Η ευκαιρία της γενιάς μας

Τρίτη, 31 Μάρτιος 2020 18:34 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Αντιστεκόμουν να γράψω αυτό το κείμενο τις τελευταίες δέκα πέντε ημέρες. Αντιστεκόμουν, γιατί τις πρώτες μέρες αυτής της πρωτόγνωρης κατάστασης, αντίκριζα εικόνες περίεργες κι απάνθρωπες. Στο δρόμο, στο σούπερ μάρκετ, στις ειδήσεις.

Έβλεπα ανθρώπους να τρέχουν σε διαδρόμους σούπερ μάρκετ για να προλάβουν την τελευταία συσκευασία χαρτιού τουαλέτας. Είδα ανθρώπους να διαπληκτίζονται στην ουρά του ταμείου για την απόσταση της αναπνοής τους. Ανθρώπους με μάσκες ή χωρίς. Με χέρια ντυμένα με γάντια και την υστερία της αντισηψίας σε κάθε τι που άγγιζαν. Κι όλοι να μου φαίνονται ύποπτοι, άρρωστοι και μολυσμένοι. Υπήρξαν στιγμές που με κυρίευσε το άγχος και ο τρόμος.

Άκουσα ανθρώπους, σαν άλλους φωτεινούς παντογνώστες, να δασκαλεύουν “απαίδευτα” μυαλά, με λόγια και κείμενα γεμάτα ανακρίβειες, να μεταδίδουν δίχως φόβο, αλλά με πάθος, προς πάσα κατεύθυνση τον πανικό. Και έτσι να καταλήγουμε, οι μισοί να αμελούμε την αυτονόητη πειθαρχία του εαυτού μας και οι άλλοι μισοί να φαντασιώνονται την επιβολή αυτής της πειθαρχίας σαν ευκαιριακά φασιστοειδή μορφώματα, που ξύπνησαν από τη χειμερία νάρκη τους.

Και αλήθεια… ήθελα απ’ την πρώτη ώρα να γράψω για όλα αυτά, βλέποντας ή μάλλον πιστεύοντας πως η διχόνοια θα θεριεύσει για άλλη μια φορά και ‘μεις, σαν άλλοι θηριοδαμαστές, θα προσπαθούσαμε να βάλουμε ξανά το θηρίο στο κλουβί του.

Και κάπου εκεί κατάλαβα, πως τούτη τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μας εμπιστεύτηκα και από ότι φαίνεται έκανα καλά. Δεν τα πήγαμε κι άσχημα ως τώρα σαν λαός, έτσι δεν είναι;
Το #ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ, δεν σημαίνει καραντίνα. Εάν δεν νοιώθουμε αδιάθετοι και δεν αισθανόμαστε κάποιο από τα συμπτώματα, μπορούμε με μεγάλη προσοχή για εμάς αλλά και για τους γύρω μας, να βγούμε για έναν περίπατο, σε ένα ήσυχο μέρος, μαζί με όσους ζούμε κάτω απ’ την ίδια στέγη, με τα κατοικίδια μας ή και μόνοι μας. Να πάρουμε βαθιές, καθαρές ανάσες. Ευεργετικό να αφήσουμε το κορμί μας να λουστεί στο φως του ήλιου και επιτακτικά αναγκαίο. Να το κάνουμε όμως, επειδή το έχουμε πραγματική ανάγκη και όχι επειδή είναι Σάββατο και πρέπει να το κάνουμε. Έτσι κι αλλιώς οι ζωές μας, Σαββατοκύριακο θα είναι για λίγο καιρό ακόμα.

Εγκράτεια, αυτή είναι η μαγική μας λέξη σήμερα. Μας έγινε τόσο απλή συνήθεια, μέσα σε ελάχιστες μόνο μέρες, να πηγαίνουμε όταν έχουμε όντως πραγματική ανάγκη στο σούπερ μάρκετ ή στον φούρνο ή στο φαρμακείο και να περιμένουμε καρτερικά τη σειρά μας με άφθονο το αίσθημα της ευθύνης για την προσωπική μας υγεία και κυρίως με άφθονα αισθήματα σεβασμού και ευγένειας απέναντι στους συνανθρώπους μας, που είναι και εκείνοι θύματα της ίδιας αποπνικτικής κατάστασης.Και μέσα σε ελάχιστες μόνο μέρες, η ζούγκλα στην οποία είχαμε συνηθίσει να κινούμαστε, μεταμορφώθηκε σε ένα ήρεμο κι ολάνθιστο λιβάδι. Είναι πολύ όμορφο το γεγονός να αφουγκραζόμαστε τις πραγματικές μας ανάγκες και να μην αδιαφορούμε για τις ανάγκες του διπλανού μας.
Για μένα νομίζω είναι πιο μαγικό κι από το εμβόλιο που περιμένουμε ως μάννα εξ ουρανού. Το λέω και θα συνεχίσω να το λέω, σημασία έχει να είσαι άνθρωπος, πριν και πάνω απ’ όλα.

Αποφάσισα να μην μετράω τις μέρες της καραντίνας, που δεν είναι καν πραγματική καραντίνα αν το καλοσκεφθούμε. Θα τις ζήσω όσο πιο όμορφα κι ανώδυνα γίνεται.
Μην τις μετράτε και σεις! Μην μετράτε τις μέρες, τις ώρες και τα λεπτά λες και πρόκειται για αποφυλάκιση. Δυστυχώς θα ζήσουμε για αρκετό καιρό ακόμα έτσι. Και δείτε, το πρώτο στάδιο πέτυχε και αν το δούμε από μια πιο ρεαλιστική πλευρά, τα μέτρα δεν είναι τόσο σκληρά κι επίπονα, όσο μας τα παρουσιάζουν κάποιοι. Και εκείνοι φοβισμένοι είναι και αυτό τον φόβο οφείλουμε να τον αγκαλιάσουμε όλοι μαζί.

Θέλει επιμονή η πειθαρχία και υπομονή. Αντίσταση στα εύκολα. Και αυτό μια κάποια επανάσταση είναι. Και τι πιο όμορφο, στο τέλος αυτής της δύσκολης ανηφορικής διαδρομής, από το να κρατάμε σαν έπαθλο τον αλληλοσεβασμό. Και τούτο είναι το πραγματικό στοίχημα της κοινωνίας μας αυτή τη στιγμή και της γενιάς μας πολύ περισσότερο.
Ειδικά όταν αφορμή γίνεται ένας ιός, από τον οποίο οι νέοι και υγιείς κινδυνεύουμε -θεωρητικά- λιγότερο. Δεν θα ‘ναι το πιο γ@μ@το κατόρθωμα της γενιάς μας, αν καταφέρει να κερδίσει αυτόν τον αόρατο εχθρό; Είτε φταίει η σούπα μιας νυχτερίδας σε μια χώρα μίλια μακριά από τη δικιά μας, είτε τα παιχνίδια της εξουσίας. Όπως και να ‘χει θα είναι μεγάλη μας μαγκιά να προστατεύσουμε τους ευπαθείς και τους ηλικιωμένους, όλους εκείνους που μας μεγάλωσαν με αγάπη, θυσιάζοντας μονάχα μερικές ώρες διασκέδασης και ευκολίας για μερικούς μήνες.

Ναι, μήνες δυστυχώς, όμως πρέπει να το αποδεχτούμε. Ακόμα κι αν εμφανιστεί εκείνο το σωτήριο εμβόλιο που λέγαμε, θα μας πάρει μήνες να αισθανθούμε ασφαλείς.
Συνεπώς, ας είμαστε απλώς ευγνώμονες και ας κοιτάξουμε ψηλά λέγοντας ένα ευχαριστώ που ζούμε μια πανδημία στον καιρό της τεχνολογίας. Ας επικεντρωθούμε στις όμορφες ιδέες και στα ωραία πράγματα που μπορούμε να κάνουμε στο σπίτι μας. Στο σπίτι με ρεύμα, νερό, θέρμανση, τρόφιμα, μπαλκόνια, μουσικές κι αμέτρητους ανθρώπους στα ακουστικά και στις οθόνες μας που είναι δίπλα μας με ένα κλικ. Και ας μη διστάσουμε να βοηθήσουμε όσους -για οποιονδήποτε λόγο- χρειάζονται κάτι από τα βασικά. Είναι η ευκαιρία μας να αποδείξουμε πως είμαστε πιο κοντά και πιο μαζί από ποτέ. Ας ενωθούμε από μακριά.

Και κάτι τελευταίο, εξίσου σημαντικό: Μην περιμένετε ιούς, σεισμούς και κατακλυσμούς για να εκφράζετε την αγάπη σας. Όπου κι αν είστε. Με όποιους έτυχε να είστε. Και να φέρεστε σε όσους πιστεύετε ότι δεν έχετε ανάγκη όπως θα φερόσασταν σε όσους αγαπάτε και έχετε ανάγκη περισσότερο. Να φερθούν και αυτοί σε εσάς και στους δικούς σας ανθρώπους, υπέροχα, κάποιοι που θεωρούν ότι δεν σας έχουν ανάγκη. Να γίνει αλυσίδα. Να πλημμυρίσει ο κόσμος μας καλοσύνη. Αυτό είναι που μας λείπει πραγματικά. Συνήθεια είναι και μπορεί να αλλάξει.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα