Το δαχτυλίδι

Γράφει ο Παρατατικός
Τρίτη, 15 Μάιος 2012 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Με τους «πλαϊνούς» στο δυαράκι του Ζωγράφου, όλα μας τα χρόνια… σε σχέσεις βεράντας! «Καλημέρα» με το ανέβασμα της τέντας, «καλησπέρα» με το κατέβασμα. Από κουβεντολόι… τίποτα. Ούτε για καλό ούτε για κακό.
Ίσως που δεν συχνοπηγαίνουμε στην Αθήνα, ίσως που δεν ταιριάξανε τα χνώτα μας με το ηλικιωμένο ζευγάρι, μείναμε εξαρχής « από μακριά κι αγαπημένοι». Ταʼχουνε αυτά οι πολυκατοικίες.
Τη Δευτέρα όμως… παράξενο. Γρρ…γρρ... τη σιδερόβεργα της τέντας ο κυρ-Βαγγέλης και «καλωσορίσατε» και «τι κάνετε» και «πώς τα πάτε στο χωριό» και στο τέλος… «θέλω να σʼ απ(η)σχολήσω δυο λε(φ)τά…».
Δε μου χτύπησε καλά ούτε το «απησχολήσω», ούτε το «λεφτά». Όχι για το σκότωμα της γραμματικής, αλλά γιατί την σήμερον ημέραν, όποιος θέλει να σε απασχολήσει δυο… λεπτά, το πιθανότερο… λεφτά θα σου γυρέψει!
Μέσα έπεσα! Κι ο Βαγγέλης το ίδιο. Έπεσε στην πολυθρόνα απέναντί μας αμήχανος και νευρικός.
- Να σε κεράσουμε κάτι…
-Τίποτα. Κατάλαβες… η κωλόγρια. Να με κάνει τώρα ζήτουλα….
Πολύ κακός ο πρόλογος, πολύ… αντιπαθής ο προλογίζων. «Θα τον… στείλω».
Ετοίμασα στα γρήγορα και την απάντηση, να τον προλάβω. «Κάτι… τα κοινόχρηστα, Βαγγέλη μου, μαζεμένα τόσους μήνες, κάτι… τα ψώνια της Αθήνας, κάτι οι περικοπές, δεν υπάρχει σάλιο».
Δε μου άφησε όμως περιθώρια. Μίλησε και μας κοίταζε στα μάτια. Ούτε κλάψες, ούτε αρρώστιες, ούτε οι γνωστές πονεμένες ιστορίες.-Δε με ξέρετε και θα με παρεξηγήσετε. Όμως, ο πνιγμένος… Ένα πεντακοσάρικο, μέχρι να ξανανέβετε Αθήνα. Ίσως και πριν φύγετε για κάτω. Δεν μπορώ να πάω σε άλλον εδώ. Τους έχει φεσώσει όλους η γριά. Και είναι ανάγκη…
Ήταν πράγματι. Το δαχτυλίδι! Έπρεπε να το πάρει πίσω, που ο κόσμος να χαλάσει. Οικογενειακό κειμήλιο, πάππου προς πάππου, βυζαντινό μεγάλης αξίας. Το είχαν εκτιμήσει ειδικοί. Το… σκότωσε κρυφά μια μέρα η… «μούρλω η γυναίκα του» μαζί με τʼ άλλα χρυσαφικά τους.
- Να σας τα πω να ξεθυμάνω. Είσαστε καλοί άνθρωποι….
- «Κι άμα σου δώσουμε το πεντακοσάρικο ακόμη και καλύτεροι»… ενδόμυχος η σκέψη, καθότι… για «δανειακές συμβάσεις είμαστε τώρα»;
Δυο γιους… λοιπόν, ο κυρ-Βαγγέλης. Και μια… κυρα Ειρήνη, η οποία όμως εκτός από… «μούρλω», ήταν και… μάνα και πόνεσε πολύ προ καιρού, που το διαμέρισμα τού… μικρού τους, του Στάθη, θαʼ βγαινε στον πλειστηριασμό.
Έτσι, μαζί με τα τιμαλφή… πάει και το δαχτυλίδι. Στον Ευάγγελο βεβαίως… ούτε κουβέντα. Και τι να τουʼ λεγε, αφού «ελόγου του» ήτανε στα μαχαίρια με νύφη και με γιο; Στο λαιμό τούʼ χε καθίσει αυτός ο γάμος, από την αρχή!
«Στʼ όνομά της είναι το σπίτι κι ό,τι θέλει ας κάνει» της είχε πει της Ειρήνης, μια φορά που τουʼκανε… νύξη. «Όταν έπαιρνε τις κάρτες και τα δάνεια, όταν τα ξόδευε στα λούσα και τα ταξίδια, με ρώτησε εμένα; Θα σου κόψω το χέρι, έτσι και τους δώσεις τίποτα».
Ταʼ δωσε όλα… όμως η μητρική καρδιά. Ευτυχώς ενέχυρο. Και ευτυχώς σε «γνωστά χέρια». «Να γλυτώσουμε το σπίτι» σου λέει «και το παίρνω πίσω το κειμήλιο. Έχει ο θεός, όσο να παντρευτεί η Ρένα μας».
Και είχε! Άλλα πράγματα όμως, εκτός από το δαχτυλίδι.
Είχε κρίση και ανεργία, είχε Τρόικα και περικοπές, είχε φτώχεια, είχε κι έναν πρώιμο έρωτα της Ρένας (της πρώτης εγγόνας από το μεγάλο γιο), είχε και μια πρώιμη εγκυμοσύνη. Όλα του γάμου δύσκολα… που λέει.
Μα το πιο δύσκολο… το δαχτυλίδι. Γιατί όλοι στο σόι το ξέρουν και περιμένουν να «το» δουν. Στον αρραβώνα της πρώτης εγγονής, η γιαγιά δίνει το «διαμάντι»! Χρόνια και χρόνια… έτσι γίνεται. Από Ειρήνη σε Ειρήνη. Και να τώρα, που το άλλο Σάββατο…
Σε απόγνωση η κυρα-Ρήνη, όσο πλησίαζε η μέρα. Μέχρι φανουρόπιτα έφτιαξε, μέχρι κλοπή σκηνοθέτησε στο διαμέρισμα, μέχρι «έρανο» έκανε σʼ ολόκληρη την πολυκατοικία. Αλλά… ουδέν κρυπτόν υπό τον Ευάγγελο.
Όθεν… και «ανάστα ο κύριος» ένα πρωί στην… Αυξεντίου 14, όθεν και μουρλή την είπε τη φουκαριάρα και… άλλα πολλά, όθεν και βλαστήμησε το μνημόνιο και τον Παπανδρέου και την τύχη του τη ρουφιάνα, όθεν και… «να με απησχολήσει δυο λεφτά»….
Δυο ώρες με απασχόλησε. Κι όταν έφυγε, με απασχόλησε περισσότερο.
Το φέραμε από δω, το φέραμε από κει με τη συμβία, το βγάλαμε στο τέλος το «βούλεμα».
- Τι να την κάνεις… μάνα είναι!!
Πήρα, με κρύα καρδιά, τʼ απόγευμα, από το «αυτόματο» της Εθνικής τα πεντακόσα και γύρω στις εξίμισι τους χτύπησα το κουδούνι…..
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Σπανός Γεώργιος