Μετά πνευμάτων δικαίων

Γράφει ο... Παρατατικός
Παρασκευή, 02 Δεκέμβριος 2011 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Πρώην… κτηματίας, πρώην κυνηγός, πρώην λοχίας με παράσημο, πρώην βασιλόφρων, πρώην χαρτοπαίχτης, πρώην βλάστημος, πρώην σε δεύτερο γάμο -την πέθανε λένε την πρώτη-, πρώην  πλεονέκτης… στα δικαστήρια για το παραμικρό, πρώην… το μισό χωριό εχθροί του!
Νυν… παρκαρισμένος κάτω από το μεγάλο πολυέλαιο μέσα στο δρύινο με τα χρυσά χερούλια, νυν στα ενενήντα τέσσερα από ανακοπή, νυν «τον λατρευτόν μας… κηδεύομεν σήμερον… η σύζυγος, τα τέκνα», νυν «… παν πλημμέλημα εκούσιόν τε και ακούσιον», νυν «καλός ο μακαρίτης…», νυν όλο  το χωριό στην εκκλησία!
Ούτε εχθρός τώρα, ούτε κακός. Τώρα συχωρεμένος, τώρα αξιοσέβαστος, τώρα προσφιλής. Και σωστά… Γιατί κάτω από τον πολυέλαιο, πνιγμένος στις ανθοδέσμες, δεν είναι πλέον ανταγωνιστικός. Δεν είναι αντίπαλος κανενός. Ούτε κοινωνικά, ούτε επαγγελματικά, ούτε οικονομικά, ούτε πολιτικά. Ούτε και… συζυγικά! Είναι… εκτός μάχης!
Δηλαδή, πρέπει να πεθάνει κανείς για να τον «σεβαστεί» κανα μισάωρο ο κόσμος. Για την επικήδειο υποκρισία λέω. Την ξέρετε άλλωστε. Μέσα είμαστε όλοι.
Κι αν έχετε προσέξει, ξεκινάει με την καμπάνα. Στο χωριό μου τουλάχιστον, έχει δυο φωνές για να μιλήσει πένθιμα. Μια για τους εξέχοντες, τους… γνωστούς. Χτυπάει επίσημα, παρατεταμένα. Και μια για τους «λιανούς», τους ασήμαντους. Πεντέξι καμπανιές και πολλές είναι. Ακούς… και καταλαβαίνεις.
Ξεχνάει όμως η «καμπάνα»,  το… «βασιλεύς ή στρατιώτης, ή πλούσιος ή πένης…». Ξεχνάει, πως  το μόνο δημοκρατικό πράγμα στον κόσμο είναι τελικά ο θάνατος! Πως… ή πέντε είναι οι παπάδες, ή ένας… το ίδιο κάνει για τον… κεκοιμημένο. Και πως η διαφορά είναι μόνο στις εντυπώσεις και στα πενηντάρικα που θα τσιμπολογήσουν βεβαίως.
Ξεχνάει, πως όσα και νάναι τα στεφάνια (χαρές… τα γραφεία τελετών), όσα και τα «αντί στεφάνου…» (βογκούν… τα γραφεία τελετών), όσοι επικήδειοι και να εκφωνηθούν (με τα ψευτοπαινέματα και τις υπερβολές… υπήρξες άριστος και… γινόμαστε φτωχότεροι), όσες φιλαρμονικές και να κλαυθμηρίζουν, όσα αγήματα και να αποδίδουν τιμές (τι τιμή μπορούν να δώσουν τα… ντουφέκια ποτέ μου δεν κατάλαβα), όσες μεσίστιες και να «πενθούν» στα μπαλκόνια, όσες τέλος πάντων και να ʼναι οι επικήδειες διακρίσεις, μετά τον «τελευταίον ασπασμόν»… όλοι ίσα! Κι ο Ωνάσης κι ο Θανάσης ο άστεγος. Εις τόπον χλοερόν αμφότεροι. Όπου, η απόλυτη δημοκρατία του θανάτου. Ή του Θεού!
Όλα τʼ άλλα… ανθρωποπαρουσίες. Όλα τʼ άλλα για τους ζώντες, τους… « περιλειπόμενους». Γιατί ο τεθνεώς ουδόλως ενδιαφέρεται για το όλον… θέατρο.
Το οποίο «όλον», εν προκειμένω (μακρινός συγγενής και πήγα) είχε πράξεις δύο! Των «λυπημένων» και των «συλλυπουμένων».
Στασίδι λοιπόν στα μετόπισθεν, μουσική υπόκρουση η εξόδιος του Δαμασκηνού (πολύ αγαπώ και το στίχο και τη μελωδία της) και…
Ο «φακός» στο πρώτο:
Σε «εμφύλιο…» πάνω από δέκα χρόνια τα παιδιά του… αξιομακάριστου και αείμνηστου για τα κληρονομικά, στέκονται τώρα πλάι-πλάι (για τα μάτια του κόσμου) με μαύρη γραβάτα και σκέψεις επίσης μαύρες για το μπαμπά… «ο σκατόψυχος… έτσι που τις έκανε τις γονικές… του»! Κατά τʼ άλλα… περίλυποι!
Το αυτό… οι συννυφάδες. Ούτε απʼ αγνάντιο το γέρο «εν ζωή», τώρα  μυξοκλαίουσες τάχα μου… και τα χαρτομάντηλα εν δράσει.
Και η συμβία… «τραγική φιγούρα» (από την τηλεόραση το ʼκλεψα αυτό), ενώ μια ζωή… το ψάρι στα χείλη ο « λατρευτός της…», τώρα οδυρομένη κάθε λίγο και λιγάκι… «γιατί μας το κανες αυτό…» και άλλα τέτοια που τα ʼμαθε από τη μάννα της και τη  γιαγιά της, για την περίπτωση! Και βέβαια ενώπιον… ακροατηρίου, γιατί κατά μόνας καμιά δεν κλαίει.
Ο… φακός στο δεύτερο:
Στα συλλυπητήρια. Αμʼ γιʼαυτά ήρθαμε. Για να μας δουν οι οικείοι. Για την «υποχρέωση». Δανεικά πράγματα σου λέει και μάλιστα δυο φορές. Μια στο έμπα, μια στο έβγα. Λυπόμαστε και ξαναλυπόμαστε. Επαναληπτικώς… προς εμπέδωσιν! Η πρώτη έχει επιτέλους ένα νόημα. Μπήκαμε, τους χαιρετίσαμε «ήρθαμε, μας είδατε;» Η δεύτερη όμως…
Τι να κάνουμε, έτσι τα βρήκαμε. Βουρ… λοιπόν. Οι πενθούντες σε παράταξη στην πόρτα της εκκλησίας και οι… «συμμετέχομεν στο πένθος σας» στην ουρά.
Συμμετέχομεν, είπες; Δε νομίζω. Περί άλλα τυρβάζη…
Ψιλομιλάνε με τον πλαϊνό τους, ψιλογελάνε, ψιλοκουτσομπολεύουν (επί....θηλέων κυρίως), ψιλοφλερτάρουν -άμα λάχει- (σιγά τώρα μη μας βλέπουν οι άγιοι από τις εικόνες…), ψιλομασάνε την τσίχλα τους (τι χαριτωμένη συνήθεια), σπρώχνονται και λιγάκι (μπας και δεν προλάβουν) και μόλις έρθει η σειρά τους… γρήγορα, τη μάσκα! Αλλαγή προσώπου.
Ύφος πεθαμενί τώρα, βλέμμα ελαφρώς κλαψιάρικο, μούρη κρεμασμένη, γενική εικόνα «οποία θλίψις!» και χειραψία διαδοχική… επί γνωστούς και αγνώστους (μερικούς συγγενείς ούτε που τους ξέρουνε καν…) και… « ζωή σε σας» μια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα φορές, όσοι οι παρατεταγμένοι.
Αν υπάρχει πιο ανούσια, πιο στημένη, πιο ψεύτικη, πιο βαρετή σκηνή! Και για τους μεν και για τους δε.  Σκέτη… ανθρωπίλα! Που δεν τελειώνει εδώ. Έχει και συνέχεια… απείρου κάλλους! Ο φακός επάνω τους…
Βγαίνουν από την πόρτα, παίρνουν το παξιμαδάκι «ο θεός να τον αναπαύσει», παίρνουν και θέση απέναντι στο νάρθηκα και αυτομάτως… έξω η μάσκα (το καθήκον μας το κάναμε). Και αυτομάτως επάνοδος στο κανονικό μας ύφος (στο… προ συλλυπητηρίων) και αυτομάτως ξεθλιβόμαστε, ξελυπόμαστε ξεδακρύζουμε, μασουλάμε το παξιμάδι, αστειευόμαστε, χαχανίζουμε (τι μας νοιάζει εμάς, άλλος είναι στο δρύινο), και περιμένουμε να τον φέρουν… οι τέσσερις κι ο παπάς πέντε και να τον… φορτώσουν στη λιμουζίνα με το σταυρό.
Εδώ, η σκηνοθεσία προβλέπει και μια γοερή, μεγαλόφωνη ατάκα (χωρίς δάκρυα) από τη χήρα… «πού μας αφήνεις…» ή κάτι τέτοιο, με το οποίο κλείνει η τελετή, η συγκέντρωση διαλύεται ησύχως και ημείς… οι περιλειπόμενοι πάμε για καφέ! Πού να τρέχουμε τώρα στο κοιμητήριο…
Οπότε και ο… φακός  στο επικήδειο φαγοπότι:
Μισή ώρα μετά το… παράχωμα του « προσφιλούς», πλήρης η αλλαγή διάθεσης και των… οικείων. Ούτε θλιμμένα τα πρόσωπα τώρα, ούτε κρεμασμένα. Ψάρια, φάβες, σαλατικά και κρασιά εν αφθονία… για το «θιοσχωρέστον…», τα τσακωμένα τέκνα ομοτράπεζα μεν «να μη δίνουμε και δικαίωμα…», αλλά σε απόσταση… ασφαλείας, η χήρα… δεύτερο πιάτο φάβα και δεύτερο ποτήρι… «οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους…», οι λοιποί τεθλιμμένοι… έφοδο στην πέρκα και το μπακαλιάρο… « να ʼμαστε καλά να τον θυμόμαστε» και «να φτάσουμε στα χρόνια του» και το κλίμα ουδόλως πένθιμο πλέον. Μάλλον προς… το εύθυμο! Καθότι και… ενενηντατεσσάρων!
Και μεις… προς το εύθυμο το πήγαμε το άρθρο. Γιατί και τα πιο σοβαρά και τα πιο… μαύρα της ζωής μας έχουν και την… άλλη τους πλευρά!
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα