3η Δεκεμβρίου 1944

Το μίσος για τη ζωή από θρησκεία σε πολιτική
Παρασκευή, 03 Δεκέμβριος 2010 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Όταν στις 27 Απριλίου του 1941, μετά την προδοτική συνθηκολόγηση του Τσολάκογλου, οι Γερμανοί εισέρχονταν ως κατακτητές στην Αθήνα το μεγαλείο της φυλής εκδηλώθηκε με το αήττητο φρόνημα: ουδείς θεώρησε την κατάσταση οριστική. Ουδείς απεδέχθη ότι οι Γερμανοί θα παρέμεναν για μεγάλο διάστημα. Αντιθέτως οι πάντες άρχισαν ως μεμονωμένα άτομα ή συγκροτώντας ομάδες να σχεδιάζουν και να επιχειρούν αντιστασιακές ενέργειες. Και αυτό σε έναν κόσμο ο οποίος είχε αποδεχτεί την επικράτηση των Γερμανών απρόθυμος να πολεμήσει και ενώ ο Ελληνικός Στρατός νικητής στο πεδίο της μάχης είχε μόλις καταθέσει τα όπλα του υποχρεωνόμενος σ’ αυτό από την προδοτική ηγεσία του. Το αποκορύφωμα του αήττητου φρονήματος, όλων των αντιστασιακών οργανώσεων (ΕΑΜ, ΕΔΕΣ, ΕΚΚΑ) ήταν ότι θεωρούσαν τόσο αυτονόητη την απομάκρυνση του κατακτητή ώστε το κύριο μέλημά τους ήταν η κατάσταση που θα επικρατούσε μετά την απελευθέρωση.

Όταν στις 12 Οκτωβρίου του 1944 οι Γερμανοί εγκατέλειπαν ηττημένοι το ιερό έδαφος της μητροπολιτικής Ελλάδος κανονικά δεν θα έπρεπε ούτε ως υποψία να υπάρχει το ενδεχόμενο εμφυλίου πολέμου. Όμως κάποιοι είχαν πάρει τα μέτρα τους για να οδηγήσουν τα πράγματα εκεί ήδη από το 1942. Στις αντιστασιακές οργανώσεις είχαν κατορθώσει να αναδειχτούν ηγέτες οι ίδιοι που είχαν προκαλέσει τον εθνικό διχασμό του 1916, την Μικρασιατική ήττα, τα κινήματα της δεκαετίας του 30. Ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ είχαν βρεθεί σε ένοπλη αντιπαράθεση ήδη από τις αρχές του 1944. Ενώ οι ηγεσίες αυτών των οργανώσεων είχαν αποδεχτεί την συμμαχία με τους Άγγλους, είχαν αποδεχτεί τα Αγγλικά χρήματα, ενώ προπαγάνδιζαν την αποδοχή των Άγγλων ως ρυθμιστικού παράγοντα στα Ελληνικά πράγματα, κατηγορούσαν  η μία την άλλη ως Αγγλόφιλη προκειμένου να εξάπτουν το μίσος στους ανυποψίαστους που ως πατριώτες είχαν ενταχτεί στις γραμμές τους για να υπερασπιστούν την πατρίδα! Το αποτέλεσμα του πρώτου εμφυλίου πολέμου ο οποίος είχε ξεσπάσει ήδη στην διάρκεια της κατοχής ήταν η επικράτηση του ΕΛΑΣ. Ο ΕΔΕΣ περιορίστηκε, η ΕΚΚΑ εξολοθρεύτηκε. Το ΕΑΜ που στο μεταξύ είχε αναδείξει δική του κυβέρνηση (με διεξαγωγή εκλογών) την ΠΕΕΑ, ενώ ήταν παντοδύναμο διαπραγματευόταν με τους προδότες μοναρχοφασίστες, όπως το ίδιο τους αποκαλούσε, της φυγόμαχης κυβέρνησης του Καΐρου. Συμφώνησε σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Όταν όμως έφθασε η στιγμή του σχηματισμού της, το ΕΑΜ θεώρησε τον εαυτό του ριγμένο στην μοιρασιά με τα τέσσερα υπουργεία που του ανατέθηκαν. Αυτή ήταν η αιτία για να οργανωθεί συλλαλητήριο διαμαρτυρίας στην πλατεία Συντάγματος την 3η Δεκεμβρίου του 1944 (κατά την προσφιλή τακτική του ΚΚΕ). Χωρίς κανένα λόγο, εντελώς αναίτια ο Άγγελος Έβερτ διοικητής της Αστυνομικής Διεύθυνσης έδωσε εντολή να βληθεί αυτό το συλλαλητήριο διαμαρτυρίας αμάχων. Δεκάδες νεκροί και τραυματίες ο τραγικός απολογισμός. Τις επόμενες ημέρες οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ ΕΛΑΣ και αστυνομίας γενικεύτηκαν.

Η ανάμιξη των Άγγλων του Σκόμπυ, επιθυμητή αρχικά και από τις δύο πλευρές (το ΕΑΜ ανέμενε την βοήθειά τους και γι’ αυτό δέχτηκε την απόβασή τους στον Πειραιά) καταλήγει υπέρ των αντιπάλων του ΕΑΜ. Ξανά ενώ η στρατιωτική δύναμη του ΕΛΑΣ ήταν αρκετή να επικρατήσει η ηγεσία του ΚΚΕ αποφασίζει εκκένωση της Αθήνας και μεταφορά του πολέμου στην ύπαιθρο. Αντιμέτωποι με το αδιέξοδο συμφωνούν όλοι σε γενικό αφοπλισμό των αντάρτικων σωμάτων, με την διαμεσολάβηση των πάντοτε καλοδεχούμενων Άγγλων, με την συμφωνία της Βάρκιζας τον Φεβρουάριο του 1945.

Πόσο τηρήθηκε η συμφωνία από όλες τις πλευρές είναι κάτι αμφιλεγόμενο. Το βέβαιο είναι ότι το εμφυλιοπολεμικό κλίμα δεν εκτονώθηκε. Ο ΕΛΑΣ κατηγορήθηκε συλλήβδην ως κομμουνιστικός, η άλλη πλευρά κατηγορούνταν ως δωσίλογη και προδοτική. Οι διώξεις δεν έπαυσαν, η γενική αμνηστία για εγκλήματα στον εμφύλιο δεν τηρήθηκε και στις εκλογές που προκηρύχθηκαν το 1946 τα κόμματα του ΕΑΜ έκαναν αποχή. Όσοι δεν προσήλθαν να ψηφίσουν άρχισαν να διώκονται και μοιραία η κατάσταση οδηγήθηκε στο περίφημο δεύτερο γύρο, την ανοιχτή σύγκρουση από το 1946 ως το 1949. Ο εμφύλιος ρήμαξε την Ελληνική ύπαιθρο, οδήγησε στην μετανάστευση «νικητών» και «ηττημένων» των μεν σε ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία των δε στην Αθήνα.

Όλα αυτά τα γεγονότα στην κοινή λογική ενός κανονικού ανθρώπου μοιάζουν παράλογα και ανεξήγητα. Εξηγούνται όμως αν κάποιος τα προσεγγίσει υπό το πρίσμα φυλετικών αξιών. Οι πραγματικοί άνθρωποι, η φυλή των ελευθέρων Δωριέων, είχαν πάντοτε αξία τους την δημιουργία, μνημεία της οποίας είναι οι Αμυκλαίοι, οι Επικούρειοι και οι Παρθενώνες. Έχοντας λατρεία για την ζωή η φυλή μας δημιουργούσε πάντοτε τα αιώνια είδωλά της νικώντας τον θάνατο.

