Παραμυθιών γωνιά: Ρίχτερ

Σάββατο, 07 Δεκέμβριος 2019 17:54 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Το χάσμα που άνοιξε ο σεισμός ευθύς εγιόμισε άνθη
Διονύσιος Σολωμός

Τα ρίχτερ είναι οι σκέψεις της γης. Σαν να ξέρει τι συμβαίνει στον επάνω κόσμο. Βρυχάται, ταρακουνεί και ισοπεδώνει για να μας δείξει την κυριαρχία της και το δικό μας εφήμερον.

Λες και ακούει τα λόγια μας και νιώθει τα έργα μας. Ανοίγει η γη να μας καταπιεί, καταπώς, πολλές φορές, επιθυμούμε. Λες και χτίζουμε στην άμμο. Ή μήπως;

Καταπίνει την έπαρση μας, την ανεξέλεγκτη επιθυμία μας για περισσότερα κέρδη, για μεγαλύτερα ύψη. Ο πόνος, το δάκρυ, η απελπισία, μας υπενθυμίζουν πόσο μικροί, πόσο ανίσχυροι είμαστε, πόσο ανόητοι.

Τα χαλάσματα αποτελούν τραύματα μόνο για όσους τα ζουν. Οι υπόλοιποι που τα βλέπουμε απ’ τις οθόνες, με τα οποία γεμίζουν με ευκολία τον τηλεοπτικό χρόνο, για να συνηθίσουμε στην κατάθλιψη, απλώς είναι μία εικόνα μακριά από μας, που εν τέλει δε μας αφορά. Στις βρεγμένες και παγωμένες σκηνές ζουν άλλοι, όχι εμείς. Πού χρόνος για σκέψη; Πού αντίδραση;

Και συνεχίζουμε απτόητοι να υποτιμούμε το μέγιστο. Τη ζωή. Λες και η ζωή του άλλου δεν επηρεάζει τη δική μας.

Το χάσμα που ανοίγει κάθε φορά, ο όποιος σεισμός, είναι χώρος για σκέψη. Χώρος για άνθη, εις μνήμην και συμμόρφωση.

Να ανακαλύψουμε την ανθρώπινη μεγαλοσύνη, του να δίνεις, να τιμάς, να σέβεσαι.

Είναι η ευκαιρία να λειτουργήσει η συνείδηση μας για όσα κάνουμε και κυρίως όσα δεν κάνουμε.

Για να αντιληφθούμε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο εαυτός μας.Ότι τα ερείπια χρειάζονται κάποια δευτερόλεπτα για να φανούν. Ότι η ζωή και οι ανθρώπινες σχέσεις χτίζονται με κόπο και διατηρούνται με πίστη και προσφορά. Ότι η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας χτίζεται μόνο με το καλό. Η κάθε ανοικοδόμηση χρειάζεται σταθερότητα για να πατήσει. Ψυχική ισορροπία.

Ότι τα ρίχτερ πάντα θα υπάρχουν και η γη πάντα θα τρέμει κάτω απ’ τα πόδια μας και όσο δεν κοιτάμε τον συνάνθρωπο θα τρέμουμε και εμείς μαζί της και μαζί του, δίχως σκέψη προορισμού.

Τόσο εφήμερη, τόσο χαλάσματα, τόσο φαντάσματα αυτού που ονομάζουμε, Άνθρωπος!