκο Μπακή από τη Σπάρτη στις 29 Ιουνίου και ο υπερμαραθώνιος ολοκληρώθηκε με το λιτό τρισάγιο υπέρ των πεσόντων, την περασμένη Κυριακή 27/7 στη Δράμα.
«Ο προορισμός ήταν για μένα κάτι “άγιο”- ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός- αλλά και ένα τέτοιο ταξίδι σού διδάσκει πολλά». Η διαδρομή ενείχε αναμφισβήτητα δυσκολίες. Ποιά όμως προκρίνει ως τη μεγαλύτερη; «Η μη ευκρίνεια του μονοπατιού Ε4. Η διαδρομή άρχισε στη Στερεά Ελλάδα να «κλείνει» και να είναι αραιά σηματοδοτημένη. Έμοιαζε περισσότερο με ορειβασία παρά με διάβαση», συμπληρώνοντας εμφατικά: «Ένα κομμάτι οκτώ ορών στο Δυτικό Παρνασσό, το διανύσαμε σε δύο μέρες». Όντες εκπαιδευμένοι όμως στο να προσπερνούν τις δυσκολίες, έφτιαξαν τη δική τους διαδρομή, αποτελούμενη από βουνά, χωματόδρομους και άσφαλτο, αυξάνοντας, όπως είναι λογικό, κατά πολύ την απόσταση των 859 χιλιομέτρων. Μνημονεύει επίσης, τις σαφείς δυσκολίες που προέκυψαν από τις καιρικές συνθήκες, καθώς και την έλλειψη νερού: «Περιμέναμε πως θα περάσουμε από πηγές, αλλά πολλές είχαν στερέψει. Η επισκευή τους είναι ελλιπής, λόγω εγκατάλειψης της ελληνικής υπαίθρου», σημειώνει.
Χαρακτηριστικό είναι το συναίσθημα που διηγείται ότι βίωσε, όταν ασπάστηκε το μνημείο: «Όταν έφτασα στο μνημείο, “άδειασα”. Ένιωθα τα πόδια μου πανάλαφρα, καμία κούραση. Έβλεπα το σακίδιό μου και δεν πίστευα ότι είναι δικό μου. Δεν το περίμενα αυτό». Η πληρότητα που αισθάνεται κάποιος όταν εκπληρώνει ένα στόχο, σημαντικό για τον ίδιο, είναι ένα συναίσθημα αναγνωρίσιμο για πολλούς ανθρώπους. Ο Γιώργος και ο Νίκος δε θα μπορούσαν παρά να το βιώσουν: «Είμαστε γεμάτοι» λέει και αυτό προδήλως δικαιολογεί την πρόσκαιρη παράβλεψη της κούρασης.
Το ψυχικό φορτίο από την εκ του σύνεγγυς επαφή με τους συγγενείς και φίλους των θυμάτων είναι μια από τις παραμέτρους του εγχειρήματος, η οποία αξίζει αναφοράς: «Είναι βαρύ το φορτίο. Ο αποχωρισμός ήταν απίστευτα δύσκολος. Δε με άφηναν να φύγω, αλλά ούτε εγώ ήθελα. Τους έκανα λίγη, δυστυχώς, συντροφιά. Αυτή όμως δεν ξεχνιέται», αναφέρει συγκινημένος.
Ερωτώμενος για το Νίκο Μπακή και για το αν κατέβαλε κάποια προσπάθεια, ώστε να τον πείσει να γίνει συνοδοιπόρος του, απαντά χωρίς δισταγμό: «Ο Νίκος και το λέω λακωνικά αυτό, ήταν ο μόνος που είχε τα «κότσια» να με ακολουθήσει. Ζήτησα αρχικά από παλιούς καταδρομείς και αρνήθηκαν. Με το Νίκο δεν προσπάθησα καθόλου. Δέχτηκε αμέσως. Είχε “καταδρομικό” πνεύμα. Οι χαρακτήρες μας μπορεί να μην ταιριάζουν πολύ, αλλά στην προσπάθεια αυτή δέσαμε». Ποιά είναι τα ψυχικά γνωρίσματα που πρέπει να διαθέτει ένας καταδρομέας αναρωτιέμαι: «Πολλά. Πρώτα απʼ όλα αγάπη γιʼ αυτό που κάνει. Καρτερικότητα, υπομονή, αρετή και τόλμη», υπογραμμίζει και συμπληρώνει: «Στο διακριτικό σήμα ενός καταδρομέα αναγράφεται: “ο τολμών νικά”».
Πρόκειται για μία προσπάθεια σύντονη και συστηματική, ένα εγχείρημα το οποίο σχεδιάστηκε και προγραμματίσθηκε με μεθοδικότητα, επί δύο χρόνια: Ο ίδιος εξηγεί: «Για δύο χρόνια εκπαιδευτήκαμε είτε μαζί είτε μεμονωμένα. Περπατήσαμε με βροχή και χιόνι. Ανοίξαμε και δοκιμάσαμε τροφές στρατιωτικού τύπου, δοκιμάσαμε φακούς, διαβάσαμε χάρτες, σπάσαμε πυξίδες». Όσο για το πώς εμπνεύστηκε την ιδέα, ο Γιώργος, ο οποίος επί 20 χρόνια είχε διαρκώς στο μυαλό του το δυστύχημα, αφηγείται: «Ποτέ δεν ησύχασα, πάντα το είχα στο μυαλό μου. Όταν μια φίλη μου δε, μου έδειξε πριν δύο χρόνια ένα βίντεο αναβίωσης του γεγονότος αυτού, στο διαδίκτυο, έπαθα σοκ, κλονίστηκα», λέει επαναλαμβάνοντας τη λέξη. «Αυτό ήταν, το αποφάσισα αμέσως». Την απώλεια των συναδέλφων του, την έχει κατʼ επανάληψη χαρακτηρίσει “άδικη”: «Έφυγαν άδικα», λέει επιρρίπτοντας ξεκάθαρα ευθύνες στην Πολιτεία: «Μαζί τους θάφτηκαν μνήμες και αξίες και αυτό είναι που πονάει πιο πολύ».
Δε θα μπορούσαμε να μην κάνουμε ειδική μνεία για τη σελίδα “ΣΠΑΡΤΑ- ΔΡΑΜΑ” στο facebook, η οποία από την αρχή της διαδικασίας, υπήρξε ο ιδανικός δίαυλος επικοινωνίας με τους πεζοπόρους σʼ όλα τα στάδια της πορείας τους. Αποτέλεσε μια επιτυχημένη μορφή αλληλόδρασης και αμφίδρομης επικοινωνίας. Το εγχείρημα άλλωστε ξεκίνησε διακριτικά, αθόρυβα και η συμβολή τού μέσου κοινωνικής δικτύωσης, υπήρξε σημαντική: «Όταν έβρισκα διαδίκτυο, έστελνα τα νέα μας, έβλεπα τί αναρτούσαν και παίρναμε κουράγιο». Ο Γιώργος απευθύνει τις θερμότερες ευχαριστίες του στον Πάνο Παπαδολιά και την Ελένη Τσαγγάρη, τους δημιουργούς- διαχειριστές της σελίδας (επίσης δημιουργοί της δημοφιλούς σελίδας “Lakonistas”), για τους οποίους αναφέρει, ότι εναρμονίστηκαν με το πνεύμα του εγχειρήματος και το «επικοινώνησαν» όπως ακριβώς έπρεπε.
Υπήρχαν άτομα που αποδοκίμασαν την ιδέα; «Υπήρξαν συντοπίτες μας που αντιμετώπισαν με χλευασμό και ειρωνεία την ιδέα από την αρχή, πριν δύο χρόνια», δηλώνει και εξηγεί ότι εξαιτίας αυτής της αντιμετώπισης, εξαρχής αποθαρρύνθηκε και δεν απευθύνθηκε στις τοπικές αρχές. «Δεν είναι καλό να μη στηρίζεις τον άλλον», καταλήγει. Αναμενόμενο αν σκεφτεί κανείς ότι σε τέτοιες πρωτοβουλίες υπάρχει πάντα και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Για του λόγου το αληθές, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, συνάντησαν άτομα που δε συνέδραμαν όταν τους ζητήθηκε: «Ζητήσαμε νερό και κατάλυμα από Αστυνομικά Τμήματα και Πυροσβεστικές Υπηρεσίες αλλά αρνήθηκαν και αλλού, όπως στην Π.Υ. Καρπενησίου μάς έδωσαν τα πάντα».
Για το αν ο εθελοντισμός είναι ανεπτυγμένος στον τομέα της δασοπροστασίας, δεδομένου ότι ήταν δασοκομμάντος μέχρι το 1993 και ιδρυτικό μέλος της ΕΟΔ (Ελληνική Ομάδα Διάσωσης) απαντά: «Όχι τόσο πολύ. Γενικότερα ο εθελοντισμός είναι πίσω στη χώρα μας. Απαιτείται σωστή εκπαίδευση προς αυτήν την κατεύθυνση. Επίσης οι εθελοντικές οργανώσεις καλό είναι να αφήσουν τα παχιά λόγια», διευκρινίζοντας ότι υπήρξαν περιπτώσεις όπου ανακοίνωναν με στόμφο, ότι θα στήριζαν την προσπάθεια με τα πιο σύγχρονα μέσα, αλλά κατέληξαν να μην παράσχουν τα χρειώδη.
Το εγχείρημα υπάρχει θέληση να επαναληφθεί του χρόνου, αφού η διάθεση να αποτελέσει θεσμό είναι δεδομένη, χωρίς να αγνοούνται οι δυσκολίες: «Πρώτα ο Θεός. Βγαίνουν και δυσκολίες. Υπάρχει σαφώς η θέληση. Μια ιδέα είναι να γίνεται υπό μορφή σκυταλοδρομίας ανά νομό», προτείνει.
Αναφορικά με το αν η υλοποίηση του συγκεκριμένου σκοπού, του έδωσε ώθηση για περαιτέρω στοχοθεσία, επισημαίνει πως είναι ένα κίνητρο για να γίνει ακόμα πιο δημιουργικός: «Δε θʼ αλλάξει κάτι για μένα. Πρέπει όμως ο καθένας να συνειδητοποιήσει τη δύναμή του. Έχουμε ως λαός μυαλό, στρατηγική και πείσμα. Αν τα αξιοποιήσουμε θα μεγαλουργήσουμε».
Ολοκληρώνοντας την τηλεφωνική μας επικοινωνία και ευρισκόμενος μπροστά από το άγαλμα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες (περιμένοντας το ταξί που τους μετέφερε αφιλοκερδώς στο έτερο άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη για την υποδοχή από τον πολιτιστικό σύλλογο “Ετοιμοκλής” του οποίου είναι πρόεδρος), εκπέμπει το προσωπικό του μήνυμα, το οποίο είναι εμφανές πως συμπυκνώνει και τη φιλοσοφία του ως άνθρωπο: «Να μην ξεχνάμε… Αυτό…».
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος