«Έφυγε για πάντα ο δήμαρχος Σπάρτης Σαράντος Αντωνάκος»

γράφει η Αννίτα Γιατράκου-Λούβη
Πέμπτη, 22 Απρίλιος 2010 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
«Έφυγε για πάντα ο δήμαρχος Σπάρτης Σαράντος Αντωνάκος»

Χτες το βράδυ (Δευτέρα 19/4) έπεσε η αυλαία στην πολυκύμαντη πορεία του Σαράντου Αντωνάκου. Απ’ όσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί, όλοι ξέρουμε λίγο-πολύ το ξεκίνημα και το φτάσιμό του.
Πατριώτης μας, από τις ιστορικές Αμύκλες, ο Σαράντος Αντωνάκος αγάπησε τον τόπο του και σαν δήμαρχος δημιούργησε, οραματίστηκε, αγωνίστηκε, πικράθηκε, πάλεψε, νίκησε, δαφνοστεφανώθηκε και τελικά πνίγηκε από την πίκρα που στάζουν τα δαφνόφυλλα, όταν τα στύψεις… Και ο Σαράντος Αντωνάκος δεν πρόφτασε να τα φτύσει έγκαιρα πριν τον δηλητηριάσουν και η πίκρα τους τον φαρμάκωσε.
Τα λόγια αυτών που βοήθησε και ευεργέτησε γίνανε καρφιά φαρμακερά και στην μακρόχρονη αρρώστια του αντί να παίρνει μηνύματα θάρρους και ελπίδας, δεχόταν καθημερινά τα δηλητηριασμένα βέλη των πολιτικών του αντιπάλων.
Ήταν γερός, δυνατός, δημιουργικός και δραστήριος ο Σαράντος Αντωνάκος, ως τη στιγμή που τρωγόπινε τραγουδώντας για να γιορτάσει το όνομά του, που η θρησκεία μας δόξαζε την άλλη μέρα τη μνήμη των «Τεσσαράκοντα Μαρτύρων».
Τότε άρχισε το μαρτύριο του Σαρ. Αντωνάκου. Πάνω στη δράση, τη δημιουργική και πετυχημένη πορεία του, η Λάχεσις με το κοφτερό της ψαλίδι που γράφει το ριζικό μας απ’ όταν γεννιόμαστε, έκοψε το σκοινί και έσβησε το λαμπιόνι που φώτιζε τη στράτα του.
Μα ο Σαρ. Αντωνάκος, ο οραματιστής δήμαρχος, δεν μπόρεσε ποτέ να το χωνέψει ότι τελείωσε έτσι απότομα η ανοδική πορεία που είχε χαράξει. Ήθελε να τη συνεχίσει και καμιά δύναμη δεν τον έπεισε ότι όλα τελείωναν τώρα!
Ήθελε, ήλπιζε και πίστευε ότι ο δρόμος του όσο ανηφορικός και αν ήταν, θα συνεχιζόταν και ας είχε αγκάθια, κακοτράχαλα στενά και φίδια κολοβά…
Ο Αντωνάκος πίστευε στη δύναμή του και έπαιρνε πίστη απ’ τα οράματα που είχε στο νου του και βουτώντας στην κολυμπήθρα των ελπίδων ποτέ δεν παρέδωσε τη σκυτάλη. Ήταν σίγουρος ότι θα συνεχίσει. Οι άνθρωποι που ζούσαν κοντά του δεν του ψαλλίδισαν ποτέ τα φτερά της ελπίδας, για να φτάνει ανεμπόδιστος τους υψηλούς του στόχους, μα κάτι άλλοι που ήταν «απ’ έξω» φόρτιζαν καθημερινά τις φαρμακερές τους φαρέτρες με όσο δηλητήριο μπορούσαν και πέταγαν τη σφεντόνα τους με δύναμη, σημαδεύοντας να πετύχουν όσο πιο καίρια γινόταν για να βρουν το στόχο τους.
Αυτά τα απανωτά βέλη τελικά τον αποδυνάμωσαν και χωρίς τη συντροφιά της ελπίδας, λύγησε και από τη στιγμή που υπέβαλε την παραίτησή του, πήρε και το δρόμο του φευγιού…
Μέρα με τη μέρα υπέγραψε και από μια νέα παραίτηση απ’ τη ζωή. Η πίκρα τον είχε ποτίσει βαθιά, και κανένα καταπότι όσο μαγικό κι αν ήταν, δεν κατάφερνε να τον γυρίσει στο δρόμο της δημιουργίας.
Ο Σαρ. Αντωνάκος πνίγηκε σε μια λίμνη με φαρμάκι και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να σωθεί, γιατί δεν το ήθελε πια…Αφέθηκε στη μοίρα του χωρίς να αντιδράσει. Απογοητευμένος χαιρέτισε τότε τον κόσμο, για τον οποίο είχε τόσο αγωνιστεί, τόσο βοηθήσει.
Η ζωή του ήταν μια προσφορά, μα εκείνος τίποτα δεν εισέπραξε.
Εισπράττει όμως τώρα την απέραντη εκτίμηση, την αγάπη, την αναγνώριση απ’ το δημιουργικό του πέρασμα -που κανείς δεν αμφισβητεί- και αφήνει μια λαμπρή υστεροφημία ενός έντιμου και δραστήριου, αποφασιστικού και αποτελεσματικού δημάρχου, ενώ η προσφορά και το έργο του τον κατατάσσουν στην πρώτη σειρά των δημάρχων που κυβέρνησαν την ιστορική μας πόλη.
Δήμαρχέ μας, η Σπάρτη μας σου υπόσχεται τη μνήμη σου αιώνια.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα