Η φθαρμένη Χίλαρι και ο σαλτιμπάγκος Τραμπ. Είναι αυτό αντιπροσωπευτική Δημοκρατία;

Παρασκευή, 03 Ιούνιος 2016 20:19 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις στις ΗΠΑ, ο Ντόνταλντ Τραμπ εμφανίζεται οριακά, με 0,2 μονάδες μπροστά από την Κλίντον στη μονομαχία για το Λευκό Οίκο. 

Την ίδια ώρα ωστόσο, και οι δύο διεκδικητές εμφανίζονται να έχουν τη χαμηλότερη δημοτικότητα υποψηφίων σε σύγκριση με το ξεκίνημα των παλιότερων εκστρατειών για την προεδρία.
Γιατί σε μια χώρα με τον πληθυσμό των ΗΠΑ, η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δεν έχει επιλογές με αποτέλεσμα οι μεν Δημοκρατικοί να έχουν ως πρόταση την 70χρονη σύζυγο πρώην Προέδρου της χώρας οι δε Ρεμπουπλικάνοι έναν επικίνδυνο και ανόητο ζάμπλουτο; Πώς εξηγείται ότι και οι δυο υποψήφιοι ενώ φαίνεται να μην έχουν εσωκομματικό αντίπαλο, οι αρνητικές γνώμες στην κοινωνία είναι 56% για τον καθένα τους, δηλαδή πλειοψηφία;
Είναι φανερό τι ακριβώς συμβαίνει. Ενώ όλοι έχουν από μια ψήφο, στην διεκδίκηση της εξουσίας οι "εκλεκτοί" είναι ελάχιστοι και περιορίζονται στην οικονομική και κοινωνική ελίτ. Η εξουσία απαιτεί διαρκή προβολή σαν κι αυτή που απολαμβάνει δεκαετίες τώρα η κυρία Κλίντον. Απαιτεί επίσης πολλά χρήματα σαν και αυτά που δαπανά ο ζάμπλουτος Τραμπ.
Η μάχη είναι άνιση στην διεκδίκηση της εξουσίας. Ο Τραμπ έχει μια ψήφο όπως και ένας άνεργος στο Ντιτρόιτ, έχει όμως όλους τους (πληρωμένους) μηχανισμούς για να βγαίνει δημόσια και να μιλά, ενώ ο άνεργος δεν έχει ούτε το παράβολο για την αίτηση υποψηφιότητας του.
Αυτή η ανισότητα έχει επεκταθεί ωστόσο ανάμεσα και στους έχοντες. Η κυρία Κλίντον καταφέρνει να κατακινήσει συνυποψηφίους της που έχουν και χρήμα και φήμη, ενώ και ο Τραμπ αιφνιδίασε το Ρεμπουπλικανικό κόμμα που ΔΕΝ τον θέλει και κερδίζει την υποψηφιότητα. Είναι φανερό ότι και μέσα στους κόλπους της εξουσίας οι μάχες είναι άνισες. Το σύστημα έχει παρασκήνιο, μαύρες συμμαχίες, τζάκια, οι λίγοι έχουν την εξουσία και στην ελίτ.
Η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία καταρρέει λοιπόν μέσα από συμπεριφορές τύπου Ερντογάν, μέσα από διαδικασίες τύπου ΗΠΑ, μέσα από την κατάργηση των εθνικών κυβερνήσεων και την προσαρμογή εθνικών προϋπολογισμών στις εντολές του τραπεζικού συστήματος κ.ο.κ. Στην ουσία καταρρέει γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι πραγματικά σπουδαίοι και ικανοί που θα μπορούσαν να αναλάβουν εξουσία δεν το επιχειρούν ακριβώς γιατί η μάχη είναι και γι αυτούς άνιση ενώ στο τέλος άλλοι αποφασίζουν.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα