Η εικαστικός Νάντια Σκιαδά μιλά για τη νέα της έκθεση έργων

«BLICK» στο VEIL BISTROT από το Σάββατο 29/7

Παρασκευή, 21 Ιούλιος 2017 18:48 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Η εικαστικός Νάντια Σκιαδά μιλά για τη νέα της έκθεση έργων

Το Σάββατο 29/7 τα εγκαίνια της έκθεσης


1.Κυρία Σκιαδά βρισκόμαστε εδώ λόγω της έκθεσης σας που εγκαινιάζεται στις 29 Ιουλίου στο VEIL  BISTROT. Αρχικά θα ήθελα να σας συγχαρώ για την νέα σας ατομική δουλειά. Δεν θα ξεκινήσω με το σύνηθες ερώτημα για το «πως ξεκινήσατε κλπ» αλλά θα εστιάσω στον τίτλο της έκθεσης «BLICK» που είναι γερμανική λέξη, σωστά;

Κι εγώ με την σειρά μου θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το κάλεσμα! Η λέξη BLICK ναι πράγματι είναι γερμανική… Δεν γνωρίζω γερμανικά αλλά κατά την διάρκεια που δούλευα ακόμα τα έργα , και καθώς ήθελα  να παρουσιάσω αυτή μου τη δουλειά στο κοινό της πόλης μας, προβληματίστηκα αρκετά με τον τίτλο! Ξέρετε ο τίτλος ενός έργου… ή μιας έκθεσης.. είναι κάτι σαν το όνομα που δίνει ο γονιός στο παιδί του… Το κουβαλά μια ζωή! Θέλοντας λοιπόν να εκφράσω το στιγμιαίο, το άμεσο, την γρήγορη αυθόρμητη ματιά, που προκαλλεί μνήμες ασυνείδητες, αυτό άλλωστε αποτελεί και το θέμα της συγκεκριμένης δουλειά μου, καθώς η λέξη «Ματιά» στα ελληνικά δεν με κάλυπτε, αλλά ούτε κι η μετάφρασή της σε Ιταλικά, Γαλλικά, Αγγλικά ή Ισπανικά που γνωρίζω, κατέληξα να ψάχνω σε γλώσσες άγνωστες … Μιλώντας λοιπόν ένα βράδυ με έναν φίλο και εξηγώντας του τι ακριβώς θέλω να πω, μου πρότεινε την Γερμανική λέξη BLICK που εμπεριέχει αυτό ακριβώς το … «κρυφοκοίταγμα από μια ρωγμή» που θέλω να δηλώσω αλλά είναι και εξαιρετικά σύντομη κι απότομη στο άκουσμα, όπως ακριβώς κι η κρυφή ματιά!

2.Μιλάτε λοιπόν στο έργο σας για γρήγορες, ασυνείδητες ματιές, που μπορούν να προκαλέσουν τί στην ψυχή;

Δουλεύοντας τα έργα γεννήθηκε κι η ιδέα του θέματος…. Συνήθως έτσι συμβαίνει! Κι έχοντας κανείς την ιδέα του θέματος προχωρά ακόμη περισσότερο με τα έργα καταλήγοντας ίσως καλύτερα στην τεχνική, ή «τελειοποιώντας» την, πάντα με βάση αυτό που έχει ανάγκη να εκφράσει… Θέλω να πω … πως αρχικά το χρώμα με πήγε στην σκέψη της μνήμης , κι αυτή με την σειρά της με έκανε να αναλλογιστώ όλες εκείνες τις φορές , - έχει συμβεί σε όλους μας – που ενώ τα μάτια αντικρύζουν κάτι βιαστικά κι ισως ασυνείδητα ακόμα, ο νους ή η μνήμη αν θέλετε καλύτερα, έχει πολλά περισσότερα να πει για τον καθένα ξεχωριστά! Μικρά πράγματα καθημερινά που μπορεί κανείς να μην δώσει ιδιαίτερη σημασία αλλα΄που είναι ικανά να πυροδοτήσουν ολόκληρα ταξίδια μνήμης, κι αισθήσεων. Και που τελικά … από αυτά είναι φτιαγμένος ο καθένας μας! Αυτό είμαστε. Οι μνήμες μας, κι ότι μας τις ανακαλεί!

