Big Brother, Bar... μια καταιγίδα α-πάθειας και α-νοησίας

Πέμπτη, 10 Σεπτέμβριος 2020 15:20 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Το κείμενο που ακολουθεί είχε γραφτεί το 2001 από τον Σύλλογο διδασκόντων του 1ου Ενιαίου Λυκείου Σπάρτης στο οποίο δίδασκα και είχε δημοσιευθεί στην τοπική εφημερίδα «Λακωνικός Τύπος». Το φαινόμενο αυτό κοινωνικής παθογένειας συναντάται και στις μέρες μας, γι’ αυτό και το κείμενο δημοσιεύεται χωρίς καμία αλλαγή. Αννέτα Νικολαΐδου

Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Ενιαίου Λυκείου Σπάρτης, με αφορμή τη συζήτηση σχετικά με τα γνωστά «παιχνίδια» που προβάλλει η τηλεόραση στο όνομα της ελεύθερης έκφρασης και επιλογής τόσο των συμμετεχόντων όσο και των θεατών, επιθυμεί να εκφράσει την αντίθεσή του όχι μόνο σε αυτού του είδους τις εκπομπές, αλλά και σε αυτές που παρουσιάζονται δήθεν ως ενημερωτικές ή ψυχαγωγικές και οι οποίες ως στόχο έχουν τη χειραγώγηση του κοινού οποιασδήποτε ηλικίας.

Η τηλεόραση η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο παιδείας από τους κρατικούς, τουλάχιστον, σταθμούς, οι οποίοι δεν αποσκοπούν στο κέρδος, έχει,δυστυχώς, μετατραπεί από τα μεγάλα κανάλια σε μέσον χειραγώγησης του κοινού, με ολέθρια αποτελέσματα για το άτομο αλλά και για την κοινωνία. Έτσι, η τηλεόραση των ισχυρών καναλιών προβαίνει σε αλλοίωση της πραγματικότητας, μέσω των υπερβολών κυρίως των ταινιών, των ειδήσεων και των διαφημίσεων. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, οδηγεί τους ανθρώπους σε σύγχυση, σε συναισθήματα αρνητικά, όπως η φοβία για πολιτική και πολιτιστική συμμετοχή, για την ασφάλεια της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, για τη ψυχική επάρκεια των ατόμων και τελικά για την αξία του ίδιου του εαυτού των. Τα άτομα, λοιπόν, τα οποία χαρακτηρίζονται από έλλειμμα βούλησης, έχουν εμπλακεί στον ανταγωνισμό και στην αναπαράσταση της πραγματικότητας μέσα από τους παραπλανητικούς φακούς της τηλεόρασης, δεν αντιστέκονται και ασυνείδητα υιοθετούν επικίνδυνα για την κοινωνική συνοχή ιδεολογήματα, όπως το ότι η ελευθερία δεν είναι αυτοπεριορισμός, ότι όλα επιτρέπονται …

Άλλοτε, πάλι, η τηλεόραση αναπαράγει την «κακόφωνη» ή και «άφωνη» ζωή μας, με όλα τα υποκριτικά στοιχεία της, όχι για να φέρει ισορροπία στο πρόγραμμά της, αλλά για να φυλακίσει όσους δεν πιάνονται στα δίχτυα της υπερβολής της. Για παράδειγμα η τηλεόραση με την προβολή της παθητικής, ανούσιας και αντιαισθητικής ζωής του Big Brother και του Bar υποβάλλει στο θεατή την ισοπέδωση και απαξίωση κάθε στοιχείου που καθιστά την ανθρώπινη ζωή όντως αξιόλογη, όπως: η πνευματική και η συναισθηματική ωριμότητα, η σωματική άσκηση, το ωραίο, ο έρωτας και η αγάπη, η ψυχική ανάταση, η δημιουργικότητα, η κοινωνική στάση και τόσα άλλα. Με αυτόν τον τρόπο όσοι άνθρωποι, και ιδιαίτερα οι νέοι, δεν έχουν ακόμη ένα ιδεολογικό υπόβαθρο και μία συναισθηματική καλλιέργεια, ζώντας ανάμεσα στην αλλοίωση της πραγματικότητας και στην αναπαραγωγή των τόσων αρνητικών -και μόνον- πλευρών της, παραδέρνουν και συγχέουν τους επιδιωκόμενους στη ζωή σκοπούς με τα μέσα, που, δυστυχώς, περιβάλλονται με το μύθο της… αγιότητας. [Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα (!)].

Ενώ, λοιπόν, ο σκοπός των ατόμων που έχουν πολιτική και κοινωνική συνείδηση είναι η κοινωνική πρωτίστως κι έπειτα η προσωπική ευημερία (και όχι η καλοπέραση, τα άτομα τα εγκλωβισμένα στα προϊόντα της πολιτιστικής βιομηχανίας (μαζική κουλτούρα), που διοχετεύονται και από την τηλεόραση, αδυνατούν να βρουν το δρόμο της χειραφέτησής τους ως πολίτες, δεν επιδιώκουν καν την πραγμάτωση και δημοσιοποίηση των δικών τους αποφάσεων και στάσεων πάνω σε θέματα της καθημερινότητας που μας αφορούν όλους και τελικά συμβάλλουν και αυτοί στη διάλυση της συλλογικής ψυχής.

Το να επιρρίπτουμε, όμως, τις ευθύνες μόνο σ’ αυτούς που κερδοσκοπούν με την παραγωγή της μαζικής κουλτούρας, θα ήταν άλλη μια υποκριτική στάση που δεν οδηγεί πουθενά. Η αναζήτηση των ευθυνών πρέπει να στραφεί και προς τον εαυτό μας, στο έλλειμμα των στάσεών μας ως ατόμων, στην υποκατάσταση των κοινωνικών – πολιτιστικών ενεργειών μας με τις «δημόσιες σχέσεις» και τις «γνωριμίες» για προνόμια που προέρχονται από κομματικές πελατειακές σχέσεις, στην αντικατάσταση της προσωπικής επικοινωνίας και ανθρώπινης φιλίας με τα υποτιθέμενα μηνύματα των e-mail και των κινητών, και στην υπεραναπλήρωση της ευτυχίας από τις σεξιστικές και αντιαισθητικές σκηνές των «reality – show», που διακηρύσσουν ως μέγιστο προσόν και καθήκον όλων την πλήρη υποταγή τους σε όλους τους τομείς, προκειμένου να αναδειχθούν χωρίς κόπο και αξία.

Απέναντι σ’ αυτό το φαινόμενο, αυτονόητο είναι το χρέος της πολιτείας, όπως αυτό απορρέει από το άρθρο 2, παράγραφος 1 και το άρθρο 7 παράγραφος 2 του Συντάγματος, να διαφυλάξει την αξιοπρέπεια πρώτα αυτών που συμμετέχουν στα Big Brother και Bar κι έπειτα των θεατών που τα παρακολουθούν, παρασυρμένοι οι πρώτοι από το δέλεαρ του χρήματος και της φήμης, και οι δεύτεροι από την ελπίδα να παρακολουθήσουν κάτι το εξαιρετικό, κάποιο θαύμα που δε συμβαίνει στην επίπεδη ζωή τους.

Μέσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό της εκποίησης των αξιών είναι αναγκαία, όσο ποτέ άλλοτε, η επαγρύπνηση και η δραστηριοποίηση όλων όσοι διαθέτουν επίγνωση των παρόμοιων καταστάσεων, αλλά και βούληση να επιτελέσουν το καθήκον τους απέναντι στον εαυτό τους και στην κοινωνία.
Ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου Ενιαίου Λυκείου Σπάρτης

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Σπανός Γεώργιος