Μια κακομαθημένη γενιά. Ή μήπως όχι;

Παρασκευή, 02 Αύγουστος 2019 14:16 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Γεννήθηκα τον Αύγουστο του ’89, πράγμα που σημαίνει πως σε λίγες μέρες θα γίνω τριάντα και όπως συμβαίνει σε αρκετό κόσμο που μπαίνει σε καινούργια –άντα περνάω μια παροδική υπαρξιακή κρίση. Ένα από τα πράγματα που σκέφτομαι αρκετά είναι η γενιά μου. Ποια είναι; Τι χαρακτηριστικά έχει και πόσο έχει αλλάξει στο πέρασμα των χρόνων; Τι κατάφερε τελικά; Τι θα αφήσει πίσω της; Τι έχασε για πάντα;
Από αρκετά μικρή ηλικία, μας βομβάρδιζαν το μυαλό, λέγοντάς μας ότι ήμασταν οι πρώτοι που δε ζήσαμε τραγωδίες, πολέμους, δικτατορίες, εξορίες. Οι καλομαθημένοι της Ιστορίας. Αυτοί που τους κακόμαθαν οι μεγαλύτεροι που είχαν ζήσει κακουχίες και που ήθελαν να τους προσφέρουν όλα όσα εκείνοι στερήθηκαν. Αυτή ίσως και να είναι η χαρά των μεγαλύτερων, να ξορκίζουν το δικό τους κακό μέσα από τη χαρά των απογόνων τους. Οι παππούδες μας, μας έλεγαν ιστορίες από τη δύσκολη ζωή τους, τον τρόπο που μεγάλωσαν και τα βάσανα που πέρασαν.
Πριν από λίγο καιρό, έτυχε να δω ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ με τίτλο «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών», το οποίο αναφερόταν στην αντίσταση κατά τη διάρκεια της Κατοχής και είχε ως βασικούς ομιλητές, μαχητές που έδρασαν στις εθνικές μας γραμμές για να υπερασπιστούν τα σύνορά μας και το έθνος μας. Άνθρωποι πολύ μεγάλοι πια σε ηλικία, στους οποίους όμως διέκρινες στα μάτια τους και στον στόμφο της φωνής τους τη γενναιότητα και την περηφάνια για την τότε δράση τους.
Κι αναρωτιόμουν, αν η δική μου η γενιά θα μπορούσε ποτέ να φτάσει σε ένα τέτοιο σημείο γενναιότητας, σαν εκείνων των ανθρώπων που δεν υπολόγιζαν το θάνατο μπροστά στο ιδανικό της ελευθερίας.
Όμως εμείς, ζούμε τη δική μας ιστορία. Την ιστορία της κατάρρευσης, της απαξίωσης και της εύκολης ζωής. Μας ρίχνουν ξαφνικά από το ροζ συννεφάκι μας. Οι γονείς μας, μας σπούδασαν άνετα, μας αγόραζαν σπίτια κι αυτοκίνητα. Κάναμε ταξίδια και σχέδια μέχρι που ήρθε το κύμα και τα πήρε και αυτά και μαζί του και την αίσθηση ότι η ζωή είναι εύκολη, γιατί δυστυχώς, εύκολη μας την είχαν κάνει να φαίνεται ως τότε.
Και τώρα χαμένοι κάπως, ψάχνουμε να δημιουργήσουμε μια νέα ταυτότητα. Μας ζητούν να επαναπροσδιορίσουμε τη ζωή μας ενώ αυτή είχε ήδη πάρει έναν δρόμο.
Είναι αρκετές οι φορές που αγχώνομαι, πως τελειώνει η περίοδος χάριτος- αν δεν έχει ήδη παρέλθει-, πως πρέπει να καθορίσω γρήγορα το δικό μου μέλλον όπως εγώ θέλω να είναι, όποιες και αν είναι οι συνθήκες που επικρατούν γύρω μου.
Κάθε γενιά έχει ένα τραύμα. Η δικιά μας, ίσως έχει τη δυστυχία να ζει με το πιο άχαρο, μια οικονομική κρίση να την συνοδεύει, η οποία με τα χρόνια, ήρθε κι έκατσε και είναι σχεδόν γελοίο να την αποκαλούμε έτσι, γιατί η λέξη κρίση δεν περιγράφει συνήθως μια μόνιμη κατάσταση και αυτό που ζούμε έχει κλείσει μια δεκαετία.
Δε ζήσαμε πόλεμο και κακουχίες αλλά ζούμε τη μικρή δικιά μας τραγωδία και μέσα σε αυτή προσπαθούμε να φτιάξουμε την καινούργια μας ταυτότητα. Είμαστε κάτι που ακόμα ούτε εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να περιγράψουμε. Αυτοί που ζούμε πλέον με λιγότερα.
Είμαστε όμως και αυτοί που έχουμε την ευκαιρία να φτιάξουμε καλύτερους ανθρώπους από εμάς. Έχουμε νομίζω τις γνώσεις και τις δεξιότητες να τους κάνουμε πιο ρεαλιστές , έξω από ουτοπίες και βολέματα. Είμαστε αυτοί που πρέπει να κάνουμε τη μετάβαση και ότι μάθουμε από αυτή την δύσκολη διαδρομή να το μεταφέρουμε στους επόμενους, στους καλύτερους από εμάς. Να κάνουμε αυτό που δεν έκαναν οι προηγούμενοι για εμάς, να τους προετοιμάσουμε για τη σκληρή πραγματικότητα. Να τους εμφυτεύσουμε την ελπίδα και την ασφάλεια για να μπορέσουν να σταθούν αντάξια απέναντι στις προκλήσεις της εποχής τους.
Αυτή εν τέλει θα πρέπει να είναι η δική μας παρακαταθήκη για το μέλλον. Η δημιουργία μιας νέας γενιάς απηλλαγμένης από σύνδρομα μεγαλομανίας, με στόχους ρεαλιστικούς πιο κοντά στα ανθρώπινα ιδεώδη. Να φέρουμε τις μέρες του φωτός.

 

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Το κλίκ της ημέρας
του Ανδρέα Πετρουλάκη
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα