Αποτέλεσμα λογικής επεξεργασίας

Γράφει ο Τ. Ευόρας
Τετάρτη, 30 Νοέμβριος 2011 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Μερικές φορές, ακούω τις ειδήσεις και το μυαλό μου ταξιδεύει μακριά… Πέραν των όσων μεταδίδουν… Η εμβέλεια της σκέψης διατρέχει σε άλλες διαστάσεις και από λίγες λέξεις συλλαμβάνει νοήματα που διαμορφώνουν ένα άλλο περιβάλλον μέσα στο οποίο η «είδηση» είναι ένα απλό επεισόδιο, μέσα στον κύκλο μιας σειράς γεγονότων… Έτσι συχνά, συντίθεται μια εικόνα της πραγματικότητας, πολύ διαφορετική από αυτή που θέλουν να μας παρουσιάσουν… Μία λέξη, μία φράση φαινομενικά άσχετη και αθώα, υπό συνθήκες γνώσης άλλων παραμέτρων της είδησης, συνδέει σκόρπιους κρίκους πληροφοριών και συνθέτει έναν άλλο «κόσμο» καλά κρυμμένο από το προσκήνιο… Και έκανα ένα πείραμα.
Σημείωνα τις φράσεις που άκουγα και άφηνα τη σκέψη μου να τρέχει ελεύθερη, για να συναντήσει άλλους συνδετικούς κρίκους πληροφοριών… Έτσι, στο τέλος κατέληξα σε μια σειρά ερωτημάτων που οι «ειδήσεις» τα άφησαν αναπάντητα αλλά κάποιοι «κρίκοι πληροφορίας» βρήκαν το ταίρι τους… Ας κάνουμε μαζί αυτό το ταξίδι και θα εντυπωσιασθείτε…
Πληροφορία πρώτη: Το μέγεθος της οικονομίας της χώρας μας, αποτελεί το 2% της οικονομίας της Ευρωζώνης. Άλλο ένα 2% είναι η οικονομία της Πορτογαλίας. Η Ισπανία καλύπτει το 12% και η Ιταλία το 25%... Η Γαλλία και η Γερμανία, καλύπτουν μεγαλύτερα ποσοστά… Αποτέλεσμα λογικής επεξεργασίας: Πώς είναι δυνατόν, το 2% να επιφέρει κρίση και καταστροφή του οικονομικού συστήματος της Ευρωζώνης; Μήπως επάνω του είχαν δομηθεί παράγωγα οικονομικών αξιώσεων, δυσανάλογα ως προς την ανθεκτικότητα αυτής της ισχνής κολώνας του 2%, που είχαν ως αποτέλεσμα της κατάρρευση; Μήπως το χρηματοπιστωτικό σύστημα, για να αντλήσει υπερκέρδη, υπερφόρτωσε τον σκελετό του οικοδομήματος, πολύ πέραν της αντοχής του 2%; Και εάν αυτό συμβαίνει, γιατί δεν αναζητούνται αμέσως οι υπαίτιοι να καταβάλουν τις αποζημιώσεις; Σε τι ευθύνεται ο λαός, που αν και αμέτοχος στο παιχνίδι της κερδοσκοπίας, καλείται να ανοικοδομήσει το σύστημα; Τι εγγυήσεις έχει λάβει, ότι το έγκλημα της υπερφόρτωσης δεν θα επαναληφθεί; Τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα που προκάλεσε, ποιος θα τα αποζημιώσει; Νοιάζονται γιʼ αυτά οι «μηχανικοί» και οι «εργολάβοι» που ανέλαβαν την αποκατάσταση της κατάρρευσης, ή το μόνο που τους ενδιαφέρει, είναι η αποκατάσταση του συστήματος με δαπάνες του λαού και εις βάρος της εθνικής περιουσίας, ώστε να συνεχίσει την απρόσκοπτη κερδοφορία του συστήματος;
Δεκάδες ακόμη ερωτήματα που η σκέψη καλλιεργεί, βρίσκοντας άλλους σκόρπιους κρίκους πληροφοριών, παραμένουν αναπάντητα…
Πληροφορία δεύτερη: Τα δύο τελευταία χρόνια, η Γερμανία κέρδισε περισσότερα από 20 δις ευρώ, μόνον από τη διαφορά που έχει, έναντι άλλων χωρών της Ευρωζώνης, μόνον από το επιτόκιο δανεισμού… Φυσικά, αυτό είναι μόνον η λογιστική αποτίμηση. Γιατί τα ποσά πολλαπλασιάζονται στην πραγματική οικονομία, από τον περιορισμό του κόστους και την αύξηση της ανταγωνιστικότητας… Αποτέλεσμα λογικής επεξεργασίας: Είναι δυνατόν μεταξύ εταίρων, να υπάρχουν τέτοιου είδους ανισότητες, που επιτρέπουν την ανέντιμη κερδοφορία του ενός, που με μαθηματική ακρίβεια, διευρύνει το μεταξύ των άλλων οικονομικό χάσμα, και οδηγεί στην καταστροφή; Είναι δυνατόν να υφίσταται ένας συνεταιρισμός που τα μέλη του επί μία εικοσαετία περίπου (συνθήκες Μάαστριχτ και Λισσαβόνας) αλληλοσπαράσσονται; Είναι δυνατόν, να γίνει η αλλαγή των Συνθηκών στη βάση επιβολής νέων κανόνων, εκ μέρους μόνων των ισχυρών; Πού οδηγεί μια τέτοια συνεργασία; Και πώς θα γίνει να μην υπάρχουν ελλείμματα των αδυνάμων, που δημιουργούν τα πλεονάσματα των ισχυρών, όταν οι κανόνες του παιχνιδιού υπαγορεύονται από αυτούς και εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους;
Πληροφορία τρίτη: Επιμένουν οι γερμανοί αξιωματούχοι, ότι πρέπει να επιτύχουμε υψηλά πλεονάσματα… Να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητά μας και να έχουμε τουλάχιστον ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς… Αποτέλεσμα λογικής επεξεργασίας: Ναι, το θέλουμε και εμείς!… Πώς όμως; Με τους κανόνες που αυτοί μας επιβάλλουν; Με την καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας; Με την συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους; Με την εκχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας μας; Με την εξακολούθηση της εφαρμογής των κανόνων του νεοφιλελευθερισμού, που αφήνει ανοιχτές τις τρύπες διαρροής του εθνικού πλούτου σε ανεξέλεγκτες εισαγωγές; Ή μήπως με την ανάπτυξη, την αύξηση της παραγωγικότητας, των εξαγωγών, του τουρισμού, της γεωργίας, της ναυτιλίας του ορυκτού πλούτου της χώρας; Μήπως με το ξεπούλημα  της εθνικής μας περιουσίας σε συμφέροντα αλλοδαπών; Μας επιτρέπουν για όλα αυτά να πάρουμε τις κατάλληλες αποφάσεις, τα μέτρα που είναι αναγκαία, ή μας επιβάλλουν λύσεις που τους βολεύουν;
Αν σταθούμε και τα σκεφθούμε όλα αυτά, θα διαπιστώσουμε πως ο κόσμος μέσα στον οποίο κινούμαστε και στον οποίο πρέπει να σταθούμε, δεν είναι αυτός που νομίζουμε… Και θα καταλάβουμε πως τα ουσιαστικά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, είναι εντελώς άλλα, από εκείνα που μας θέτουν στο καθημερινό μας προσκήνιο!...