«Οδοιπορώντας μεταξύ ουρανού και γης στον Κάβο-Μαλιά»

Η πρόσκληση του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς «Γιάννης Ρίτσος», που έφτασε στα χέρια μας στις αρχές...
Τετάρτη, 10 Μάρτιος 2010 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
«Οδοιπορώντας μεταξύ ουρανού και γης στον Κάβο-Μαλιά»

Η πρόσκληση του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς «Γιάννης Ρίτσος», που έφτασε στα χέρια μας στις αρχές του Φλεβάρη 2010, ήταν αρκούντως προκλητική κι ενδιαφέρουσα. Ο πρόεδρος του συλλόγου πατήρ Παναγιώτης Κοντάκος μας καλούσε να συμμετάσχουμε στην πεζοπορία που διοργάνωνε από τη Νεάπολη Βοιών μέχρι το μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης, το κελί του Οσίου Θωμά και την εκκλησιά του Αγίου Γεωργίου, που μόνασαν σ’ αυτήν την άγρια και απρόσιτη γωνιά της λακωνικής γης.
Η παρέα μας δεν άργησε να συγκροτηθεί. Τρία ζευγάρια εκπαιδευτικών από το σύλλογο της Λακεδαίμονος, ο Τάκης, η Ελένη, ο Πέτρος, η Ποτούλα, ο Γιάννης και η Φωφώ, μαζί με την εκλεκτή φίλη και συνάδελφο Λία, συναποφασίζουμε την κοινή μας κάθοδο στη Νεάπολη και τη συμμετοχή μας στην πεζοπορία του αδελφού συλλόγου των Μολάων, με τον οποίο μας συνδέουν κοινές απόψεις, θέσεις, δράσεις και αγώνες για την ουσιαστική αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης και των λειτουργών της.
Ξεκινάμε από τη Σπάρτη το πρωί του Σαββάτου, στις 27 Φεβρουαρίου, με δυο ιδιωτικά αυτοκίνητα, φορτωμένα με όλον τον απαραίτητο εξοπλισμό, αποφασισμένοι να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία και να περάσουμε ένα όμορφο διήμερο στα Βάτικα.
Μετά από ένα όμορφο ταξίδι μιάμισης ώρας, περίπου, φτάνουμε στην πλατεία της Νεάπολης, που είχε οριστεί ως τόπος συγκέντρωσης των πεζοπόρων. Εκεί μας υποδέχονται χαμογελαστοί κι εγκάρδιοι ο π. Παναγιώτης και οι φίλτατοι συνάδελφοι Μαρία Κρητικού, Μιχάλης Μπόκος και Παναγιώτης Λιβανός, που μας καλωσορίζουν στον τόπο τους. Πίνουμε ένα καφεδάκι για να πάρουμε δυνάμεις, ενώ ο π. Παναγιώτης μας μοιράζει το λεύκωμα του νεαπολίτη συγγραφέα κι ερευνητή Τάκη Αρβανίτη «Οδοιπορικό στα Μοναστήρια και τις Εκκλησιές του μικρού Αγίου Όρους».
Μας ανησυχεί ο μουντός καιρός γιατί στην βουνοκορφή, πάνω απ’ τη Νεάπολη, έχει στρογγυλοκαθίσει ένα μαύρο απειλητικό σύννεφο και φυσάει πολύ δυνατά. Παρόλα αυτά ξεκινάμε με τα αυτοκίνητά μας κι ακολουθώντας το δρόμο που οδηγεί από το Λάχι στον Άγιο Νικόλαο, έχοντας πανοραμική θέα προς τον κόλπο της Νεάπολης, την Ελαφόνησο και τα Κύθηρα, φτάνουμε στο χωματόδρομο που καταλήγει στην περιοχή του γεω-πάρκου. Στο σημείο αυτό κατεβαίνουμε κι επιβιβαζόμαστε σε αγροτικά αυτοκίνητα και τζιπ που μπορούν να συνεχίσουν ένα κακοτράχαλο κομμάτι μέχρι το απολιθωμένο δάσος, απ’ όπου αρχίζει το πεζοπορικό μονοπάτι για το μοναστήρι της Αγίας Ειρήνης.
Ο π. Παναγιώτης μας καλεί να συγκεντρωθούμε για να δοθούν οι απαραίτητες οδηγίες. Αρχηγός και ξεναγός μας σ’ αυτήν την πορεία θα είναι ο παιδίατρος Γιάννης Μιχαλέτος, ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων που αγαπά με γνήσιο και ανιδιοτελή τρόπο την ιδιαίτερη πατρίδα του κι εργάζεται αθόρυβα, μαζί με άλλους συντοπίτες του, για την προστασία της φυσικής της ομορφιάς, των ιστορικών και θρησκευτικών της μνημείων και για την ανάδειξή της σε προορισμό οικοτουρισμού. Ο γιατρός μας συστήνει αργό και σταθερό βηματισμό, αποφυγή άσκοπων ομιλιών και πόσης νερού, καθώς και ιδιαίτερη προσοχή σε κάποια απόκρημνα κι επικίνδυνα σημεία, αφού αυτό το πεζοπορικό μονοπάτι είναι φημισμένο τόσο για την άγρια ομορφιά του, όσο και για τη μεγάλη δυσκολία του!
Μπαίνουμε στη σειρά και ξεκινάμε. Είμαστε συνολικά τριάντα οδοιπόροι, στην πλειονότητά μας δάσκαλοι, νηπιαγωγοί κι εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων. Ανηφορίζουμε το στενό, πετρώδες μονοπάτι, ανάμεσα από θάμνους της μεσογειακής βλάστησης που μοσχοβολούν και δε χορταίνουμε το θέαμα που σιγά - σιγά απλώνεται μπροστά και γύρω μας. Από πάνω κρέμονται οι πανύψηλοι κοκκινόβραχοι των απολήξεων του Πάρνωνα και κάτω, στις βραχώδεις απότομες ακτές, σπάζουν αφρίζοντας τα κύματα της σκουρόχρωμης θάλασσας. Ο αγέρας λυσσομανάει και σε μερικά σημεία μας χτυπάει με δύναμη λες και θέλει να μας ξεκολλήσει από τη σιγουριά του εδάφους. Καράβια πάνε κι έρχονται, με εντυπωσιακή συχνότητα, πλέοντας στο δίαυλο των Κυθήρων. Ο ορίζοντας πέρα μακριά στο πέλαγος είναι θολός απ’ την πρωινή άχνη. Έχουμε την αίσθηση πως βαδίζουμε, κυριολεκτικά, μεταξύ ουρανού και γης…
Το μονοπάτι, στο οποίο πορευόμαστε, έχει σημανθεί κι αυτό μας βοηθά να κρατηθούμε στο σωστό δρόμο, αφού μερικές φορές, καθώς στριφογυρίζει στη βουνοπλαγιά, πότε ανηφορίζοντας και πότε κατηφορίζοντας, είναι εύκολο να το χάσεις και να διατρέξεις κάποιον ενδεχόμενο κίνδυνο. Σε λίγο περνάμε στην άκρη ενός γκρεμού που ονομάζεται «άλογο». Άλλοι λένε πως ονομάστηκε έτσι επειδή κάποτε έπεσε απ’ εδώ ένα άλογο φορτωμένο και τσακίστηκε κι άλλοι γιατί από τη θάλασσα, ο βράχος αυτός, φαίνεται σαν κεφαλή αλόγου. Κοντεύει να συμπληρωθεί μια ώρα σκληρής κι επίπονης πεζοπορίας, όταν στο φρύδι ενός βράχου βλέπουμε να ασπρίζει ένα εκκλησάκι. Επιτέλους φτάνουμε κατάκοποι σε μια μεγάλη χωμάτινη αναβαθμίδα στην οποία βρίσκονται τα ανακαινισμένα κελιά της Μονής της Αγίας Ειρήνης της επονομαζόμενης «Καβομαλούσας». Χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα πάνω στα ερείπια ενός παλαιού χριστιανικού ναού απ’ τον οποίο σώζονται μόνο λίγα χαλάσματα. Πίσω και πάνω από τις κτιριακές εγκαταστάσεις του μοναστηριού υπάρχει ένα μικρό πευκόδασος και στην από κάτω λαχίδα είναι μια σειρά από γέρικες φραγκοσυκιές με κορμούς σαν δέντρα! Η θέα προς τη θάλασσα είναι ανεπανάληπτη και μοναδική! Τα λόγια μας είναι φτωχά για να την περιγράψουν!
                                                                                                                               (συνεχίζεται)
                                                                                                                         Γιάννης Μητράκος

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα