×

Προειδοποίηση

Αποτυχία φόρτωσης αρχείου XML
Opening and ending tag mismatch: HR line 16 and BODY
Premature end of data in tag HR line 8
Premature end of data in tag BODY line 6
Premature end of data in tag HTML line 1

Η δασκάλα από την Καλαμάτα που ταξίδεψε στη Ρουάντα με την ActionAid

μιλά αποκλειστικά στον «ΛΤ»
Σάββατο, 09 Αύγουστος 2014 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Η δασκάλα από την Καλαμάτα που ταξίδεψε στη Ρουάντα με την ActionAid
«Περνάνε δύσκολα αλλά το αντιμετωπίζουν με χαρά!»

Η 29χρονη Κατερίνα Βίγκου κατάγεται από την Καλαμάτα, αλλά ζει και εργάζεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Αθήνα. Απαρτίζει την πενταμελή ομάδα των εκπαιδευτικών η οποία επελέγη για να συμμετάσχει στην αποστολή της ActionAid στη Ρουάντα από τις 6 έως τις 14 του περασμένου μήνα, με το πρόγραμμα Send my Friend to School. Πρόκειται για ένα τριετές ευρωπαϊκό πρόγραμμα, το οποίο έχει ως στόχο να διασφαλίσει το δικαίωμα όλων των παιδιών του κόσμου στην εκπαίδευση. Τη σπουδαία εμπειρία της μοιράζεται με το «ΛΤ», περιγράφοντας εικόνες και εξιστορώντας για την οκταήμερη παραμονή της στην επαρχία Μόκο της αφρικανικής χώρας.

H συμμετοχή στο πρόγραμμα της ActionAid.
Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον καθηγητή των διδακτορικών μου σπουδών κ. Βασίλη Μακράκη, ο οποίος με ενημέρωσε για το συγκεκριμένο πρόγραμμα και με προέτρεψε να δηλώσω συμμετοχή. Είχα δηλώσει συμμετοχή και πέρυσι για ένα παρόμοιο ταξίδι της ActionAid, στην Κένυα, όμως η πρόσκληση απευθυνόταν σε υπεύθυνους δραστηριοτήτων και σε σχολικούς συμβούλους, οπότε και δεν επιλέχθηκα. Από την στιγμή που είδα το φετινό ταξίδι στη Ρουάντα, το οποίο απευθυνόταν σε εκπαιδευτικούς, αποφάσισα αμέσως να δηλώσω συμμετοχή, χωρίς καμμία δεύτερη σκέψη. Το γεγονός ότι μπορούσα να συνδυάσω ένα τόσο ενδιαφέρον ταξίδι με το επάγγελμά μου ήταν ο καθοριστικός παράγοντας.

Η πραγματική εικόνα.
Έχουμε δημιουργήσει πολλά στερεότυπα που δεν ισχύουν. Το πιο βασικό είναι ότι πάντα γενικεύουμε και όλα ισχύουν για όλη την Αφρική. Η Αφρική είναι μία τεράστια ήπειρος. Επισκεφτήκαμε τη Ρουάντα, μία μικρή χώρα της. Τα πράγματα στην Ρουάντα είναι διαφορετικά από ότι σε κάθε άλλη χώρα της Αφρικής. Η Ρουάντα είναι μία χώρα που πέρασε μεγάλες δυσκολίες με τη γενοκτονία του 1994 έχει όμως καταφέρει να ορθοποδήσει και να αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς. Οι ντόπιοι το βλέπουν πολύ αυτό και μας το έλεγαν συνέχεια. Δεν είδα σκληρές εικόνες στη Ρουάντα λοιπόν. Το τονίζω αυτό για να μην γενικευτεί για ολόκληρη την Αφρική. Υπάρχουν παιδιά με ρούχα που έχουν σκιστεί ή που είναι λερωμένα.  Υπάρχουν οικογένειες που τρέφονται καθημερινά με ό,τι παράγουν: φασόλια, πατάτες, γλυκοπατάτες, κολοκύθα. Υπάρχουν οικογένειες που χρειάζεται να περπατήσουν έως και 1 ώρα για το νερό. Αν δεν το ζήσεις όμως, δεν μπορείς να καταλάβεις πως είναι. Δεν παραπονιούνται ποτέ για όλα αυτά που εμείς θεωρούμε δύσκολα. Στο δικό μας ταξίδι βοήθησε πολύ η πρωτοβουλία της ActionAid να μείνουμε δύο μέρες μαζί με ντόπιους και να ακολουθήσουμε το πρόγραμμά τους. Να φάμε ό,τι κι αυτοί, να κάνουμε τις δουλειές μαζί τους, να ξυπνήσουμε και να κοιμηθούμε την ίδια ώρα, να ακολουθήσουμε πιστά το πρόγραμμά τους. Αν δεν το κάναμε αυτό δεν θα είχαμε καθόλου εικόνα των δύσκολων συνθηκών. Στη Ρουάντα μπορείς να πας ως τουρίστας και να μην δεις καμμία δυσκολία… Αν χρειαζόταν να περιγράψω την κατάσταση σε μία πρόταση θα έλεγα: “Περνάνε δύσκολα, αλλά το αντιμετωπίζουν με χαρά!”.

Οι συνθήκες διαβίωσης.
Το σίγουρο είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι στερούνται κάποια από τα βασικά τους δικαιώματα και αυτό οφείλουμε να το αλλάξουμε. Η στάση τους όμως σε αυτό που ζουν δεν είναι αυτή που θα περίμενες. Δεν ξέρω τελικά, αν είναι πιο ευτυχισμένοι αυτοί ή εμείς. Οι συνθήκες είναι όντως δύσκολες για εμάς, επειδή έχουμε συνηθίσει πολύ διαφορετικά. Αρκετοί από τις γιαγιάδες μας και τους παππούδες μας, έχουν ζήσει σε παρόμοιες συνθήκες. Για να καταλάβετε καλύτερα, έμεινα στο σπίτι του κ. Ιραγκένα Αλεξάντερ, το οποίο το είχε φτιάξει ο ίδιος μαζί με τον αδερφό του. Το σπίτι είχε ρεύμα, δεν είχε νερό, δεν είχε αποχέτευση. Είχε τρία δωμάτια, ένα καθιστικό, δύο υπνοδωμάτια. Η τουαλέτα ήταν έξω από το σπίτι. Το καθιστικό είχε έναν καναπέ, δύο καρέκλες και ένα τραπέζι, όλα φτιαγμένα από ξύλο. Είχε μία τηλεόραση και έναν υπολογιστή, όμως και τα δύο είχαν χαλάσει, όπως μας είπε. Ο κ. Ιραγκένα έχει σπουδάσει Τεχνολόγος Τροφίμων και είναι από τους ευκατάστατους της επαρχίας του Μούκο. Σε ερώτηση που κάναμε στους ανθρώπους της ActionAid Rwanda με τι κριτήριο επέλεξαν τις οικογένειες που μας φιλοξένησαν, μας απάντησαν ότι ήθελαν να είναι ένα τυπικό δείγμα των κατοίκων της περιοχής, ούτε φτωχοί, ούτε πλούσιοι και να έχουν κάποιες βασικές προδιαγραφές υγιεινής. Δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα αντοχής, αν πρέπει να μείνεις θα προσαρμοστείς, νομίζω πάνω στον μήνα θα συνήθιζα κάπως και θα έκανα την ζωή μου πιο απλή, αναγκαστικά! Ένιωσα να με κουράζουν τα πράγματά μου και οι δικές μας συνήθειες, όλα αυτά που μας επιβάλλει ο δυτικός πολιτισμός και που τα αποκαλούμε “άνεση”….

Ο χαρακτήρας των ανθρώπων.
Οι ίδιοι έχουν ως στερεότυπο για εμάς, τους λευκούς, ότι είμαστε μορφωμένοι, έξυπνοι, πλούσιοι και συμπεριφέρονται βάση αυτού του στερεότυπου. Αισθάνονται κατώτεροί μας και αυτό είναι κάτι που με έκανε να νιώθω πολύ άσχημα. Φυσικά, έχουμε και κοινά γνωρίσματα, όλοι άνθρωποι είμαστε. Η νοοτροπία και τα βιώματά μας είναι διαφορετικά, αφού αυτά απορρέουν από τον τρόπο ζωής που διαφέρει.

Η αντιμετώπιση από τους ντόπιους.
Η αλήθεια είναι πως μας αντιμετώπιζαν σαν ευεργέτες τους.  Προφανώς, επειδή ήμασταν από την ActionAid και όλοι εκεί γνωρίζουν το έργο της και έχουν δει πολλά οφέλη από τις δράσεις της. Βέβαια, αν σκεφτείς πως έχουμε φερθεί ως “δυτικοί” σε αυτούς τους ανθρώπους, δεν την περίμενα αυτή τη συμπεριφορά. Περίμενα ένα - δύο καχύποπτα βλέμματα, αλλά όχι, δεν υπήρχε πουθενά αυτό. Κάποια στιγμή σε ένα σχολείο με ρώτησε ένα αγόρι: Κυρία, γιατί είστε εδώ; και του απάντησα με ερώτηση: Εσύ γιατί νομίζεις ότι είμαι εδώ; - Για να κάνετε έλεγχο αν ξέρουμε να γράφουμε και να διαβάζουμε, μου απάντησε. Πάντως, είναι γεγονός ότι είχαμε πολλά να δώσουμε και να πάρουμε. Υπήρχε διάθεση από τους ντόπιους να μας δείξουν την ζωή τους και εμείς ήμασταν έτοιμοι να τους ακούσουμε!

Η μεγαλύτερη εντύπωση από τον τρόπο ζωής.
Μου άρεσε που δεν ξέρουν την ώρα. Ρώταγες πόση ώρα είναι το σχολείο από εδώ και σου έλεγαν 10 - 15 λεπτά. Πόση ώρα είναι τα γραφεία της κοινότητας; Πάλι 10-15 λεπτά. Σύντομα κατάλαβα ότι απλά δεν έχουν αίσθηση του χρόνου, δεν έχουν ρολόγια και δεν τον μετράνε. Το σχολείο και η δουλειά αρχίζουν όταν ξημερώνει και κοιμούνται όταν βραδιάζει. Τόσο απλά…

Ποιοι είναι πιο χαρούμενοι.
Δεν έχει νόημα να τους συγκρίνουμε με εμάς, αν και καταλαβαίνω ότι είναι λογικό να το κάνουμε. Οι άνθρωποι εκεί είναι αληθινοί και αυθόρμητοι. Σου μεταδίδουν το χαμόγελό τους και θετική ενέργεια αδιάκοπα. Η γενοκτονία του 1994 τους έμαθε να ζούνε ενωμένοι, όπως μας είπαν. Νοιάζονται ο ένας για τον άλλον και τα σπίτια τους είναι πάντα ανοιχτά. Το τελευταίο βράδυ που μέναμε με τους ντόπιους έβαλαν λίγη μουσική στο ράδιο και χορεύαμε στο διάδρομο. Κάποιος ήρθε στο σπίτι, που δεν τον είχαμε ξανασυναντήσει εμείς και με το που μας είδε να χορεύουμε ήρθε κι αυτός και άρχισε να χορεύει. Φτάσαμε να είμαστε 11-12 άτομα και να χορεύουμε στο διάδρομο σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα...

Το καθημερινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ActionAid.
Κάναμε δύο επισκέψεις σε σχολεία, μείναμε δύο μέρες σε σπίτια ντόπιων, επισκεφτήκαμε συνεταιρισμούς, τα γραφεία της ActionAid Rwanda και το Μνημείο της Γενοκτονίας. Κάθε απόγευμα είχαμε συνάντηση με όλη την αποστολή της ActionAid, συζητούσαμε και παίρναμε αποφάσεις για την πορεία της έρευνας.

Περαιτέρω δράσεις.
Θέλω καταρχήν να ευχαριστήσω θερμά την ActionAid, για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε επιλέγοντάς με για αυτό το ταξίδι και ιδιαίτερα τη Μαρίζα Τσαχάλη, τη Δήμητρα Ντιρογιάννη και τη Χρυσούλα Σταματούκου, που ήταν οι συνοδοί μας στην αποστολή. Το ταξίδι ήταν μόνο  η αρχή του προγράμματος. Στόχος του EuropeAid έργου Send my Friend to School είναι να συμβάλει στην κινητοποίηση των εμπλεκόμενων στην Εκπαίδευση, ώστε να επιτευχθεί ο Δεύτερος Αναπτυξιακός Στόχος της Χιλιετίας (MDG2), σχετικά με την εδραίωση της καθολικής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αποδέκτες αυτού του έργου θα είναι 30.000 εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα, τη Ρουμανία, την Ισπανία και την Αγγλία. Υπολογίζεται ότι 1 εκατομμύριο παιδιά και νέοι θα αποκτήσουν πρόσβαση σε εκπαιδευτικό υλικό, που θα δημιουργηθεί στην Ελλάδα, τη Νιγηρία, τη Ρουμανία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, για την εκπαίδευσή τους σχετικά με το Δεύτερο Αναπτυξιακό Στόχο. Επιπλέον θα έχουν και τη δυνατότητα να συμμετέχουν σε δημιουργικές δράσεις, οι οποίες θα προωθούν το δικαίωμα για καθολική πρόσβαση στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Η εκπαίδευση είναι ίσως ο μόνος τρόπος να αλλάξεις κάτι. Η ActionAid, επέλεξε να εμπλέξει ενεργά εκπαιδευτικούς σε αυτό το έργο, ώστε να δημιουργηθεί εκπαιδευτικό υλικό σχετικό με το δεύτερο στόχο της χιλιετίας. Το υλικό θα είναι έτοιμο μέχρι τον προσεχή Οκτώβρη. * Οι εκπαιδευτικοί που ενδιαφέρονται να βοηθήσουν αυτή την προσπάθεια μπορούν να επικοινωνούν με τον εκπαιδευτικό τομέα της ActionAid και να μείνουν συντονισμένοι για τα σεμινάρια που θα γίνουν.

Το “ψυχικό φορτίο”.
Έκλαψα αρκετά την ημέρα που γύρισα στην Καλαμάτα. Δεν ήξερα τι μου έφταιγε. Δε με καταλάβαινα. Μου φαίνεται πολύ περίεργο τώρα που το σκέφτομαι, αλλά είχα κάτι μέσα μου…. Δεν έχουν την ίδια ζωή με εμάς, τις ίδιες ευκαιρίες και αυτό συμβαίνει με τη γέννησή τους, είναι άδικο! Τώρα, νιώθω περήφανη για αυτούς τους ανθρώπους και για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες τους, θέλω να τους μοιάσω σε αυτό το κομμάτι. Νιώθω τυχερή που τους γνώρισα...

Αναπολώντας τις εμπειρίες.
Αναπολώ τις ημέρες στη Ρουάντα. Ειδικά ορισμένους από τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί. Ήταν  αυθεντικοί. Σκοπεύω να επικοινωνώ μαζί τους, μέσω της ActionAid. Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν τελειώνουν. Θέλω να μαθαίνω νέα τους. Θα ήθελα πολύ να επιστρέψω μία μέρα. Μου λείπει η οικογένεια που με φιλοξένησε και μερικά παιδιά που γνώρισα στο σχολείο, τους σκέφτομαι συχνά.

Ταξίδι-Ορόσημο.
Ταξίδι σαν αυτό δεν έχω ξανακάνει. Ήταν κάτι ξεχωριστό. Έχω ταξιδέψει κυρίως στην Ευρώπη για σεμινάρια, συνέδρια ή για τουρισμό, στη Ρωσία και στις ΗΠΑ. Πάντως, μου αρέσει πολύ στα ταξίδια που κάνω να επισκέπτομαι σχολεία και το επιδιώκω συχνά αυτό. Ανοίγουν οι ορίζοντές σου και αποκτάς μία πιο ολοκληρωμένη άποψη για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα… Έχω επισκεφτεί σχολεία στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης, χάρη στον Antoni Pappas, στο Μπέλφαστ της Ιρλανδίας με το  πρόγραμμα Erasmus και πρόσφατα στην επαρχία Μούκο της Ρουάντα με την ActionAid.
Το ταξίδι στη Ρουάντα ήταν ορόσημο στη ζωή μου! Με άλλαξε τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επαγγελματικό. Ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό και ευχαριστώ πολύ την ActionAid Hellas που μου έδωσε αυτήν την ευκαιρία και την ActionAid Rwanda για τη φιλοξενία τους.

Αυτό το “κάτι”.
Ενσυναίσθηση. Ένα τέτοιο ταξίδι απαιτεί να είσαι ανοιχτός και να μπορείς να ακούς, να νιώθεις, να καταλαβαίνεις….

Αυτό που μένει.
Από αυτό το ταξίδι θέλω να κρατήσω τα χαμόγελά τους και την αγάπη τους! Νιώθω ότι είμαι λίγο εκεί ακόμα, δηλαδή τους σκέφτομαι. Από τα πρώτα πράγματα που έκανα όταν γύρισα στην Ελλάδα ήταν να γίνω ανάδοχος παιδιού με την ActionAid και το παιδάκι μου, ο Niyomizero, είναι από το Μούκο, την επαρχία που επισκεφτήκαμε! Ένας ακόμα λόγος να ξαναεπισκεφτώ τη Ρουάντα! Θα επιδιώξω να βρεθώ και σε άλλο παρόμοιο ταξίδι αν μου δοθεί η ευκαιρία.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος