«Η Παιδεία? παιδεύεται!»

Α. Προχθές το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι από εφέτος καταργείται η βάση του 10 για την εισαγωγή σε ΑΕΙ και...
Τετάρτη, 21 Απρίλιος 2010 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
«Η Παιδεία? παιδεύεται!»

Α. Προχθές το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι από εφέτος καταργείται η βάση του 10 για την εισαγωγή σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Είναι απορίας άξιο πως πάρθηκε μια τέτοια απόφαση, αφού πριν τέσσερα χρόνια είχε θεσπισθεί η βάση του 10 ως κριτήριο για την εισαγωγή των υποψηφίων στα πανεπιστημιακά και τεχνολογικά ιδρύματα.
Άραγε οι «σοφοί» του ταλαίπωρου υπουργείου Παιδείας σκέπτονται ότι με αυτό τα μέτρο θα μπουν στις ανώτατες σχολές μαθητές, που δεν είχαν το «minimum» επίπεδο βασικών δηλαδή γνώσεων; Πώς αυτά τα παιδιά θα αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των σπουδών τους και πώς θα αποκτήσουν την κατάλληλη μόρφωση και συγκρότηση; Ας πάρουμε ένα τυχαίο παράδειγμα: Ένας υποψήφιος με βαθμό 7,5 εισάγεται στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων, πραγματοποιεί τις σπουδές του και αφού γίνει διπλωματούχος πιάνει δουλειά ως εμποροπλοίαρχος. Μου είναι αδύνατον, φίλε αναγνώστη, να σκεφθώ αν αυτός ο εμποροπλοίαρχος μπορεί να κουμαντάρει και να δώσει τη σωστή «ρότα» σε ένα πλοίο, όταν ο βαθμός εισαγωγής δηλώνει απλά την ανεπάρκειά του.
Το πιο πάνω παράδειγμα πρέπει να τονίσω ότι είναι ολωσδιόλου τυχαίο και αυθαίρετο κι ας μη με παρεξηγήσουν, όσοι εκ των υποψηφίων επιτύχουν με βαθμό κάτω της βάσης, στις εν λόγω σχολές? εξάλλου τέτοια παραδείγματα μπορούν να προκύψουν πολλά με τη νέα ρύθμιση του υπουργείου.
Το μέτρο που ανακοινώθηκε προχθές της κατάργησης της βάσης του 10, φρονώ ότι είναι απότοκο ενός φθηνού λαϊκισμού και μιας επιδερμικής αντίληψης στα θέματα παιδείας, που ταλανίζουν τον τόπο μας. Υπάρχουν σχετικές μελέτες, σύμφωνα με τις οποίες αρκετά ΤΕΙ της περιφέρειας δεν δικαιολογούν την ύπαρξή τους, γιατί οι δαπάνες του κράτους για τη λειτουργία τους υπερβαίνουν την ωφελιμότητά τους. Δεν θυμάμαι ακριβώς πόσες χιλιάδες ευρώ στοιχίζει ο κάθε σπουδαστής στα ΤΕΙ αυτά, πάντως αρκετά εκατομμύρια στο σύνολο.
Αντί το κράτος να καταφεύγει στο λαϊκισμό, καλό θα ήτο να οργανώσει τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ επί υγιών βάσεων, δαπανώντας μεγαλύτερα ποσά για την υλικοτεχνική τους υποδομή (κτηριακό, βιβλιοθήκες, εργαστήρια, σύγχρονος ηλ/κός εξοπλισμός κτλ).
Πάνω στο ίδιο θέμα θα ήθελα να τονίσω ότι χιλιάδες οικογένειες φοιτητών, που εισάγονται με βαθμό κάτω της βάσης ξοδεύουν συνολικά υπέρογκα ποσά για τις σπουδές των παιδιών τους? στη συνέχεια τα παιδιά αυτά δεν βρίσκουν εργασία, γιατί απλούστατα τα πτυχία τους δεν έχουν καμία ζήτηση στην αγορά εργασίας και έτσι δημιουργούνται στρατιές ανέργων πτυχιούχων που κάνουν μετέωρα βήματα στο κενό.
Β. Ένα άλλο πρόβλημα που «παιδεύει» την παιδεία μας είναι και αυτό της παντελούς σχεδόν απουσίας αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και του εκπαιδευτικού έργου. Έχουν περάσει τρεις δεκαετίες και εμείς οι εκπαιδευτικοί δεν αξιολογούμαστε ούτε ως επιστήμονες-διδάσκαλοι ούτε και συλλογικά, αφού όλοι μας είμαστε ενταγμένοι οργανικά σε μία σχολική μονάδα.
Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο κράτος στον πλανήτη μας που να μην έχει καθόλου αξιοκρατία και μηχανισμούς αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και του παραγόμενου εκπαιδευτικού έργου. Σήμερα συμβαίνει ο κάθε εκπαιδευτικός κλείνοντας την πόρτα της αίθουσας στην οποία διδάσκει, να κάνει όπως θέλει το μάθημά του και να έχει όποια «ρότα» διδασκαλίας επιθυμεί.
Βεβαίως για να είμαστε αντικειμενικοί μεγάλο μερίδιο ευθύνης σε αυτό το κατάντημα έχει το «προοδευτικό» συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο από το τέλος της δεκαετίας του ’70 και εφεξής κάνοντας «επαναστατική γυμναστική», δεν συνήνεσε ποτέ στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, με αποτέλεσμα το σημερινό βάλτωμα.
Από την άλλη οι εκάστοτε κρατούντες του υπουργείου Παιδείας «χαϊδεύοντας» τα αυτιά των μαθητών, των εκπαιδευτικών και των γονέων, ουδέποτε είχαν τη βούληση να κάνουν ριζικές τομές σε κεφαλαιώδους σημασίας ζητήματα της εκπαίδευσης.
«Ήμουνα νιος και γέρασα», λέει ο θυμόσοφος λαός μας, έτσι κι εγώ υπηρετώντας σχεδόν επί τέσσερις δεκαετίες στη δημόσια εκπαίδευση, θυμάμαι ότι έχει αλλάξει εφτά φορές ο τρόπος εισαγωγής στα ΑΕΙ. Το κράτος κάθε φορά τον τρόπο εισαγωγής τον «βάφτιζε» μεταρρύθμιση, ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι η έννοια της λέξης μεταρρύθμισης σημαίνει την εκ βάθρων αλλαγή και το χάραγμα νέων δρόμων και νέων προσανατολισμών. Βέβαια αυτή η διαδικασία χρειάζεται ανθρώπους ρέκτες και ρηξικέλευθους, που να έχουν μακρόπνοο όραμα για την αναστύλωση της παραπαίουσας παιδείας μας. Δυστυχώς στους καιρούς μας τέτοιοι άνθρωποι είναι «είδος εν ανεπαρκεία», αφού στο υπουργείο Παιδείας υπάρχουν γραφειοκράτες και καρεκλοκένταυροι, που δεν έχουν σχεδόν καμία επαφή με τη σχολική πραγματικότητα.
Φίλε αναγνώστη, έβαλα αυτόν τον τίτλο στο σημερινό σημείωμά μου, γιατί πιστεύω ότι η παιδεία στον ταλαίπωρο τόπο μας «παιδεύεται» και «βασανίζεται» από αδαείς που παριστάνουν τους επαΐοντες και από πολιτικάντηδες που η μόνη τους «αρετή» είναι η αποκόμιση του πρόσκαιρου κομματικού και προσωπικού οφέλους. Επίσης είμαι υποχρεωμένος να καταλογίσω και τις ευθύνες ημών των εκπαιδευτικών, γιατί μας διέπει πνεύμα ολιγωρίας και αβελτηρίας.
                                                                                                              Πάνος Μηνακάκης
 

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα