Πίσω από τις κουρτίνες

Το «άλλο» Παρασκήνιο ήγουν τρόποι διείσδυσης στους Οίκους των αφεντάδων
Τρίτη, 05 Μάιος 2009 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Το Παρασκήνιο είναι ανέκαθεν η αθέατη μαμή της Ιστορίας, τόσο για τα μεγάλα ζητήματα του κόσμου τούτου όσο και για τα μικρότερα.

Στην εργασία μας της προηγούμενης Τρίτης παρουσιάσαμε, ενδεικτικά, ελάχιστα παραδείγματα της δράσεως του παρασκηνίου για τα μεγάλα ζητήματα του κόσμου μας. Σήμερα θα μιλήσουμε για τη διείσδυση των απλών ανθρώπων στους Οίκους των αφεντάδων, που και οι Οίκοι αυτοί αποτελούν παρασκήνια για μικρότερης εμβέλειας δραστηριότητες.

Όλος ο κόσμος γνωρίζει ή και απλώς διαισθάνεται ότι οι αποφάσεις για εκείνο ή το άλλο ζήτημα λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες και κουρτίνες απλές ή βελούδινες. Καθένας λοιπόν που θέλει κάτι να επιτύχει προσπαθεί να πλησιάσει τους αφεντάδες αυτούς, πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς.

Μια τετραπέρατη μαγείρισσα…

Ένας καλός τρόπος να μπεις στους Οίκους των αφεντάδων για να κάνεις εν συνεχεία μ’ αυτούς όλες σου τις δουλειές είναι να προσληφθείς ως υπηρετικό προσωπικό, κατ’ εξοχήν δε ως μάγειρος ή μαγείρισσα.

Μια τετραπέρατη λοιπόν καλαματιανή έπιασε δουλειά ως μαγείρισσα σ’ ένα νέο αφεντάδικο σπίτι της οδού Πατριάρχου Ιωακείμ στο διαβόητο Κολωνάκι. Με την ισχυρή βούληση και το τσαγανό της, η γυναίκα εκείνη υπόταξε εντελώς το ζεύγος των αφεντικών της και τα δυο τους παιδιά, σε τέτοιο σημείο, που να κάνει ό,τι εκείνη ήθελε σε ολόκληρο το αρχοντικό σπίτι.

Η μέθοδος που ακολούθησε η πονηρή καλαματιανή ήταν η ακόλουθη: ανίχνευσε πρώτα και συστηματικά τις ανθρώπινες αδυναμίες των αφεντικών της και πάνω σ’ αυτές άρχισε να εργάζεται με επιτηδειότητα. Το πρώτο που διαπίστωσε ήταν ότι το πραγματικό αφεντικό του σπιτιού δεν ήταν ο πασίγνωστος στην αθηναϊκή κοινωνία άνδρας, αλλά η γυναίκα του, που ήτο μεν όμορφη και σκερτσόζα, αλλά που ήταν μαζί και εμφανώς χαζοχαρούμενη.

Η κυρά εκείνη είχε δύο φοβίες, ότι συνεχώς τη ματιάζουν και ότι συχνότατα της κάνουνε μάγια οι πολλές της αντίζηλες. Η εκ Μεσσηνίας έτσι φίλη μας άρχισε το ατέλειωτο «δούλεμα» της κυράς της, ξεμαγεύοντας τάχα και ξεματιάζοντάς την ολημερίς… Άσε που για τις άτεκνες μεγαλοκυράδες γέμισε ολόκληρο το στείρο Κολωνάκι με το περίφημο «σερνικοβότανο», το οποίο συνεχώς έφερνε από τους βάλτους της Μεσσηνίας!

Το αφεντικό της το κατέκτησε δένοντάς του με μαεστρία τις ωραίες γραβάτες του και πείθοντάς τον να παρεκκλίνει από την αυστηρή δίαιτά του, ταΐζοντάς τον μεζεδάκια εξαίσια, οικολογικά τάχα, κρυφά βέβαια από την κυρά της.

Μ’ αυτά και με κείνα κατάφερε η άξια μαγείρισσα να διορίσει όλα της τα παιδιά στο Δημόσιο και όλο το σόι της να το φέρει στην Αθήνα, σε καλές δουλειές. Είχαν, βλέπετε, δύναμη οι αφέντες της (ήταν κατά τη δεκαετία του 1960).

Τα καμώματα μιας μοδίστρας

Η γνωστή μου μεγαλομοδίστρα κυρία Θ. ήταν η καλύτερη πληροφοριοδότις μου όταν κατά τη δεκαετία του 1970 «ασκούσα» τη λεγόμενη κοινωνική κατασκοπεία στο Κολωνάκι, προς όφελος -και μόνο- της νοσηρής μου περιέργειας…

- Λέγε μας κυρία Θ., λέγε μας:

«Η μεγαλοκυρία Άλφα, που εμφανίζεται τώρα συχνά στην τηλεόραση, ήταν πολύ ιδιότροπη, της άρεσαν δε τα κουτσομπολιά. Ήταν όμως καλή πελάτισσα, έραβε πάνω από πέντε φορεσιές το τρίμηνο και έδιδε μπόλικο μπουρμπουάρ.

Όταν της έκανα πρόβες, της άρεσε να με ρωτά τι ρούχα (ύφασμα, πατρόν, χρώματα) έραψα στην αντίζηλή της, γνωστή επίσης μεγαλοκυρά του Παλαιού Ψυχικού. Γνωρίζοντας εγώ τις επιθυμίες της και την απέχθειά της προς την άλλη, πρόσθετα συχνά: “Ωραία είναι τα υφάσματα που διάλεξε η κυρία Βήτα, αλλά τα ρούχα, ιδιαίτερα τα ταγιέρ, ποτέ δεν της πέφτουν καλά. Σαν σκιάχτρο την κάνουν”.

“-Γιατί”, ρωτούσε η Άλφα, έτοιμη ν’ απολαύσει με αγαλλίαση της ηθελημένες «κακίες» μου, “γιατί;”.

“-Μα διότι το στήθος της

-απαντούσα εγώ- νερούλιασε πια και κρέμεται ως τα πόδια της, οι πισινοί της εζάρωσαν και άρχισε από καιρό να καμπουριάζει…”.

Στο άκουσμα των λόγων μου αυτών, το πρόσωπο της κυρίας Άλφα έλαμψε από «χαρά».

Βλέποντας αυτά εγώ -λέει η μοδίστρα- συνέχισα:

“…Και τα πόδια της δεν βλέπονται από τα «χταπόδια» της φλεβίτιδας που την βασανίζει. Τα δε μάτια και το στόμα της την κάνουν κινέζα… Είναι από τις πολλές επεμβάσεις που κάνει στην Καζαμπλάκα για να τσιτώσει το δέρμα της και να κρύψει τις σούφρες της… Άσε πια και το πρόβλημα με το ένα της στήθος, που είναι μικρότερο, γιατί αποδιώχνει τη σιλικόνη που έβαλε στη Γενεύη…”.

Τα ίδια, κυρ Μηνά μου, λέω σε όλες αυτές (Θεέ μου, συγχώρα με) τις ψηλομύτες και εγωίστριες. Μου γεμίζουν έτσι τις τσέπες μου και μπόρεσα ν’ αγοράσω το μεγάλο διαμέρισμα για την κόρη μου».

Και η κυρία Θ., η μεγαλομοδίστρα και φίλη μου, έκλεισε ως εξής: «…Μόνο έτσι μπορεί η φτωχολογιά να πάρει την εκδίκησή της από τους λογής-λογής αφεντάδες της που μας κοροϊδεύουν με χίλιους τρόπους από τα Κολωνάκια και τις Εκάλες τους».

Δεν προσθέτω τίποτα. Δεν αφαιρώ ούτε λέξη.

Μηνάς Αναστασάκης

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα