Όταν οι καιροί το απαιτούν

γράφει ο Νίκος Μοιράγιας, Συνταξιούχος ΟΤΕ
Τρίτη, 29 Νοέμβριος 2011 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Δυστυχώς, όλα δείχνουν και πείθουν, πως βρισκόμαστε ως έθνος και ως κοινωνία στη βαθύτερη, πολύπλευρη  και πιο επώδυνη κρίση, που συνέβη ποτέ στη χώρα, σε ειρηνική περίοδο, από τότε που αυτή υφίσταται σαν οργανωμένο κράτος.
Η κατάρρευση της Lehman Brothers, της τέταρτης μεγαλύτερης επενδυτικής τράπεζας των Η.Π.Α., την 15η Σεπτεμβρίου του 2008, επηρέασε  αλυσιδωτά τις πραγματικές οικονομίες των περισσότερων χωρών του κόσμου, ιδιαίτερα δε εκείνων που είχαν υψηλό εξωτερικό χρέος, δημοσιονομικά ελλείμματα και έντονα διαρθρωτικά προβλήματα.
Η χώρα μας βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, εκτεθειμένη από τις δημοσιοοικονομικές της αδυναμίες, τις γραφειοκρατικές της αγκυλώσεις, απότοκες ενός διεφθαρμένου πελατειακού κράτους και τις παθογένειες ενός κλεπτοκεντρικού συστήματος.
Αιτία όλων αυτών υπήρξαν τα ολισθήματα τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και οι λαθεμένες επιλογές και πρακτικές όσων την διαφέντευσαν μετά το 1974, συμπεριλαμβανομένου και του συνδικαλιστικού κινήματος.
Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου «αιφνιδιαστείσα», αν είναι δυνατόν, ως αγνοούσα προεκλογικά τα άσχημα δημοσιονομικά δεδομένα της χώρας και εν όψει δανεισμού, κατέφυγε προσχηματικά στην Τρόικα και στα γνωστά Μνημόνια, για να προχωρήσει στη συνέχεια σε μια ανελέητη περικοπή των μισθών και των συντάξεων, που από το 1992 αποτελούσαν διακαή πόθο και κρυφό στόχο της εκάστοτε πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι σε πολλούς τομείς ήταν και είναι αναγκαίες οι διαρθρωτικές αλλαγές, που θα έπρεπε να είχαν προ πολλού προωθηθεί και εφαρμοσθεί.
Θα σταθώ ειδικά στις ρυθμίσεις που αφορούν τους μισθούς και τις συντάξεις, με τη θέσπιση ενός ενιαίου βαθμολογίου-μισθολογίου στο στενό και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και με τις αναγκαίες τομές σε ένα πολύπλοκο και προβληματικό εθνικό ασφαλιστικό σύστημα..
Ασφαλώς, σε ένα κράτος ευνομίας και ισοπολιτείας δεν θα ʽπρεπε οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα με τα ίδια τυπικά προσόντα και τον ίδιο βαθμό, να έχουν πλην ελαχίστων εξαιρέσεων διαφορετικές απολαβές από υπουργείο σε υπουργείο. Το ίδιο θα ʼπρεπε να ισχύει και στα νομικά πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Αυτό πέραν του ότι ικανοποιεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αποτελεί και στοιχειώδη συνταγματική επιταγή. Είναι όμως κράτος ευνομίας και ισοπολιτείας αυτό που ζούμε;
Κατʼ αναλογία, η ίδια ασφαλώς φιλοσοφία και αρχή θα ʼπρεπε να διέπει και το ύψος των συντάξεων.
Είναι αδιανόητο αυτόν τον καιρό, τις «μαύρες τρύπες» της οικονομίας που δημιούργησαν οι επίορκοι λειτουργοί, τα παντός τύπου «λαμόγια» και οι φορο-εισφοροφυγάδες, να καλούνται να τις κλείνουν κάθε τόσο τα μόνιμα υποζύγια, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Έλεος πια...
Αλήθεια, ποια «σοσιαλιστική» ευαισθησία και ποιά πολιτική λογική υπαγόρευσε την ανάλγητη πρακτική των οριζόντιων περικοπών;
Πως ένα ζευγάρι γονιών, με μία πηγή εισοδήματος, μισθού, ή σύνταξης, που συντηρεί ένα, δύο, ή και περισσότερα σπουδάζοντα, ή άνεργα παιδιά με πανεπιστημιακές και παραπέρα σπουδές, ξένες γλώσσες κ.λ.π., θα πρέπει, να έχει την ίδια μεταχείριση περικοπών με ένα άλλο ζευγάρι γονιών με δύο, ή παραπάνω εισοδήματα μισθού, ή σύνταξης, ή άλλης πηγής, πολύ δε περισσότερο όταν το ζευγάρι αυτό δεν έχει συντηρούμενα μέλη;
Δεν βαρύνεται η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ. Κ., όταν με πράξεις σαν κι αυτές, αντί με δίκαιο και συνετό τρόπο να σφυρηλατεί την κοινωνική συνοχή, εξεγείρει εναντίον αλλήλων τις κοινωνικές ομάδες;
Με ποιά λογική σε μια, υποτίθεται, ευνομούμενη πολιτεία, η ηγεσία της, με  πρόσχημα την κάλυψη της εκάστοτε «μαύρης τρύπας» εσόδων, επιβάλλει το ίδιο οριζόντια με τη μορφή φόρων, ή τελών, αλλεπάλληλες έκτακτες εισφορές πλήττοντας καταιγιστικά, όπως πάντα, τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα; Γιατί δεν προωθούνται πολιτικές που θα ωθήσουν τη χώρα στην ανάπτυξη; Και αφού με τη λεηλασία της μικρομεσαίας εισοδηματικής τάξης έχει περιορισθεί στο έπακρο η ρευστότητα στην αγορά, γιατί δεν βελτιώνεται το επίπεδο των τιμών; Ισορροπεί ποτέ από μόνη της η αγορά της ασυδοσίας; Πως θα επιβιώσει όλος αυτός ο κόσμος;
Με ποιά επίσης λογική οριοθετείται «πλαφόν» στο ύψος των μισθών, χωρίς αυτό να αφορά και τις αποζημιώσεις λειτουργών Ν.Π.Δ.Δ., αιρετών προσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης και των εκπροσώπων του κοινοβουλίου, σε μια εξόχως κρίσιμη περίοδο που διέρχεται η χώρα;
Σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία δεν προλαβαίνει να μετράει τις πληγές της, δεν είναι άδικο και προκλητικό να λειτουργούν στην επαρχία βουλευτικά γραφεία με οικονομική κάλυψη του δημοσίου και με αποσπασμένο από το δημόσιο προσωπικό;  
Επειδή η μέχρι σήμερα λειτουργία τους δεν πείθει, ότι αυτά υπηρετούν την ουσία της δημοκρατίας και τον τόπο, ωφέλιμο είναι, να πάψουν να υφίστανται.
Αν τα κόμματα, ως φορείς της δημοκρατικού πολιτεύματος, θεωρούν αναγκαία την επαφή τους με την κοινωνία, ας αναβαθμίσουν τις κομματικές τους οργανώσεις χωρίς χειραγωγήσεις, με κυρίαρχο ρόλο τους την παραγωγή φιλολαϊκής πολιτικής χωρίς λαϊκισμούς, ακρότητες και κομματικές σκοπιμότητες.
Αν ούτε αυτό αντιλαμβάνονται, τότε πολύ σύντομα θα απογοητευθούν.
Τέλος, σε μια εποχή που η τεχνολογία και ειδικά η πληροφορική ευρίσκονται σε υψηλά επίπεδα λειτουργίας και εξέλιξης, είναι αδιανόητο, να υφίσταται ένα κράτος «μπάχαλο».
Το ότι αυτό συμβαίνει, δείχνει την έλλειψη πολιτικής βούλησης και την ανικανότητα δράσης των μέχρι χθες κυβερνώντων για την άσκηση μιας συγκροτημένης, υγιούς και φιλολαϊκής πολιτικής, στοιχεία που ενισχύουν παραπέρα την ανυποληψία και την αναξιοπιστία που αισθάνονται οι πολίτες απέναντι στους θεσμούς και στους εκφραστές τους.
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα