«?Είναι ώρα πολέμου?»

του Πάνου Κ. Μηνακάκη, φιλολόγου
Τετάρτη, 06 Μάιος 2009 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

 

 Πριν λίγες μέρες βρέθηκα με τη σύζυγό μου στο επίνειο της Σπάρτης, το ωραίο Γύθειο. Μεσημεράκι καθίσαμε σε μία παραλιακή ταβέρνα για να γευματίσουμε, μαζί και με άλλες παρέες που είχαν εκδράμει για αλλαγή παραστάσεων. Ξαφνικά, την ώρα που τρώγαμε, ένας πιτσιρικάς μέχρι έξι ετών με ένα πλαστικό σπαθί «ξιφουλκούσε» προς το μικρότερο αδελφό του, περίπου τριών ετών. Η μαμά του άρχισε να του φωνάζει «Γιώργο, κάθισε ήσυχα, μην πειράζεις τον αδελφό σου!» και εκείνος με αυτοπεποίθηση και περισσό θάρρος της απάντησε: «Σταμάτα, μαμά… τώρα είναι ώρα πολέμου».

Πραγματικά, αγαπητέ αναγνώστη, η απάντηση του λιλιπούτειου «μονομάχου» με άφησε εμβρόντητο. Άρχισαν από το μυαλό μου να περνούν διάφορες σκέψεις, οι οποίες πιστεύω να περνούν και από το δικό σου μυαλό.

Πώς άραγε το μικρό αυτό παιδί να προέκυψε… «φιλοπόλεμο» και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό και σε τόσο μικρή ηλικία, ώστε να ζει έντονα αυτό το ρόλο; Ποιες παραστάσεις να έχουν εντυπωθεί μέσα του, ώστε να μιλάει με τέτοιο σθένος και τόσο πάθος ότι τη στιγμή εκείνη είναι «ώρα πολέμου»;

Δυστυχώς η βία περισσεύει στα κανάλια, κυρίως της ιδιωτικής τηλεόρασης, η οποία ασύδοτα σερβίρει προς το παιδικό φιλοθεάμον κοινό ό,τι πιο βίαιο κι αιματηρό υπάρχει. Επίσης τα διάφορα ηλεκτρονικά παιχνίδια (playstation κά) είναι γεμάτα από αμέτρητους φόνους. Τα αθώα παιδικά χέρια κατευθύνουν με το τηλεκοντρόλ τους «ληστές» ή τους «αστυνομικούς» προς τη «συμπλοκή» και την «αιματοχυσία». Δεκάδες «φόνοι» διαπράττονται καθημερινά –για να μην ειπώ εκατοντάδες. Έτσι οι αγνές παιδικές ψυχές έχουν ήδη κορεσθεί από τον «καταιγισμό αίματος» και διαμορφώνουν μία αύξουσα επιθετικότητα, η οποία ασφαλώς δεν συνάδει με την τρυφερή ηλικία τους.

Είμαστε εντελώς «αφρούρητοι» κι «ανυπεράσπιστοι» από την ηλεκτρονική βία. Τα παιδιά μας μαθαίνουν πώς να συμπλέκονται και πώς να σκοτώνουν. Δεν υπάρχει ο στοιχειώδης έλεγχος, τόσο στα ιδιωτικά κανάλια όσο και προς τα «ηλεκτρονικά προϊόντα» που σερβίρονται αφειδώς στην αγορά.

Το περιστατικό που σας περιέγραψα μου θύμισε ένα δικό μου, των παιδικών χρόνων μου, όταν ήμουν σε ηλικία δέκα ετών. Λέγοντας τη χρονιά εκείνη τα κάλαντα, μάζεψα κάποιο ποσό, που το μεγαλύτερο μέρος του το διέθεσα στην αγορά κάποιου πιστολιού, το οποίο δούλευε με χάρτινα καψούλια. Ο αείμνηστος πατέρας μου το ανακάλυψε και μου το πήρε κρυφά, όταν εγώ κοιμόμουν. Το ανακάλυψα ύστερα από ημέρες χωμένο σε μια ξερολιθιά. Μπορεί βέβαια τότε να με πλήγωσε η συμπεριφορά του αυτή, αλλά αργότερα κατάλαβα ότι είχε δίκιο. Κορεσμένος ο ίδιος από όπλα στη δεκαετία του ’40, δεν ήθελε ασφαλώς το γιο του να κάνει χρήση αυτών των επικίνδυνων… «σιδερικών».

Αυτά, αγαπητοί, είχα να σας γράψω και σας ευχαριστώ για την επικοινωνία μας αυτή! Ως επίλογο θα ήθελα το εξής: φύλακες γρηγορείτε, έρχονται δύσκολοι καιροί. Είμαστε όλοι συνυπαίτιοι για τη σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα