Το Έπος του νεοέλληνα

Θέλω να σας πω σήμερα μια μικρή μου κουβέντα για κείνη τη μεγάλη υπόθεση του ’40. Θέλω να σταθώ για...
Πέμπτη, 28 Οκτώβριος 2010 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Θέλω να σας πω σήμερα μια μικρή μου κουβέντα για κείνη τη μεγάλη υπόθεση του ’40.
Θέλω να σταθώ για λίγο αντίκρυ στον ανώνυμο Έλληνα κείνης της γενιάς και ν’ αποθέσω μπρος στα πόδια του το θαυμασμό μου και την ευγνωμοσύνη μου. Γιατί πιστεύω ότι τα γεγονότα και τους επώνυμους πρωταγωνιστές τους τα καταγράφει η ιστορία, τα βρίσκεις όποτε θέλεις. Τους ανώνυμους όμως, τους πολλούς τους βάζουμε όλους μέσα σε μια λέξη «η γενιά» κι έτσι καταχωρίζονται στο αρχείο της εθνικής μας συνείδησης, της ιστορικής μας μνήμης.
Φεύγουν και χάνονται χρόνο με το χρόνο οι άνθρωποι του ’40. Κάποιοι λιγοστοί απόμειναν στα σπίτια μας και στα γηροκομεία. Κι όλοι τους πλησιάζουνε τα εκατό! Μήπως αυτό μας έχει διαφύγει κάπως μέσα στις διαδικασίες των καθιερωμένων εορτασμών; Μήπως πρέπει πανελληνίως και κατά τόπους να τους θυμόμαστε σε κάθε επέτειο του ΟΧΙ; Ελάχιστες τους μένουν ακόμη. Και δε μιλώ για τους αναπήρους που επιτέλους έχουν μια θέση στις τελετές. Για τους εν ζωή μαχητές μιλώ, τους βετεράνους, που δεν έλαχε να χτυπηθούν ούτε από σφαίρα ούτε από κρυοπάγημα. Μα είναι κι αυτοί από τους αυτόπτες μάρτυρες. Είναι κι αυτοί που το γράψανε, που το φτιάξανε το λεγόμενο Έπος. Κι’ ήρθε η ώρα πιστεύω να εντοπιστούν από τους αρμoδίους και να τιμηθούν σε τοπικό επίπεδο, όχι για κείνο που έδωσαν στον πόλεμο, μα για κείνο που συμβολίζουν: Την ηρωική γενιά του ’40.
Γιατί πολύ φοβάμαι, πως όταν θα ’ρθει εκείνη η 28η Οκτωβρίου, που κι ο ένας, ο τελευταίος ανάπηρος του μετώπου της Αλβανίας δεν θα υπάρχει πια, να οδηγεί τα τμήματα της παρέλασης βαστώντας με τα γηρατειά του τη σημαία, όταν χαθεί εντελώς η άχνα κείνης της γενιάς, πολύ φοβάμαι, πως η μεγαλόπρεπη αυτή μέρα της Ελλάδας θα απομείνει με την ψυχρή επισημότητα των τυποποιημένων εκδηλώσεων. Ήδη για τους πολλούς των Νεοελλήνων είναι εκδρομικό «τριήμερο». Για τους επισήμους βαριεστημένη συμμετοχή και αναμάσημα δηλώσεων στην ΤV (οι αθεόφοβοι και στον Εθνικό Ύμνο κουβεντιάζουν μερικές φορές). Για τους νέους μας «κάτι μακρινό τους κι αδιάφορο», για τους γονείς «να καμαρώσουνε το βλαστάρι τους στην παρέλαση», για τους δασκάλους «δεν είμαι υποχρεωμένος να πάω...», για τις μαθήτριες πασαρέλα μίνι φούστας και για τους μαθητές «........ πολεμήσαμε με τους Τούρκους»!
Προτού λοιπόν η ποικιλοτρόπως επερχόμενη παγκοσμιοποίηση μαζί με τον αφελληνισμό της νεολαίας και τα άλλα παρελκόμενα, εκμηδενίσουν τις όποιες προσπάθειες αυτής της χώρας να επιβιώσει ως Έθνος, πριονίζοντας το σεβασμό των Ελλήνων προς το ανέκαθεν ξοδεμένο αίμα και το παλαιόθεν ξοδεμένο πνεύμα της φυλής, προτού η Ευρώπη μάς καταργήσει και τις γιορτές ακόμη, ας σεβαστούμε τουλάχιστον τους εναπομείναντες εκπροσώπους της μαρτυρικής γενιάς, που μ’ όλη της την ανέχεια, ανέβηκε το Γολγοθά μιας επίθεσης, μιας κατοχής κι ενός εμφυλίου. Της το χρωστάμε. Κι απ’ ό,τι μας έλεγαν στα σχολεία… κάτι της χρωστάει κι η Ευρώπη, «οι ήρωες ...ως Έλληνες και τα τοιαύτα....». Δε νομίζω όμως, πως το θυμάται.
Δε λέω, και παρατράγουδα έγιναν τότε και παραλειπόμενα υπήρξαν. Έχουμε τα καλά μας, έχουμε και τα κουσούρια μας. Γι αυτό ούτε μεγαλοστομίες στους πανηγυρικούς, ούτε «εμείς είμαστε… κι άλλοι δεν είναι». Και σύμφωνοι: Προκειμένου να γιορτάζουμε τους πολέμους και τους σκοτωμούς, καλύτερα να τιμούμε την ειρήνη. Από εδώ όμως, μέχρι τον παροπλισμό της εθνικής συνείδησης ενός λαού, μέχρι τη θανατηφόρο ιστορική του λήθη, υπάρχει απόσταση μεγάλη. Όπως μεγάλη είναι και η απόσταση από το σήμερα, μέχρι την πραγμάτωση των σεναρίων που θέλουν στο μέλλον όλους τους κατοίκους του πλανήτη, πολίτες ενός κράτους «Γη» με μια παγκόσμια κυβέρνηση έτοιμη ν’ αντιμετωπίσει τους πιθανούς, φιλικά ή εχθρικά διακείμενους, γείτονές μας στο Διάστημα. Οπότε, τι μιλάμε τώρα εμείς για κάτι Έλληνες, που πριν από 70 χρόνια φωνάζανε «αέρα!» και σκοτώνονταν για να μη μπουν οι Ιταλοί στα σύνορά τους…
Τα λέω αυτά, για τους λοιδορούντες τις εθνικές γιορτές και τις παρελάσεις. Τους οπαδούς της παγκοσμιοποίησης. Τα λέω και για κάτι φίλους μου... «αντιρρησίες», που μου επιτέθηκαν προ ημερών «εδώ δεν έχει πού να βάλει τον κ.............. η Ψωροκώσταινα με την κρίση, οι παρελάσεις της λείπανε» ο ένας και «Τι νόημα έχει η επέτειος» ο άλλος.
Μα κι οι Έλληνες του 1940 μια… φτωχολογιά ήταν, με τον οπλισμό του 1912-13, με το μάνλιχερ, το ορειβατικό πυροβόλο, το μουλάρι, την πεζοπορία, την ψείρα, και έκαμαν τον κόσμο να τους κοιτάζει με θαυμασμό. Αυτό δε μας λέει τίποτα, για τη γενιά που μιλάμε;
Όσο για το νόημα της 28ης, ας το βλέπουμε (μια φορά το χρόνο τουλάχιστον) χωρίς να προβάλουμε πάνω του, όσα ακολούθησαν αργότερα ή όσα ξέρουμε σήμερα, γιατί σίγουρα αδικούμε το άρωμά του. Και το άρωμα αυτού του νοήματος δε βγαίνει από τις ιστορικές αναλύσεις των αιτίων και των συνεπειών «καλύτερα να τους αφήναμε να περάσουν και τα παρόμοια», ή των συγκυριών που ενέπλεξαν τη χώρα μας σ’ αυτόν τον παγκόσμιο χαλασμό. Βγαίνει από την αντίδραση εκείνων των Ελλήνων, ηγεσίας και λαού, που, όταν, ξεμοναχιασμένοι στο δραματικό τους ακρωτήριο, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από πουθενά, αναγκασμένοι να είναι σχεδόν ανέτοιμοι και... να κάνουν πώς δε βλέπουν κι από πάνω, μην τυχόν και προκαλέσουν τον Ιταλό, που αφορμή ζητούσε, βρήκαν ένα πρωί στο κατώφλι της Ελλάδας τον πόλεμο να τους χτυπάει μ’ ένα τελεσίγραφο την πόρτα.
Αν έβαζαν κάτω χαρτί και μολύβι, αν έκαναν τους λογαριασμούς τους, δεν έπρεπε να σαλέψουν. Μα κείνοι οι τρελοί, βενιζελικοί και μοναρχικοί, οπαδοί κι αντίπαλοι της 4ης Αυγούστου μονιασμένοι στη στιγμή, με μια ψυχολογία που μέσα της ανακατώνονταν, η πατροπαράδοτη ιδεολογία «υπέρ εστιών», το εθνικό απωθημένο, το πληγωμένο γόητρο από τη Μικρασιατική καταστροφή και το άδικο που τους έπνιγε μετά το γεγονός της Τήνου, πήραν τον ανήφορο για τα σύνορα με τα τραίνα και με τα πόδια, τραγουδώντας «κορόϊδο Μουσολίνι, γιατί ξαναζωντάνευε μέσα τους το πανάρχαιο ελληνικό γνώρισμα: Η διακωμώδηση της ανανδρίας!
Αυτή η ψυχολογία, με κύριο συστατικό της την ομοψυχία, έφτιαξε το άρωμα της 28ης κι αυτή η ψυχολογία έβαλε, όπως φαίνεται, σ’ ενέργεια μέχρι το τελευταίο της απόθεμα τη βιολογική, αλλά και την ηθική αντοχή των Ελλήνων που ξεπέρασε κάθε όριο ανθρώπινων δυνατοτήτων. Αυτό είναι και το νόημα της επετείου, το μάθημα που μας άφησε η γενιά του ’40. Σε λαό και κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα κι’ εκκλησία κι’ ομογένεια, σ’ όλους μας.
Είναι δική μας υπόθεση να συλλάβουμε αυτό το νόημα, για να μπορέσουμε ίσως, κάποια στιγμή κι εμείς να υψώσουμε και να δείξουμε σ’ εχθρούς και φίλους τη γροθιά μας, που κλείνει μέσα της το σπέρμα… κάποιου άλλου ΟΧΙ. Αν χρειαστεί!
Γιατί δεν ξέρω τι λένε ή τι σκέφτονται αυτοί οι λίγοι… οι τελευταίοι της γενιάς του ’40, που κάποτε «με μια ματωμένη χλαίνη τρέχανε για λευτεριά», για τη λευτεριά της Πατρίδας, και σήμερα τη βλέπουν ειρηνικά αλλ’ αδυσώπητα υποδουλωμένη στους... φίλιους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς!
                                                                                                          «Παρατατικός»
 

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα