Θαρσείν χρή τάχʼαύριον έσσετʼ άμεινον

Γράφει ο Γιάννης Μητράκος
Τετάρτη, 30 Νοέμβριος 2011 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
(Πρέπει να έχετε θάρρος, ίσως το αύριο να είναι καλύτερο)
Θεόκριτος

Μετά από ένα πολυήμερο ιλαροτραγικό σκηνικό, που έστησε με κακή σκηνοθεσία ο κ. Γεώργιος Παπανδρέου, συνεπικουρούμενος από το αφανές προσωπικό-οικογενειακό του επιτελείο, και την αμήχανη έως ένοχη στάση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φτάσαμε στην επιλογή του κ. Λουκά Παπαδήμου, ως πρωθυπουργού της «μεταβατικής κυβέρνησης ευρύτερης κομματικής στήριξης», όπως την ονόμασαν.
Ο νέος πρωθυπουργός, όπως κάθε δημόσιο πρόσωπο, έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία, συχνά με ιδιαίτερες πολιτικές διασυνδέσεις και προεκτάσεις, γεγονός που προκαλεί σε «κάποιους» έντονες επιφυλάξεις κι ενδοιασμούς σχετικά με το ρόλο τον οποίο καλείται να παίξει. Αναμφισβήτητα, όμως, είναι ένας άνθρωπος, που αποπνέει με τη στάση και το λόγο του, σοβαρότητα, υπευθυνότητα, και διάθεση για προσφορά!
Εδώ που έχουμε φτάσει, χρεοκοπημένοι και απαξιωμένοι στην κοινή γνώμη των ευρωπαϊκών λαών, με ένα πολιτικό σύστημα καταβαραθρωμένο και ανεπίδεκτο μαθήσεως, δεν έχουμε άλλη λύση παρά να προσπαθήσουμε, εκμεταλλευόμενοι τα πάντα, ώστε η χώρα μας να βγει από αυτήν την επικίνδυνη περιδίνηση της οικονομικής κρίσης και να βρει το συντομότερο δυνατό το δρόμο της για την ανάπτυξη και την πρόοδο.
Οι ευθύνες, γιʼ αυτήν την τραγική κατάληξη της πατρίδας μας, είναι υπαρκτές, μεγάλες, πολύμορφες και διαχρονικές, αφορούν δε όχι μόνο τα δύο κόμματα που άσκησαν τη μεταπολιτευτική κυβερνητική εξουσία, αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης και δη της αριστερής, που περιορίστηκαν στην άσκηση κριτικής κι επαναστατικής γυμναστικής, αντί να διεκδικήσουν ουσιαστικές αλλαγές και κατευθύνσεις στην πορεία της χώρας.
Η ώρα αυτή, όμως, δεν προσφέρεται για την απόδοση ευθυνών. Τώρα πρέπει οι «μηχανές» να δουλέψουν στο «φουλ» για να μπορέσει αυτός ο έρμος τόπος να πορευτεί σʼ ένα καλύτερο μέλλον, αφήνοντας πίσω τα χρέη, τα ελλείμματα, τις καθυστερήσεις και τις δομικές πολιτικές-κοινωνικές και κρατικές ανεπάρκειες, που καλλιέργησαν συστηματικά τα κόμματα εξουσίας, για να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στις κυβερνητικές καρέκλες και στα αγαθά που πλουσιοπάροχα τούς χορηγούνταν, ενώ ταυτόχρονα και παράλληλα θέριευαν η πολυεπίπεδη ηθική κατάπτωση και η πολτικοοικονομική διαφθορά.
Ο νέος πρωθυπουργός, αν καταφέρει στο διάστημα της ολιγόμηνης θητείας του να αλλάξει ριζικά την απεχθή φυσιογνωμία της κυβερνητικής εξουσίας, να αποκαταστήσει τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα στην άσκησή της, να πείσει έμπρακτα τους πολίτες ότι, αυτές οι αιματηρές θυσίες στις οποίες τους υπέβαλε η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, «έπιασαν» τόπο και τώρα μπορούν να προσβλέπουν με αισιοδοξία στο αύριο, τότε και μόνο γιʼ αυτά θα είναι επιτυχημένος!
Αν μάλιστα καταφέρει να «ελαφρώσει» το δυσβάστακτο φορτίο που έβαλαν στις πλάτες των μικρομεσαίων, των μισθωτών, των εργαζομένων, των χαμηλοσυνταξιούχων και των δύστυχων ανέργων, οι τέως υπουργοί  οικονομικών της κυβέρνησης Παπανδρέου, οι οποίοι ούτε καν διανοήθηκαν να στραφούν προς τις όντως εύπορες κονωνικά τάξεις και μάλιστα στους πλουτοκράτες, τότε ο ελληνικός λαός θα του είναι αιωνίως ευγνώμων!
Απομένει σε όλους εμάς, στους ανθρώπους του μόχθου και της εργασίας, που αποτελούμε τον παραγωγικό κορμό αυτής της χώρας, να ξεφύγουμε από την αδιέξοδη ψυχολογικά κατάσταση, στην οποία μας οδήγησαν οι επιλογές του απελθόντος πρωθυπουργού και του υπουργικού του επιτελείου και να συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να δουλέψουμε και πάλι, όπως και πριν, για να ξανασταθεί στα πόδια του ο καθημαγμένος δημόσιος τομέας και να τονωθεί ο ιδιωτικός παραγωγικός ιστός, για να μπορέσει η Ελλάδα μας να έχει «πρωτογενές πλεόνασμα», όπως λένε οι οικονομολόγοι.
Σε κάθε περίπτωση, από εδώ και πέρα, η συνέχιση της απραξίας και της λευκής απεργίας στο δημόσιο, μόνο ζημιές μπορεί να επιφέρει και αρνητικές συνέπειες που είναι σε βάρος μας. Είναι ανάγκη να ξεπεράσουμε τα συναισθήματα απογοήτευσης, απαισιοδοξίας και κατάθλιψης και να ατενίσουμε προς το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία. Σʼ αυτό περιμένουμε την ουσιαστική βοήθεια του κυρίου Πρωθυπουργού. Οι γραμμές αυτές γράφονται αμέσως μετά την ανακοίνωση της επιλογής του, χωρίς να γνωρίζουμε καν τα ονόματα των νέων (;) υπουργών. Αισιοδοξούμε πως ο «καπετάνιος» θα φέρει το ελληνικό σκάφος σε απάνεμο λιμάνι. Δεν αντέχουμε πια άλλη μιζέρια! Χρειαζόμαστε μια γενναία και καθολική στροφή, ακόμα κι αν χρειαστεί τα μεταπολιτευτικά κόμματα να πάνε στον αγύριστο! Νισάφι πια!