Στη ροή του χρόνου

Αχ αυτοί οι Μανιάτες!
Τρίτη, 16 Μάρτιος 2010 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

(Η πρώτη δασκάλα στην Αρεόπολη, προαγωγές, κτηματικές τακτοποιήσεις…)
Οι καλοί συμπατριώτες μας οι Μανιάτες είχαν ανέκαθεν τους ανθρώπους τους σε όλα τα πόστα… Και οι άνθρωποι αυτοί δεν αδρανούσαν, αλλά ενδιαφερόντουσαν, τόσο για το γενικότερο καλό όσο και για τις προσωπικές εξυπηρετήσεις όλων των συμπατριωτών μας.
Βεβαίως και οι κάθε φορά ενεργοί πολιτικοί μας -γενικότερα-, δηλαδή οι βουλευτές μας, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να βοηθήσουν τους Λάκωνες, αδιακρίτως.
Ας δούμε μερικές εξυπηρετήσεις των συμπατριωτών μας αυτών από τους ανθρώπους τους, που ήταν «μέσα στα πράγματα», ιδιαίτερα τις ευεργετικές δραστηριότητες του Επισκόπου Οιτύλου, του Κουμουνδούρου και άλλων.
Η πρώτη δασκάλα στην Αρεόπολη…
«Ενεθυμήθη το Υπουργείον της Εκπευδέσεως μετά τριακονταετίαν περίπου και το γυναικείον φύλλον του Δήμου Οιτύλου, και εξαποστέλλει ήδη διδασκάλισσαν εις Αρεόπολιν. Ο διορισμός ούτος οφείλεται το πλείστον εις τας αόκνους προσπαθείας του αγαθού Επισκόπου Οιτύλου.
Επιπροσθέτως εις ούτον οφείλεται μεγίστη εισέτι ευγνωμοσύνη διά τας υπέρ των αγοραστών κτημάτων άνευ συμβολαίων επί χαρτοσήμου, οι οποίοι εκινδύνευον ν’ απωλέσωσι συν τω αγορασθέντι κτήματι και τους κόπους αυτών. Η ευτυχής αύτη λύσις του σπουδαίου τούτου ζητήματος έσωσε τον τόπον από πολλάς έριδας και αιματοχυσίαν, εις την οποίαν αφεύκτως έμελλε να φέρη η αφαίρεσις κεκτημένης περιουσίας.
Είθε ο Κύριος να ευλογήση και εις το εξής τας φιλανθρώπους προσπαθείας του Επισκόπου τούτου, και φέρη και άλλους των συναδέλφων αυτού [επισκόπων επίσης] να μιμηθούν το παράδειγμά του εις τα συμφέροντα των επαρχιών μας…» (Μάνη, 1860).
Ο Μανιάτης υπουργός Α. Κουμουνδούρος βοηθά…
Λέγεται ότι οι εκτός Λακωνίας ζώντες Μανιάτες είχαν ανέκαθεν μεγάλη αλληλεγγύη μεταξύ τους. Στο άκουσα μανιάτικου ονόματος, ο κατέχων καρέκλα υπαλλήλου σε Πειραιά και Αθήνα Μανιάτης προσπαθούσε ν’ εξυπηρετήσει τον προσερχόμενο εις αυτόν. Τα ίδια έκαναν και οι Κρήτες για τους συμπατριώτες τους.
Πριν προχωρήσω στα παρακάτω, παρακαλώ τους αναγνώστες μας να μου επιτρέψουν να κάνω προς αυτούς μια σχετική εξομολόγηση: Όταν ήμουν κι εγώ υπαλληλάκος του Κράτους και ζητούσα εξυπηρέτηση από κάποιον ανώτερο συνάδελφό μου ή άλλον υπάλληλο, αν ήξευρα ότι εκείνος ήταν Μανιάτης έλεγα πως ονομάζομαι Αναστασά-ΚΟΣ… Αν όμως εγνώριζα ότι είναι Κρητικός, τότε εκφωνούσα το επώνυμό μου ως έχει, τονίζοντας βέβαια την κατάληξη -ΑΚΗΣ, Αναστασά-ΚΗΣ… Ομολογώ δε ότι ουδέποτε, τόσον οι Μανιάτες όσο και οι Κρητικοί, μου είχαν κλείσει την πόρτα. Το «κόλπο» έπιανε. Διότι «το πρόσωπο του ανθρώπου είναι σπαθί», παρά τα αθώα, ενίοτε, ψεματάκια. (Τέλος παρένθεσης-και συνεχίζουμε).
Περί το έτος 1860 υπουργός των Οικονομικών ήταν ο σπουδαίος Μανιάτης πολιτικός Αλεξ. Κουμουνδούρος. Οι δύο λοιπόν Μανιάτες υπάλληλοι που βρήκε να υπηρετούν στο υπουργείο εκείνο επωφελήθηκαν της ευκαιρίας και ιδού τι έγινε:
«Μετ’ ευχαριστήσεως αναγγέλομεν τον προβιβασμόν του κ. Μανολέα εις την θέσιν του Γραμματέως Α΄ Τάξεως παρά τω υπουργείω των Οικονομικών. Ο χρηστός και ικανός νέος υπηρετεί υπέρ τα τρία έτη, και καθ’ όλον τούτο το διάστημα έδωκε πλείστα δείγματα της περί τον κλάδον τούτον καταλληλότητος και ικανότητος αυτού. Ευχόμεθα ν’ ακούσωμεν το αυτό και περί του ετέρου επίσης ικανού και χρηστού νέου κ. Κετσέα…» (Μάνη, 1860).
Τρόφιμα για τους πεινώντες Μανιάτες…
Όμως ο Αλεξ. Κουμουνδούρος δεν έκανε μόνο (θεμιτές) προσωπικές εξυπηρετήσεις, αλλά εφρόντιζε για το γενικότερο καλό της Μάνης (και της Ελλάδος ολόκληρης).
Ιδού λοιπόν τι ακριβώς όλοι μαζί οι πολιτικοί της περιοχής, μέσω του υπουργού Κουμουνδούρου, επιδίωξαν κι έπραξαν για την ανακούφιση των Μανιατών από την άγρια (τότε) φτώχεια τους:
«ΠΡΟΣ τα επί των Εσωτερικών και Οικονομικών Σεβαστά Υπουργεία:
Ξηράς ούσης, και κατά μέρος αγόνου δημητριακών καρπών της επαρχίας Οιτύλου, οι κάτοικοι αυτής προμηθεύονται τους ελλείποντας καρπούς έξωθεν, αφού προηγουμένως οικονομηθώσι χρήματα είτε εκ της πωλήσεως ελαίου ή μετάξης, τα μόνα άξια λόγου προϊόντα της χώρας εκείνης [της Μάνης], είτε εκ της εργασίας των εν άλλαις επαρχίαις. Αλλ’ επειδή και τα προϊόντα ταύτα πολύ εδυστύχησαν κατά το παρελθόν έτος, και εντεύθεν προέκυψε μεγάλη αρχηματία εις τον τόπον, οι κάτοικοι δεν έχουν ν’ αγοράσωσι τους αναγκαιούντας δημητριακούς καρπούς, ούτε δύνανται όλοι να πορισθώσιν αυτοί αλλαχού εργαζόμενοι.
Συναισθανόμενοι λοιπόν την ενεστώσαν ανάγκην και αμηχανίαν των συνεπαρχιωτών ημών, τους οποίους έχομεν την τιμήν ν’ αντιπροσωπεύωμεν, παρακαλούμεν και αύθις την βασιλικήν Κυβέρνησιν όπως, κηδομένη αυτών, λάβη πρόνοιαν να εξαποστείλη εις τους απαρτίζοντας την επαρχίαν Οιτύλου πέντε δήμους ανάλογον ποσόν καρπών, διά να διανεμηθή επί πιστώσει, κατά λόγου της ανάγκης εκάστου, και επί ρητή προθεσμία του να πληρώσωσι τους ληφθησομένους καρπούς…
Εν Αθήναις την 20 Ιανουαρίου 1860, βουλευταί Οιτύλου, Ν. Πιερράκος, Δ. Κουμουνδουράκης, Βενεζ. Β. Κυβέλος».
Ιδού τώρα και ένα απόσπασμα από το ταχέως προκύψαν σχετικό νομοσχέδιον:
«…Τα επτακισχίλια περίπου κοιλά πρόκειται να διατεθώσιν ήδη επί αποδόσει εις είδος ή χρήματα, ως και διά τους λοιπούς εγένετο, υπέρ των κατοίκων των επαρχιών Οιτύλου και Γυθείου, διατελούντων εν τελεία στερήσει τροφής, ως οι κύριοι βουλευταί των επαρχιών αυτών επανειλημμένως μας παρέστησαν…
Υποβάλλων επομένως προς νομιμοποίησιν της επί πιστώσει χορηγίας ταύτης των δεκαπέντε χιλιάδων κοιλών εκ των δημοσίων αποθηκών σίτου νομοσχέδιον, κατά διαταγήν του Βασιλέως, πέποιθα, ότι η Βουλή, συμμεριζόμενη τους προσκαλέσαντας αυτό λόγους θέλει επισπεύσει την ψήφισίν του.
Εν Αθήναις τη 29 Ιανουαρίου 1860, ο επί των Οικονομικών υπουργός Α. ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ…» [Μανιάτης].
Κατά τη διασωθείσα (από τον υπογράφοντα) επιχώρια παράδοση των Βατίκων, η συνέχεια είναι η ακόλουθη:
«Ντούρος-ντούρος-ντούρος-ντούρος
έφτασε κι ο Κουμουντούρος,
με φασόλια και πατάτες
να χορτάση τους Μανιάτες…»
Όμως κατά την ίδια βατικιώτικη παράδοση, από τη σωτήρια εκείνη φροντίδα του Κουμουνδούρου επωφελήθηκαν και οι Βατικιώτες, ως εξής: Όταν το βαπόρι με τα εφόδια, πλέοντας προς το Γύθειο «έπιασε» λόγω φουρτούνας στη Νεάπολη, κάποια καντάρια εκ των αγαθών αυτών που προορίζοντο για τους Μανιάτες ξεφορτώθηκαν -«συνοπτικά», «πειρατικά»- και μοιράστηκαν στους (τότε) φτωχούς Βατικιώτες. Άλλοι είπαν ότι αυτό έγινε «κατόπιν ενεργειών» των τοπικών βουλευτών μας. Όπως και να ’χει  το πράγμα, χαλάλι σε όλους εκείνους τους  μακαρίτες.
Αναγκαία σημείωση: Για την αποστολή των εφοδίων αυτών στη Μάνη συνέτρεχε και έτερος λόγος. Κατ’ εκείνους τους χρόνους πλοία πολεμικά του ελληνικού Κράτους κυνηγούσαν αμείλικτα την πειρατεία στις ελληνικές θάλασσες. Με το να στείλουν λοιπόν κάποια εφόδια στην άγονη Μάνη, οι Μανιάτες εκείνοι που ενδεχομένως θα έμπαιναν στον πειρασμό, λόγω ανέχειας, να κάνουν κανένα ρεσάλτο πειρατικό για το ψωμάκι τους θα το απόφευγαν.
Άλλα χρόνια, άλλοι καιροί, διαφορετικά τα κριτήρια.
Παρ’ όλο τούτο ας έχουν το νου τους και σήμερα οι βουλευτές μας της Λακωνίας: Με τη φτώχεια που εξαγγέλθηκε ήδη να έρχεται, ας φροντίσουν οι κ.κ. Αποστολάκος, Γρηγοράκος και ο Δαβάκης μας να στείλουν μερικές νταλίκες με φασόλια και ρύζι στα μέρη μας. Θα τα χρειαστούμε, δεν θα γλιτώσουμε.
Μηνάς Αναστασάκης

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα