Το «Σπάρταθλον» και ο απόηχος των ερωτημάτων

Τώρα που «έσβησαν τα φώτα της γιορτής» και κόπασε η λάμψη και το ντουφεκίδι των βεγγαλικών, τώρα που θαυμάσαμε τους...
Παρασκευή, 01 Οκτώβριος 2010 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Το «Σπάρταθλον» και ο απόηχος των ερωτημάτων

Τώρα που «έσβησαν τα φώτα της γιορτής» και κόπασε η λάμψη και το ντουφεκίδι των βεγγαλικών, τώρα που θαυμάσαμε τους εκατοντάδες δρομείς, οι οποίοι έτρεξαν με θαυμαστή αντοχή στη χώρα μας και οι περισσότεροι κατάφεραν να τερματίσουν φιλώντας τα πόδια του ήρωα βασιλιά της Σπάρτης μας Λεωνίδα, τώρα μου γεννήθηκε και μένα μια απορία. Άλλαξα όμως γνώμη. Δεν θα σας την πω ακόμη την απορία μου, την αφήνω για το τέλος μήπως κάνετε κι εσείς την ίδια ερώτηση στον εαυτόν σας όταν με διαβάσετε. Προτού λοιπόν να μπω στο θέμα του άρθρου μου θα σας πω κάτι που μου είχε συμβεί πριν αρκετά χρόνια, όταν είχε γίνει μια διάλεξη για την αρχαία Σπαρτιάτισσα και κατά τη διάρκεια αυτής της ομιλίας είχε προβληθεί το όνομα της Σπαρτιάτισσας Κυνίσκας και είχε καταχειροκροτηθεί σαν την πρώτη και μοναδική γυναίκα Ολυμπιονίκη.
Το κοινό της διάλεξης το αποτελούσαν κυρίως κάτοικοι της πόλης μας -επιστήμονες ή μη-  πολλά μέλη «Των εν Αττική Λακεδαιμονίων», γυναικείοι σύλλογοι Μάνης, καθώς και οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας και της Πολιτείας. Η κατάμεστη αίθουσα επάλλετο από ενθουσιασμό και υπερηφάνεια κάθε φορά που ακουγόταν το όνομα της «Ολυμπιονίκου Κυνίσκας».
Παρακολουθούσα τις αντιδράσεις με επιφύλαξη, ώσπου σε μια στιγμή ακούω να προτείνει το ενθουσιώδες κοινό να στηθεί το άγαλμα της Κυνίσκας στη Σπάρτη, ακολουθεί δεύτερη πρόταση να στηθεί στην πλατεία, και μια τρίτη ιαχή από θερμόαιμες Μανιάτισσες να δηλώνουν ωρυόμενες «στη μέση της Πλατείας». Τότε πια επειδή η διάλεξη είχε τελειώσει και είχε πάρει μορφή διαλόγου και ανταλλαγής απόψεων μεταξύ των ακροατών, ζήτησα το λόγο και τους είπα:
Αγαπητοί συμπατριώτες, μην φανατίζεστε τόσο υποστηρίζοντας με τέτοιο ενθουσιασμό την πρότασή σας να τιμηθεί σαν η πρώτη Ολυμπιονίκης η Σπαρτιάτισσα Κυνίσκα, η οποία ήταν μια γυναίκα που δεν είχε πατήσει ούτε το πόδι της στο Ολυμπιακό Στάδιο. Η Κυνίσκα ήταν κόρη του βασιλιά Αρχιδάμου και αδελφή του βασιλιά Αγησιλάου, ο οποίος θέλησε να αποδείξει με έναν νόμο που έκανε, ότι δεν νικούν όσοι διακρίνονται για τη σωματική τους δύναμη στο ιπποδρόμιο, αλλά όσοι μπορούν να εκθρέψουν ικανούς ίππους να νικήσουν στο ιπποδρόμιο.
Και η πλούσια κόρη και αδελφή βασιλέων Κυνίσκα ασφαλώς μπορούσε να εκθρέψει ίππους οι οποίοι θα έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν την εξαιρετική τιμή του Ολυμπιονίκη στον ιδιοκτήτη τους ή στην ιδιοκτήτριά τους, και ας μην είχε ποτέ η ίδια αγωνιστεί στο Ολυμπιακό Ιπποδρόμιο.
Μετά απ’ αυτή μου την διευκρινιστική επέμβαση, γύρισε ο αείμνηστος δήμαρχός μας και αγαπητός φίλος Σ. Αντωνάκος και μου λέει: - Είσαι πνεύμα αντιλογίας!...
Ας αφήσουμε τώρα τα παλιά και ας σχολιάσουμε τα καινούργια για να έλθουμε στο θέμα μας. Αυτές τις μέρες που γιορτάσαμε το «Σπάρταθλον» είπα να βάλω κάτω το μυαλό μου και να μαζέψω ό,τι θυμάμαι από κείνα τα λίγα που έχω μάθει γι’ αυτή την περίφημη «Μάχη του Μαραθώνος» να θυμηθώ τι ξέρω για το Μιλτιάδη, για το Φειδιππίδη και για τους Σπαρτιάτες.
Όλοι γνωρίζουμε βέβαια ότι το 490 πΧ απείλησε την πατρίδα μας ο μεγάλος κίνδυνος των Περσών οι οποίοι με την αριθμητική τους μεγάλη στρατιωτική υπεροχή έβαλαν πρόγραμμα να κατακτήσουν την όμορφη πατρίδα μας την ηλιόλουστη και θαλασσόβρεχτη. Έτσι, το φθινόπωρο του 490 πΧ ξεκίνησαν με χιλιάδες στρατό, ιππικό και καράβια την πολεμική τους εκστρατεία έχοντας σαν πρώτο στόχο τους την Αθήνα.
Μόλις οι αθηναίοι έμαθαν ότι οι Πέρσες πλησιάζουν στο Μαραθώνα έτρεξαν να φράξουν τα περάσματα προς την Αθήνα.
Οι στρατηγοί που ήταν δέκα και βρίσκονταν μέσα στην πόλη, διαφωνούσαν για το σημείο που θα ήταν σωστό να τους αντιμετωπίσουν.
Ο Μιλτιάδης υποστήριζε σαν καλύτερη θέση το Μαραθώνα, γιατί θα κρατούσαν τους Πέρσες μακριά από την Αθήνα, για να μην πάθει καταστροφές. Με την επιμονή του Μιλτιάδη πείστηκαν οι Αθηναίοι να πολεμήσουν τους Πέρσες στο Μαραθώνα. Πρώτη τους δουλειά ήταν να ζητήσουν βοήθεια από τους Σπαρτιάτες. Έστειλαν λοιπόν τον ταχυδρόμο Φειδιππίδη, ο οποίος έφτασε τρέχοντας στη Σπάρτη μέσα σε 48 ώρες.
Οι Σπαρτιάτες όταν έμαθαν τι τους ζητούσαν οι Αθηναίοι, είπαν στο Φειδιππίδη:
- Σήμερα γιορτάζουμε τα «Κάρνεια» και το φεγγάρι είναι μόλις εννέα ημερών. Σύμφωνα με τις συνήθειές μας, δεν μας επιτρέπεται να κάνουμε εκστρατεία, πριν το φεγγάρι γίνει 15 ημερών. Γι’ αυτό μόνο έπειτα από έξι μέρες θα μπορέσουμε να έρθουμε σε βοήθειά σας.
Με την απάντηση αυτή γύρισε ο Φειδιππίδης αμέσως στην Αθήνα.
Όταν είδαν οι Αθηναίοι ότι οι Σπαρτιάτες αρνήθηκαν προσωρινά τη βοήθειά τους, πήραν την απόφαση να χτυπήσουν τους Πέρσες στο Μαραθώνα όπως υποστήριζε ο Μιλτιάδης μαζί με τους πέντε στρατηγούς που ήταν με τη γνώμη του διότι οι άλλοι πέντε ήταν αντίθετοι. Υπολειπόταν η γνώμη του Καλλίμαχου που θα έδινε τη νίκη σε μια απ’ τις δύο αντίθετες απόψεις. Ευτυχώς ο Καλλίμαχος συμφώνησε με το Μιλτιάδη και αποφασίστηκε να χτυπήσουν αμέσως για να αιφνιδιάσουν τους Πέρσες, αφού η απάντηση που έφερε ο Φειδιππίδης από τους Σπαρτιάτες ήταν αρνητική.
Τότε όλοι οι στρατηγοί παραχώρησαν στο Μιλτιάδη την Αρχιστρατηγία και άρχισε την επίθεση στις αρχές του Σεπτέμβρη του 490 πΧ.
Η νίκη των Ελλήνων ήταν περιφανής.
Κατά τη μάχη σκοτώθηκαν 6400 Πέρσες και 192 Αθηναίοι. Στον τύμβο που έφτιαξαν με τη στάχτη από τους νεκρούς Αθηναίους που έκαψαν, έγραψαν:
«ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝΤΕΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙ
ΧΡΥΣΟΦΟΡΩΝ ΜΗΔΩΝ ΕΣΤΟΡΕΣΑΝ ΔΥΝΑΜΙΝ»
Δηλαδή:
«ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΠΡΩΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ, ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΩΝΑ
ΕΝΙΚΗΣΑΝ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ ΜΗΔΩΝ».
Ας δούμε τώρα τι έκαναν οι Σπαρτιάτες μετά τη νίκη των Αθηναίων στο Μαραθώνα.
Όταν πέρασε η γιορτή «Κάρνεια» έτρεξαν ο Σπαρτιάτες σε βοήθεια των Αθηναίων.
Μα έφτασαν αργά… Λυπημένοι γιατί έχασαν μια ευκαιρία να δοξαστούν, ζήτησαν από τους Αθηναίους να τους επιτρέψουν να επισκεφτούν το πεδίο της μάχης.
Οι Αθηναίοι γεμάτοι περηφάνια τους το επέτρεψαν.
Και οι Σπαρτιάτες αφού πήγαν και θαύμασαν το κατόρθωμα των Αθηναίων, τους συγχάρηκαν και γύρισαν πίσω στη Σπάρτη… Αυτά μας λένε οι ιστορικοί.
Τώρα, αν αγαπητοί μου αναγνώστες έχετε και σεις καμιά απορία και θέλετε να ρωτήσετε γιατί γίνεται το «Σπάρταθλον»; Τι τιμάται σ’ αυτή τη γιορτή; Και ποιο μήνυμα μας δίνει; «Συναδέλφωσης;», «Αξιοπρέπειας;» ή κάτι άλλο που δεν άκουσα, ρωτήσετε τον εαυτόν σας και απαντήστε του.
Γιατί εγώ πια δεν ξαναρωτάω, για να μην με ξαναπεί κανείς «πνεύμα αντιλογίας».
«Θου Κύριε φυλακήν τω στοματί μου».
                                                                                                                      Αννίτα Λούβη

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα