Ημέρες εορτών σήμερα και χθες

Παρασκευή, 21 Δεκέμβριος 2018 19:56 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Είναι οι τελευταίες ημέρες του Δεκέμβρη, πριν τα Χριστούγεννα του 2018 κι’ έρχεται το νέον έτος 2019. Στα προηγούμενα γραπτά μου ασχολήθηκα με τα παιδικά μου χρόνια της 10ετίας του ’30, με κατάληξη τους τελευταίους μήνες του 1940, αρχής γενομένης, την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου στα ελληνοαλβανικά σύνορα την 28/10/1940. Ήθελα να προσθέσω ότι αυτές τις μέρες, ο Ελληνικός Στρατός, πολεμούσε τους εισβολείς και τους είχε απωθήσει στην Κορυτσά, το Πόγραδετς, τους Αγίους Σαράντα, το Αργυρόκαστρο, τη Χειμάρρα και οχυρωμένο πέρασμα της Κλεισούρας. Ήτανε δύσκολες και άνισες οι μάχες, γιατί οι Ιταλοί διέθεταν, κυρίως στα πεδινά, άρματα μάχης και αεροπλάνα, γι’ αυτό προτιμούσαν να πολεμούν σε δύσβατα μέρη για τα οχήματα, σώμα με σώμα με τον εχθρό.
Παρακολουθούσαμε με ενδιαφέρον την έκβαση του πολέμου, γιατί ανησυχούσαμε και για την τύχη των στρατευμένων παιδιών και αδελφών μας. Οι γυναίκες στα σπίτια των χωριών μας αλλά και τα κορίτσια, έπλεκαν φανέλες και μάλλινες κάλτσες, να στείλουμε στους πολεμιστές μας στα χιονισμένα βουνά. Στα πεδινά των μαχών, γέροι, γυναίκες και παιδιά, κουβαλούσαν με κίνδυνο της ζωής τους, πυρομαχικά, ρουχισμό και τρόφιμα κι έτσι επετεύχθη, αυτός ο ανέλπιστος θρίαμβος της νίκης και αναγκάσαμε, όλα τα βλέμματα, του πολιτισμένου κόσμου και των συμμάχων μας, να είναι στραμμένα, με θαυμασμό, προς την μικρή χώρα μας.
Η ελληνική νίκη κατά των Ιταλών και αργότερα η μάχη της Κρήτης, είχαν μεγάλη επίπτωση στην έκβαση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, γιατί καθυστέρησαν την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα των Γερμανών κατά της Ρωσίας. Ενέσκηψε ο Ρωσικός χειμώνας και δεν πρόλαβαν να καταλάβουν μεγάλες πόλεις της Ρωσίας, για να εδραιωθούν εκεί. Το ανέκδοτο που κυκλοφορούσε στην Γαλλία τον χειμώνα του 1940-41 ήτανε, ότι ο Χίτλερ τηλεφώνησε το Μουσολίνι: Μπενίτο δεν είσαι ακόμα στην Αθήνα; Δεν σε ακούω Αδόλφε. Λέω ακόμα δεν έφθασες στην Αθήνα; Δεν σε ακούω θα τηλεφωνείς από μακριά, στο Λονδίνο είσαι Αδόλφε; Καταλαβαίνετε λοιπόν την επιρροήν που είχε, φίλοι αναγνώστες, ο νικηφόρος πόλεμός μας κατά των Ιταλών, άσχετα αν οι γερμανοί αργότερα μας κατέλαβαν. Είχαμε ήδη δώσει ένα μάθημα στον εχθρό, αλλά και στους Συμμάχους, για αναπτέρωση του ηθικού τους και μεγαλύτερη αντίσταση κατά των φασιστών του άξονα.
Πολεμήσαμε λοιπόν γενναία εμείς, οι ρώσοι, οι αμερικάνοι, οι άγγλοι και άλλοι, με μεγάλες απώλειες σε έμψυχο και άψυχο υλικό και φέραμε τη νίκη, ενάντια των εισβολέων και την ειρήνη. Εμείς συνεχίσαμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας με τον εμφύλιο, με μεγάλο μίσος, απώλειες και φθορές. Είναι στο αίμα μας αυτό. Το γράφει κι’ ο Θουκυδίδης πριν 2500 χρόνια. Παρακολούθησα τις ημέρες αυτές, την υπερψήφιση στη Βουλή του Προϋπολογισμού του 2019. Φαγωμάρα μεγάλη. Άλλα νούμερα παρέθεσαν οι μεν, άλλα νούμερα οι άλλοι. Χειροκροτήματα από δω και από εκεί. Θα μου πείτε ότι έτσι λειτουργούν οι Δημοκρατίες. Καλώς.
Σαν τραπεζικός συνταξιούχος, θα μου επιτρέψετε να παραθέσω κι εγώ κάποια νούμερα που αφορούν την οικονομία, αρκετό κόσμο κι εμένα προσωπικώς. Έτυχε να διαθέτω κάποιες μετοχές τραπεζών, έτσι για τα γεράματά μου κι έξοδα τελετής μου, να μην γίνω βάρος στα παιδιά μου. Μου τα φάγανε οι συνεχόμενες ανακεφαλαιοποιήσεις, που ο ανοιχτομάτης αρμόδιος υπουργός απεφάνθη ότι επέτυχαν, τότε, εγώ γιατί δεν το βλέπω. Φτάσανε στον πάτο και ξανά μανά το ίδιο. Για ποια ανάπτυξη μιλάμε κύριοι, που η χρηματιστηριακή αξία των μετοχών από 25 δις έπεσε στα 5 αν θυμάμαι καλά τα νούμερα που παρέθεσε ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης;
Τα χρηματιστήρια είναι ο καθρέφτης της οικονομίας μιας χώρας, γιατί από εκεί αντλούν κεφάλαια οι σωστοί επιχειρηματίες, μακριά όμως από λαμόγια και φούσκες, όταν υπάρχει σωστή επιτήρηση. Έτσι δουλεύουν στον ελεύθερο κόσμο, οι επιχειρήσεις, μέσω των χρηματιστηρίων. Γιατί δεν μας προστατεύετε εμάς τους μικροεπενδυτές, αφού όπως λέτε, έχουμε ανάπτυξη. Την εικόνα αυτή της ανάπτυξης των έχουμε κάθε μέρα μπροστά μας, στις οθόνες μας. Με την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση χάσαμε τα δύο τρίτα της μετοχής της ΕΤΕ π.χ. Μας έκοψαν και την επικούρηση, έχουμε μείνει στον άσσο. Εκεί που κάποτε πήγαινα στο χωριό μου την Τρύπη για ψύλλου πήδημα, για καφέ κλπ, τώρα περιμένω κανένα μνημόσυνο ή κηδεία να πάω. Εκεί καταντήσαμε. Για ν’ αλλάξω διάθεση, ημέρες που έρχονται, μεταφέρομαι στο χωριό μου, την 10ετία του ’30, 7 χρονών παιδί, ημέρες Χριστουγέννων του 1940.
Εκείνη τη χρονιά έτυχε να έχουμε θρεμμένο γουρούνι για σφάξιμο, ήτανε αυτό χαρμόσυνο γεγονός για μας, όχι όμως για το γουρούνι. Άκουγε τις φωνές των άλλων από δω κι από εκεί στο χωριό και ήτανε πολύ επιφυλακτικό με τους ανθρώπους. Για να γίνει η δουλειά, έπρεπε να μαζευτούν έμπειροι άντρες και να το καταφέρουν. Εμείς τα παιδιά περιμέναμε τη φούσκα. Τεμαχιζότανε όπως έπρεπε και κάθε κομμάτι πήγαινε στη θέση του. Κάποια κομμάτια τα έκοβαν μακρόστενα και τα προόριζαν για παστό χοιρινό. Τ’ αλάτιζαν και σε μερικές μέρες έκοβαν κλαδιά από κυπαρίσσι, άναβαν φωτιά και τα κάπνιζαν, για να τα βράσουν μετά.
Εκείνη τη χρονιά έμειναν κομμάτια ακάπνιστα και οι γονείς μας τα κρέμασαν στο τζάκι να καπνιστούν. Όταν έπεφταν για ύπνο, οι τρεις αδελφές μου και οι δύο οι μικρότεροι, κόβαμε κομμάτια αλατισμένα λύσσα, τα βάζαμε στη θράκα στο τζάκι και τα τρώγαμε. Τη δίψα μας τη σβήναμε, τρώγοντας πορτοκάλια χαμάδα στο καλάθι που είχαμε από ενωρίς μαζέψει. Τα καλά τα πουλάγαμε κι’ είχανε καλή τιμή τότε. Οι γονείς όταν κατέβασαν το κρέας απ’ το τζάκι το βρήκανε κάπως λειψό αλλά δεν μίλησαν, είχανε άλλα προβλήματα πιο σοβαρά με τις δουλειές τους και τον μεγάλο μας αδελφό Αντρέα που έλειπε στον πόλεμο με τους ιταλούς στην Αλβανία.
Καλά Χριστούγεννα και νέον έτος.