Η αντίληψη της ζωής ως υπερτάτης αξίας δεν επιτρέπει ούτε διχόνοιες ούτε εμφυλίους. Οι ελεύθεροι άνθρωποι δεν ανέχονται ούτε να κυβερνούν ούτε να κυβερνώνται διότι απλούστατα απολαύουν την ζωή εξασφαλίζοντάς την με δημιουργική εργασία. Οι διχόνοιες και οι εμφύλιοι πόλεμοι από τότε που αναφέρονται στην ιστορία (διότι δεν υπήρχαν πάντα) είναι κατορθώματα άλλης φυλής που όχι μόνο είναι ανίκανη να δημιουργήσει αλλά από την φύση της εξασφαλίζει την επιβίωσή της παρασιτικά όπως τα τσιμπούρια. Στήνει πολιτεύματα και κυβερνήσεις για να τρέφεται από αυτά. Ο πιο πρόσφορος τρόπος για να το επιτύχει είναι η πρόκληση εμφυλίων πολέμων. Αυτό άλλωστε δηλώνει ότι έχει ως θρησκεία της απερίφραστα. Πότε ο Κάιν και ο Άβελ, πότε ο Ιακώβ και ο Ισαύ, πότε ο Ιωσήφ και τ’ αδέλφια του είναι τα κηρύγματά τους, που μπορεί να πλήξουν ως ασθένεια υγιείς ανθρώπους. Δεν είναι η δική μας φυλή που έχει θρησκεία ότι ο Θεός καταράστηκε τον άνθρωπο. Τα περί καταραμένων πρωτοπλάστων που διώχθηκαν από τον παράδεισο είναι η θρησκεία εξελιγμένων πιθήκων (όπως παραδέχονται οι ίδιοι, γενικεύοντας βέβαια) που επειδή ακριβώς αντιλαμβάνονται την κατωτερότητά τους σε σχέση με τους ανθρώπους μισούν την ζωή ανάγοντας το μίσος τους σε θρησκεία. Όταν αυτοί οι ίδιοι κρυπτόμενοι πάντοτε, ειδικά στην μητροπολιτική Ελλάδα, εμπλέκονται στην πολιτική (χωρίς ποτέ να ομολογούν την θρησκεία τους) κατορθώνουν από καιρού εις καιρόν εμφυλίους πολέμους.

Το Κόμμα που ίδρυσε ο Αβραάμ Μπεναρόγια και η φυλή του ουδέποτε πρόβαλλε τις φυλετικές του καταβολές αλλά και δεν τις αρνούνταν. Όλα τα υπόλοιπα όμως σύγχρονα και προηγούμενα αρνούνται κατηγορηματικά ότι ανήκουν στην φυλή των καταραμένων. Ο Ζαχαριάδης και ο Παπάγος ήταν συγκρατούμενοι στο Νταχάου (εκεί που υποτίθεται ότι τους έκαναν «σαπούνι») από το 1943 έως το 1945. Είναι φανερό με ποια ιδιότητα φυγαδεύτηκαν από τους Γερμανούς στο εν λόγω στρατόπεδο για την προστασία τους και όχι για την εξόντωσή τους. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα βρέθηκαν ηγέτες στις αντίπαλες παρατάξεις του εμφυλίου. Ποιος μπορεί να αμφιβάλει ότι οι συγκρούσεις από το 1942 έως το 1949 δεν μεθοδεύτηκαν ως οργανωμένο σχέδιο ακόμα και στο Νταχάου; Οι απλοί μαχητές που παρασυρμένοι από ιδεολογίες βρέθηκαν στις τάξεις του ΕΛΑΣ, του ΕΔΕΣ, της ΕΚΚΑ, του  Δημοκρατικού Στρατού  και του Εθνικού Στρατού στην συνέχεια ήταν θύματα εκμετάλλευσης. Ορφανά παιδιά στρατολογήθηκαν εκατέρωθεν για να μετατραπούν σε δολοφόνους, χωρίς να ξέρουν τι θέλουν, χωρίς να ξέρουν τι κάνουν.