3. Στη συγκεκριμένη σειρά έργων σας όπως αναφέρετε και στην αφίσα προώθησής της, έχετε προτιμήσει να δουλέψετε με μικτή τεχνική. Παρατηρεί κανείς,την διάθεση για «διαφάνειες». Ένα επίπεδο που τείνει να επικαλύπτει από ένα άλλο… Δεν φοβηθήκατε πως ίσως τα διαφορετικά στοιχεία μπερδέψουν τη καθαρή φόρμα και τις έννοιες; Πώς διαχειριστήκατε τα διαφορετικά αυτά στοιχεία;

Είναι ακριβώς αυτό το ίδιο το θέμα όπως σας είπα και πιο πριν που με οδήγησε! Ακριβώς επειδή ένα κρυφοκοίταγμα μπορεί να πυροδοτήσει παράλληλα ασυνείδητα πολλές μνήμες κι όχι ξεκάθαρα αλλά όλες μαζί που η μία ίσως συνδέεται με την άλλη ήταν «αναγκαία» αν θέλετε αυτή «υπέρ έκθεση» του ενός επιπέδου επάνω στο άλλο. Όπως και στη συνειρμική σκέψη, που τελικά δεν την ελέγχει κανείς απόλυτα, έτσι και στα έργα αυτά, δουλεύοντας πολλές φορές σε διάφορα στάδια το ίδιο χαρτί, στηριζόμενη αρκετά στην ταχύτητα, και το αυθόρμητο, μελετώντας όμως πάντα το χρώμα και τη σχέση του με τη φόρμα, καθώς αυτά εννοείται πως είναι αλληλένδετα, προσπάθησα να αποδώσω την «στιγμή» του νου αποφεύγοντας όμως να αφήσω κάτι στην τύχη!

4. Χρησιμοποιείτε μοτίβα που παραπέμπουν έστω και αφαιρετικά στην αρχαία Ελλάδα σε πολλά έργα σας. Θέλατε να δηλώσετε κάτι με τη χρήση τους ή θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι αποτελούν απλά διακοσμητικά στοιχεία;

Τα αρχαιοελληνικά μοτίβα μου ήταν πάντα ιδιαίτερα αγαπητά, πιο παλιά είχα ξεκινήσει κι ένα είδος μελέτης τους και σύνδεσής τους με άλλους πολιτισμούς… Μου αρέσει πολύ να τα χρησιμοποιώ στη δουλειά μου, κάποια στιγμή είχα κάνει μια ολόκληρη σειρά από μοτίβα της αρχαίας Ελλάδας … Προσδίδουν μια σταθερότητα στο έργο, και φυσικά… είναι αναπόσπαστα κομμάτια της μνήμης μας στην Ελλάδα! Δεν θα μπορούσα λοιπόν με τίποτα να τα θεωρήσω διακοσμητικά αλλά και αυτά όπως κι όλα τα στοιχεία του κάθε έργου συνδέονται με δικές μου προσωπικές μνήμες-ματιές! Υπάρχουν έργα που εμπεριέχουν τυπώματα από χαρακτικά (που είχα κάνει χρόνια πριν) επηρεασμένη από τοιχογραφίες ή μαρμάρινα ανάγλυφα των εκκλησιών του Μυστρά, άλλα τυπώματα από λουλούδια που θα συναντήσει κανείς στην περιοχή.. Τα ίδια τα έργα δηλαδή εμπεριέχουν από μόνα τους ένα είδος «προσωπικών αναμνήσεων» μου στην εδώ περιοχή. Γι αυτό άλλωστε θεώρησα πως θα είχε ενδιαφέρον να παρουσιαστεί η δουλειά αυτή στην πόλη μας και μάλιστα στο Veil Bistrot, που έχει άμεση σχέση με την Καστροπολιτεία!

5. Μιλώντας για την περιοχή μας θα θέλατε να κάνετε μια αναφορά του πώς βιώνετε την εικαστική κατάσταση και κίνηση της πόλης μας, μιας και ζείτε εδώ ως εικαστικός και εκπαιδευτικός τα 10 τελευταία χρόνια;

Η πόλη μας είναι μια μικρή πόλη με πολύ μεγάλο όνομα!. ΄Όσο μεγάλο όνομα όμως και να έχει παραμένει μια μικρή πόλη. Και στις μικρές πόλεις είναι σύνηθες το εικαστικό κομμάτι να μένει πίσω. Να μην ενδιαφέρει , να ξεπερνιέται, να ξεχνιέται ή ακόμα και να κουράζει… Δεν είναι συνηθισμένοι εδώ οι άνθρωποι να τρέχουν. Δεν είναι συνηθισμένοι σε προγράμματα εκτός αυτών της δουλειάς τους! Κι αν σκεφτεί κανείς και το οικονομικό ζήτημα, δεν θέλουν εύκολα να ασχοληθούν και με κάτι άλλο που ίσως τους «δυσκολέψει». Έχουν ανάγκη απ΄τα εύκολα τα γρήγορα αυτά που δεν θα απαιτήσουν σκέψη ιδιαίτερη, κάτι που φοβούνται στην τέχνη! Και είναι κατανοητό και απόλυτα σεβαστό την δεδομένη στιγμή αν αυτή είναι η σκέψη τους! Αυτό που είναι λοιπόν εξ αρχής αναγκαίο να γίνει από την δική μας πλευρά, των εικαστικών , ή και των διαφόρων ομάδων που εμπλέκονται με τα εικαστικά εδώ, είναι να μιλάμε! Να μεταφέρουμε το πραγματικό νόημα της τέχνης- όποια κι αν είναι αυτή, ζωγραφική, μουσική, κινηματογράφος… Που δεν είναι άλλο από το πλησίασμα του ίδιου του θεατή και της ψυχής του! Δεν έχει να κάνει με κατανόηση, με ανάλυση ή βαθυστόχαστες σκέψεις και συζητήσεις! Αυτό νομίζω πως φοβούνται οι άνθρωποι…
Αφού όμως μου δίνεται η ευκαιρία θα ήθελα να αναφέρω ένα θέμα σημαντικό ή μάλλον μια σημαντική έλλειψη της πόλης μας η οποία νομίζω έχει να κάνει κατά ένα μέρος με την χλιαρή εικαστική δράση που παρατηρείται εδώ.. Την έλλειψη ενός σοβαρού εκθεσιακού χώρου. Αυτό είναι κάτι που αληθινά με πονά εδώ κάθε φορά που σκέφτομαι να εκθέσω η ίδια δουλειά μου  ή όταν διοργανώνω μια έκθεση… ΄Έχω βρεθεί σε συζητήσεις ατόμων από Αθήνα ή και άλλες πόλεις όπου εκδηλώνεται ενδιαφέρον του να έρθει κάποια έκθεση στην πόλη μας αλλά πάντα το πρόβλημα είναι η έλλειψη κατάλληλου χώρου.
Φυσικά.. κατανοώ ότι η δράση επέρχεται από την ζήτηση κι όταν δεν υπάρχει ζήτηση… υπάρχει τελικά αδράνεια… Αλλά αυτό τελικά δεν είναι ένας φαύλος κύκλος; Δεν θα πρέπει κάποτε να σπάσει;

6.Από τα ποιο συνηθισμένα ερωτήματα ανάμεσα σε φιλότεχνους, ίσως έχει να κάνει με  το σημείο όπου βρίσκεται η σύγχρονη τέχνη και πολύ περισσότερο, που πάει. Θέλετε να μας πείτε τις σκέψεις σας πάνω σε αυτό;

Θυμάμαι από το 2004 την Ιστορικό Τέχνης στην Ακαδημία να μας λέει πως αυτή την στιγμή στο Βερολίνο επικρατεί έντονη στροφή στην ζωγραφική, στην παραστατική ζωγραφική!
Εκείνη την περίοδο εγώ δούλευα εννοιολογική τέχνη, εγκαταστάσεις και video art και θεωρούμουν εξαιρετικά … σύγχρονη στην Ιταλία.. Γυρνώντας στην Ελλάδα στην Α.Σ.Κ.Τ. Αθηνών υπήρχε μόνο ένας καθηγητής που δίδασκε εννοιολογική τέχνη … Λίγα χρόνια μετά φτάνει το video art και στην Αθήνα ενώ κάποιες γκαλερί εκθέτουν μόνο εγκαταστάσεις!- Να σημειώσω εδώ ότι τόσο η εγκατάσταση όσο και το  video art υπάρχουν σαν όροι και σαν τρόποι σε ευρώπη και αμερική από την δεκαετία του 60, οπότε για ποια σύγχρονη ή πρωτοποριακή μορφή τέχνης μιλάμε;- Αυτή την στιγμή στην Νέα Υόρκη επικρατούν τα έντονα χρώματα σε  πίνακες  μεγάλων διαστάσεων και… πολλά λουλούδια, ενώ στην  Ευρώπη παρατηρώ ένα γύρισμα προς την informal art, αλλά όχι μόνο…
Τι θέλω να πω με όλα αυτά… καλώς ή κακώς … όπως και με τα πάντα , δημιουργούνται μόδες γύρω μας. Ακόμα και με το έργο που θα αγοράσει ένας συλλέκτης. – Που πλέον… Σπάνια θα αγοράσει λόγω κρίσης.  Κι αυτό είναι κάτι που καθιστά πολύ  δύσκολο να μιλήσει κανείς για την θέση ή την πορεία της σύγχρονης τέχνης! Αν θέλετε την άποψή μου πάντως, βλέπω γενικά ένα γύρισμα στη ζωγραφική– δεν μπορώ να μιλήσω συγκεκριμένα για κίνημα, όμως παρατηρώ μια τάση στροφής από τις εγκαταστάσεις, το κομπιούτερ και το ψηφιακό, στο υπαρκτό υλικό και τη ζωγραφική.Και αυτό ως ζωγράφο με χαροποιεί ιδιαίτερα γιατί… έρχομαι σε πολύ πιο έντονη επαφή με το ίδιο μου το έργο αν λερώσω τα χέρια μου με το υλικό!  

7. Είστε μία παιδαγωγός με αρκετά χρόνια εμπειρία σε αυτό το χώρο σε ένα δύσκολο περιβάλλον και μια δύσκολη περίοδο. Πριν από 1 μήνα εγκαινιάστηκε η έκθεση των μαθητών σας στην Πνευματική Εστία Σπάρτης, η οποία είχε ιδιαίτερη επιτυχία. Θα ήθελα να μας πείτε πώς ακριβώς συνδυάζετε τους 2 αυτούς ρόλους της εικαστικού και παιδαγωγού κι αν θα διαλέγατε κάτι από τα 2;

Η δουλειά του παιδαγωγού είναι μια εξαιρετικά απαιτητική δουλειά αν γίνεται σωστά, η οποία πολύ εύκολα σε φθείρει ψυχολογικά. Πριν ξεκινήσω την διδασκαλία στα σχολεία είχα εργαστεί σε ιδιωτικό εργαστήριο τεχνών. Εκεί έρχονται παιδιά που εξαρχής ξέρουν πως θέλουν να μάθουν ζωγραφική ή σχέδιο και πληρώνουν γι αυτό! Κάτι που αλλάζει άμεσα τη σχέση τους με το ίδιο το αντικείμενο. Στο δημόσιο σχολείο είναι όλα πολύ πιο δύσκολα. Πρώτ’ απ’ όλα από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα να δουλεύω με παιδιά δημοτικού, ενώ πριν δούλευα κυρίως με εφήβους. Βρέθηκα λοιπόν να ανατρέχω ξανά σε βιβλία ψυχολογίας και διδακτικής της τέχνης, αλλά αυτό που πραγματικά εν τέλει βοήθησε ήταν η αληθινή και ουσιαστική επαφή μου με τα ίδια τα παιδιά!Το να τα ακούσω πραγματικά. Και να τα δω πραγματικά! Κι εκεί ήταν σαν να λύθηκε ο κόμπος και μαζί με αυτόν κι εγώ! Φυσικά πάντα υπάρχει η αρχική δυσκολία, αφού κάθε χρόνο εργάζομαι με διαφορετικά παιδάκια, καθώς είμαι… σταθερά αναπληρώτρια από το 2010, η δυσκολία του να «τραβήξεις» μαζί σου τα παιδιά να τα «πάρεις» μαζί σου στην ετήσια πορεία.. Αλλά αυτό εκτός από δυσκολία είναι και το στοίχημα για εμένα κάθε χρονιά! Εξουθενωτικό και αναζωογονητικό συνάμα. Φέτος δουλέψαμε πολύ καλά με 18 διαφορετικά τμήματα σε 2 δημοτικά. Θέλει πολλή οργάνωση και τρέξιμο όταν μάλιστα μιλάμε για το σχολείο του σήμερα στην Ελλάδα όπου παρέχεται το απόλυτο τίποτα από το κράτος- αναφέρομαι σε υλικοτεχνικές υποδομές που είναι απαραίτητες για την ομαλή διεξαγωγή του μαθήματος, αλλά η τελική έκθεση που αρχικά αποτέλεσε το κίνητρο για τους μικρούς μαθητές, τελικά έγινε αυτή και το έπαθλο και το χειροκρότημα! Το δικό τους και το δικό μου. Το χαρήκαμε πάρα πολύ πραγματικά! Κι ενώ κουράστηκα πάρα πολύ, γιατί φαντάζεστε πώς είναι να οργανώνεις και να στήνεις μια έκθεση 400 επιλεχθέντων έργων, έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι τα θέματα για την επόμενη χρονιά…
Για να έρθω λοιπόν στο ερώτημά σας… Νομίζω είναι η ενέργεια και ο αυθορμητισμός των παιδιών στον τρόπο που δουλεύουν τα ζωγραφικά τους εργάκια που πραγματικά με κάνουν να δουλέψω τα δικά μου έργα με μεγαλύτερο ζήλο! Δεν θεωρώ άλλωστε τυχαίο το ότι φέτος που ήταν μια πολύ κουραστική χρονιά για εμένα στον εκπαιδευτικό χώρο, ήταν παράλληλα και μια από τις πιο δημιουργικές μου περιόδους! Και έτσι νομίζω πως απαντώ και στο τελευταίο σας ερώτημα … Τουλάχιστον γι αυτή την περίοδο της ζωής μου το διδακτικό και το εικαστικό έργο είναι αλληλένδετα, τροφοδοτεί το ένα το άλλο…  

8. Και τέλος θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας τα επαγγελματικά σχέδια σας για το άμεσο μέλλον;

Αυτή την στιγμή πειραματίζομαι με διάφορες τεχνικές και δουλεύω πολύ. Κυρίως ζωγραφικά έργα χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως  ξεχνώ τη σκηνοθεσία. Βρίσκομαι λοιπόν στη διαδικασία αποστολής της τελευταίας μικρού μήκους ταινίας που έκανα το Γ_ΑΛΛΑ, σε διαγωνιστικά φεστιβάλ στο εξωτερικό,τελείωσα πριν λίγο καιρό τη συγγραφή ενός μονόπρακτου θεατρικού με θέμα την ψυχανάλυση, το οποίο πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσω να επεξεργάζομαι και σκηνοθετικά,  αλλά κυρίως δουλεύω για την επόμενη ατομική μου έκθεση την άνοιξη του ΄18  σε γκαλερί στην Αθήνα. Παράλληλα βρίσκομαι σε επαφή με κάποιες γκαλερί του εξωτερικού.

Έκθεση εικόνων

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ PLUS +
Του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Πρόσφατα Νέα

Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΙΔΗΣΗ

Στείλτε μας τα δικά σας νέα, φωτογραφίες, σχόλια, σκέψεις, παρατηρήσεις και δείτε τα δημοσιευμένα στο lakonikos.gr και στην ημερήσια εφημερίδα ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Διεύθυνση e-mail(*)
Μη έγκυρη διεύθυνση e-mail

Περιγραφή(*)
Συμπληρώστε μια περιγραφή για την είδηση σας

Φωτογραφία

Κωδικός Ασφαλείας(*)
Κωδικός Ασφαλείας
Ο κωδικός ασφαλείας είναι λάθος