Η γλώσσα του Ζολώτα

γράφει ο «Παρατατικός»
Πέμπτη, 02 Δεκέμβριος 2010 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Όσοι το ξέρουν θα πουν «.....γλαύκα ες Αθήνας». Όσοι όμως δεν έτυχε να το συναντήσουν μέχρι τώρα, ίσως κάτι «πάρουν» για το Ζολώτα, κάτι και για την ελληνική γλώσσα, που είναι το πολυτιμότερο και το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της φυλετικής μας παράδοσης. Σ’ αυτό το τελευταίο επιμένω! Όπως επιμένω, ότι θα ’ρθει μια ώρα που η γλωσσική πενία των νέων μας θα αποτελεί γι’ αυτούς πρόβλημα επιβίωσης στο παγκοσμιοποιημένο διαδικτυακό μέλλον.

Ο καθηγητής λοιπόν και πρώην πρωθυπουργός, Ξενοφών Ζολώτας, (οικουμενική κυβέρνηση 1989 -1990), είχε εκφωνήσει στην Ουάσιγκτον δύο λόγους οι οποίοι έμειναν στην ιστορία όχι για το περιεχόμενό τους, αλλά για τη γλώσσα τους. Ο Έλληνας αυτός εμφορούμενος από το πνεύμα ενός είδους γλωσσικής ιδεολογίας έκανε τότε τη μεγάλη «μαγκιά» να μιλήσει στους ξενόγλωσσους συνέδρους στην αγγλική μεν γλώσσα, χρησιμοποιώντας όμως παγκοσμίως γνωστούς ελληνικούς όρους, έτσι ώστε, εκτός από τα άρθρα, τις προθέσεις και τους συνδέσμους, να τους μιλάει αγγλικά και ν’ ακούνε... ελληνικά! Πέτυχε δηλαδή, να τον καταλάβουν όλοι οι ξένοι, χωρίς διερμηνέα και χωρίς δυσκολία, αναδεικνύοντας -γιατί αυτή ήταν η πρόθεσή του- τη δύναμη και την υπεροχή αλλά και την οικουμενικότητα της ελληνικής γλώσσας, πράγμα που δε νομίζω όμως, ότι το έχουμε κατανοήσει και τόσο εμείς οι νεοέλληνες.

Παραθέτω την ομιλία του στο συνέδριο της Διεθνούς Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης στην Ουάσιγκτον, στις 2 Οκτωβρίου 1959, στο οποίο συμμετείχε ως δ/ντής της Τράπεζας της Ελλάδος και ως διαχειριστής του ελληνικού δημοσίου χρέους:

«Kyrie, it is Zeus anathema on our epoch (for the dynamism of our economies) and the heresy of our economic method and policies that we should agonize the Skylla of nomismatic plethora and the Charybdis of economic anaemia. It is not my idiosyncracy to be ironic or sarcastic but my diagnosis would be that politicians are rather cryptoplethorists. Although they emphatically stigmatize nomismatic plethora, they energize it through their tactics and practices. Our policies should be based more on economic and less on political criteria. Our gnomon has to be a metron between economic, strategic and philanthropic scopes. In an epoch characterized by monopolies, oligopolies, monopolistic antagonism and polymorphous inelasticities, our policies have to be more orthological, but this should not be metamorphosed into plethorophobia, which is endemic among academic economists. Nomismatic symmetry should not antagonize economic acme. A greater harmonization between the practices of the economic and nomismatic archons is basic. Parallel to this,we have to synchronize and harmonize more and more our economic and nomismatic policies panethnically. These scopes are more practicable now, when the prognostics of the political and economic barometer are halcyonic. The history of our didimus organization on this sphere has been didactic and their gnostic practices will always be a tonic to the polyonymous and idiomorphous ethnical economies. The genesis of the programmed organization will dynamize these policies. Therefore, i sympathize, although not without criticism one or two themes with the apostles and the hierarchy of our organs in their zeal to program orthodox economic and nomismatic policies, although I have some logomachy with them.I apologize for having tyranized you with my Hellenic phraseology. In my epilogue, i emphasize my eulogy to the philoxenous aytochtons of this cosmopolitan metropolis and my encomium to you, Kyrie stenographers».

«Κύριοι, είναι Διός ανάθεμα στην εποχή μας και αίρεση της οικονομικής μας μεθόδου και της οικονομικής μας πολιτικής το ότι θα φέρναμε σε αγωνία την Σκύλλα του νομισματικού πληθωρισμού και τη Χάρυβδη της οικονομικής μας αναιμίας. Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου να είμαι ειρωνικός ή σαρκαστικός αλλά η διάγνωσή μου θα ήταν ότι οι πολιτικοί είναι μάλλον κρυπτοπληθωριστές. Αν και με έμφαση στιγματίζουν το νομισματικό πληθωρισμό, τον ενεργοποιούν μέσω της τακτικής τους και των πρακτικών τους. Η πολιτική μας θα έπρεπε να βασίζεται περισσότερο σε οικονομικά και λιγότερο σε πολιτικά κριτήρια. Γνώμων μας πρέπει να είναι ένα μέτρο μεταξύ οικονομικής, στρατηγικής και φιλανθρωπικής σκοπιάς.

Σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μονοπώλια, ολιγοπώλια, μονοπωλιακό ανταγωνισμό και πολύμορφες ανελαστικότητες, οι πολιτικές μας πρέπει να είναι πιο ορθολογιστικές, αλλά αυτό δεν θα έπρεπε να μεταμορφώνεται σε πληθωροφοβία, η οποία είναι ενδημική στους ακαδημαϊκούς οικονομολόγους. Η νομισματική συμμετρία δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεται την οικονομική ακμή. Μια μεγαλύτερη εναρμόνιση μεταξύ των πρακτικών των οικονομικών και νομισματικών αρχών είναι βασική. Παράλληλα με αυτό, πρέπει να εκσυγχρονίσουμε και να εναρμονίσουμε όλο και περισσότερο τις οικονομικές και νομισματικές μας πρακτικές πανεθνικώς. Αυτές οι θεωρήσεις είναι πιο εφαρμόσιμες τώρα, που τα προγνωστικά του πολιτικού και οικονομικού βαρομέτρου είναι χάλκινα. Η ιστορία της δίδυμης οργάνωσης σε αυτήν την σφαίρα είναι διδακτική και οι γνωστικές τους εφαρμογές θα είναι πάντα ένα τονωτικό στις πολυώνυμες και ιδιόμορφες εθνικές οικονομίες. Η γένεση μιας προγραμματισμένης οργάνωσης θα ενισχύσει αυτές τις πολιτικές. Γι αυτόν το λόγο αντιμετωπίζω με συμπάθεια, αλλά όχι χωρίς κριτική διάθεση, ένα ή δύο θέματα με τους αποστόλους της ιεραρχίας των οργάνων μας στον ζήλο τους να προγραμματίσουν ορθόδοξες οικονομικές και νομισματικές πολιτικές. Απολογούμαι που σας τυράννησα με την ελληνική μου φρασεολογία. Στον επίλογό μου δίνω έμφαση στην ευλογία μου, προς τους φιλόξενους αυτόχθονες αυτής της κοσμοπολίτικης μητρόπολης καθώς και το εγκώμιό μου προς εσάς, κύριοι στενογράφοι».

Αυτό είναι το μάθημα Ελληνικών (και Οικονομικών) του Ζολώτα στους ξένους, πριν από μισό αιώνα. Ο σοφός οικονομολόγος έκανε «εξαγωγή» ελληνικού γλωσσικού προϊόντος. Κι εγώ, εν έτει 2010, κάθομαι και μετρώ τους εισαγόμενους νεολογισμούς, που παρεισφρέουν στη γλώσσα μας και τι να σας πω, μελαγχολώ. Δε μας φτάνουν τα δάνεια των εκατομμυρίων από το Εξωτερικό, δε μας φτάνουν τα μνημόνια και τα «Δου Νου Του», έχουμε και τις... δάνειες ξενικές λέξεις, που μπαίνουν σωρηδόν στο λεξιλόγιό μας. Δανεικές κι... αγύριστες δυστυχώς. «Τώρα... αυτό μας μάρανε» θα μου πείτε. Σύμφωνοι. Μα, όπως πάμε, εντός ολίγου θα χρωστάμε και... της Μιχαλούς!