Το 1984 όταν συναντιόταν μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες με αγκαλιές και φιλιά ο Τσακαλώτος με τον Βαφειάδη υποτίθεται ότι έθεταν τέλος στον εθνικό διχασμό. Στην πραγματικότητα περιέπαιζαν τα θύματά τους, τους αθώους που είχαν μέχρι τότε χαθεί και όσους εξακολουθούσαν να ζουν. Τα κόμματα της μεταπολίτευσης εξακολουθούν να εξαργυρώνουν το αίμα των αδικοχαμένων στον εμφύλιο. Αρκετοί παράγοντες των σημερινών κομμάτων ανήκουν στις οικογένειες που τον προκάλεσαν.

Υπηρετώντας την στρατιωτική μου θητεία στον Γράμμο τον Ιούλιο του 1984 ως ναρκοσυλλέκτης βρέθηκα αντιμέτωπος με το εξής περιστατικό: οι ανιχνευτές μετάλλων έδωσαν σήμα για μεταλλικό αντικείμενο που όμως δεν ήταν νάρκη. Ήταν οι σφαίρες κάποιου που είχε χάσει την ζωή του εγκαταλελειμμένος με αποτέλεσμα να μείνει άταφος. Με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ο επικεφαλής υπολοχαγός είπε κάποιες ευχές όπως νόμιζε και όπως ήξερε. Μεγάλος σε ηλικία αν και αμόρφωτος σε σχέση με τα Πανεπιστημιακά πτυχία είναι βέβαιο ότι ήξερε τι έκανε. Το γεγονός έμεινε στην μνήμη μου και επανήλθε έντονα όταν προ ολίγων ετών πεθαίνοντας ο Χαρίλαος Φλωράκης κηδεύτηκε με τις δέουσες τιμές και σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Πόσοι άραγε στερήθηκαν αυτού του ιερού δικαιώματος εξαιτίας του; Το άξιζαν; Τις συνέπειες του εμφυλίου εξακολουθούμε να ζούμε και σήμερα. Χωρίς να είναι πολιτικές διώξεις κάποιων είναι τώρα πια εναντίον της φυλής μας ανεξαιρέτως. Η κεντρική εξουσία που ως άλλη οθωμανική αυτοκρατορία περιορίζει την ελευθερία μας άμεσα ή έμμεσα οφείλει την ύπαρξή της στο αίμα αδικοχαμένων. Καλά θα κάνουν να προσέχουν όλοι όσοι νέμονται με κάθε τρόπο και από όποια θέση το αντίτιμο. Δεν μπορούν να κρύβουν την φυλή τους ισχυριζόμενοι ότι οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι κατάρα της φυλής των Ελλήνων. Από την προχριστιανική ιστορία ήδη δική τους δουλειά είναι να προκαλούν τέτοιες καταστάσεις. Έρχεται η ώρα που η αφύπνιση της εθνικής συνείδησης της φυλής των Δωριέων θα βάλει τα πράγματα σε τάξη.

Πολύ σύντομα όποιος είναι Έλληνας θα αποφασίσει να ζήσει ελεύθερος επιδιώκοντας την αυτάρκεια που παρέχει ως θεμελιώδης εκδήλωση δημιουργικών ικανοτήτων η καλλιέργεια της γης. Όχι λόγω της «οικονομικής κρίσης» αλλά γιατί αυτή είναι η φύση του. Και όταν θα πάψει να ζητάει μισθούς και συντάξεις από το κράτος αδιαφορώντας για το ύψος τους, τότε θα κατανοήσει απόλυτα την φυλετική του διαφορά από αυτούς που μισώντας την ζωή προκαλούν κάθε τόσο Δεκεμβριανά. Αυτό που δεν έγινε τον Οκτώβρη του 1944, να μείνει η ιερά και αιωνία Ελλάς χώρα ελευθέρων ανθρώπων όπως είναι κατά κανόνα, θα συμβεί σύντομα. Θα αποκατασταθούν οι αξίες της φυλής εναντίον και της δημοκρατίας και της δικτατορίας και των άλλων παραμυθιών. Η ολική λύση του ζητήματος θα επέλθει ως πραγματικό γεγονός. Τότε θα βρει ανάπαυση και η ψυχή αυτών που χάθηκαν άδικα.

 

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα