Η πορεία της γυναίκας «δια μέσου των αιώνων»

Στις 8 του Μάρτη η Γυναίκα γιορτάζει!
Σάββατο, 06 Μάρτιος 2010 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Γιορτάζει την ελευθερία της, τη δικαίωσή της, την ανθρώπινη υπόσταση που κέρδισε. Αγαθά που ο δημιουργός τής είχε χαρίσει, αλλά η γυναίκα δεν τα γνώρισε. Δεν τα γεύτηκε, δεν τα χάρηκε και ζούσε ατέλειωτους αιώνες κάτω από μια άδικη και σκληρή καταπίεση. Από πότε άραγε να άρχισε η ζωή του ανθρώπινου γένους πάνω στη γη; Αν δεχθούμε όσα γράφουν οι ειδικοί περί τα τοιαύτα που μας μιλάνε για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν, σίγουρα θα χαθούμε στα θολά βάθη της προϊστορίας και θα μπερδευτούμε στα σκοτάδια των υποθέσεων και της πολυγνωμίας.
Γι’ αυτό ας μην πάμε πολύ μακριά και ας αρχίσουμε να ψάχνουμε από τα τέλη της παλαιολιθικής εποχής, για να πάρουμε μία στοιχειώδη γνώση για τη ζωή της γυναίκας.
Όπως μας λένε οι ιστορικοί και οι αρχαιολόγοι εκείνα τα χρόνια το κλίμα της Ευρώπης γινόταν πιο ήπιο και τα κοπάδια των ζώων κατηφόριζαν προς τη Μεσόγειο, η οποία μεταβαλλόταν σε έναν κυνηγετικό παράδεισο. Και τα δύο φύλα του ανθρώπινου γένους οργανώνονταν και οι άνδρες κρατούσαν για τον εαυτό τους το ρόλο του κυνηγού, ενώ η γυναίκα έμενε σε «Εστιάδα» μέσα στη σπηλιά, φροντίζοντας το φαγητό και τα παιδιά. Τώρα τίνος ήταν τα παιδιά, αφού ζούσαν κατά αγέλες και ζευγάρωναν αδιακρίτως, αυτό κανείς δεν το ήξερε. Εκείνο όμως που είχε σημασία για τη γυναίκα, είναι το γεγονός ότι ενώ ο άνδρας με το κυνήγι σκληραγωγείτο, η γυναίκα μένοντας περιορισμένη στο μικρό χώρο της σπηλιάς έχανε την αρχική σωματική της δύναμη και μοιραία πέρασε στο ασθενές φύλο.
Μέσα δε στις σπηλιές που ζούσαν είχε καθιερωθεί το ζευγάρωμα από όλες για όλους. Η έννοια της αιμομιξίας ήταν άγνωστη και ο όρος «πατέρας» δεν υπήρχε στον παλαιολιθικό κόσμο.
Η πολυανδρία έκανε αδύνατο τον εντοπισμό του γεννήτορα, διότι εκείνοι οι πρόγονοί μας ούτε καν υποψιάζονταν ότι η βιολογική αυτή λειτουργία που αρχίζει με μια ευχάριστη σαρκική επαφή, καταλήγει στην παραγωγή ενός νέου ανθρώπου. Την εγκυμοσύνη την έβλεπαν σαν ένα φυσικό γεγονός του σώματος, όπως από τα ούλα φυτρώνει ένα δόντι. Από το γεγονός ότι η έννοια του πατέρα ήταν άγνωστη ξεκίνησε στα προϊστορικά φύλα το κοινωνικό φαινόμενο της μητριαρχίας.
Από την άλλη μεριά όμως δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι η μητριαρχία είχε και τη δυνατότητα της ατομικής ιδιοκτησίας, διότι ο μοναδικός πλούτος των κυνηγών ήταν η σπηλιά, τα δέρματα των ζώων που είχαν για ρουχισμό, κάτι πέτρινα εργαλεία και όπλα και κάτι χοντροκομμένα κοσμήματα όλα κι όλα!
Κάτω λοιπόν από αυτές τις συνθήκες, θέμα περιουσίας δεν υπήρχε, ούτε και θέμα ιδιοκτησίας. Γι’ αυτό την παλαιολιθική εποχή άνδρες και γυναίκες ζούσαν αρμονικά. Αργότερα όμως όταν ο άνδρας εξημέρωσε τα ζώα συναντάμε την πρώτη μορφή ιδιοκτησίας του ανθρώπου. Τότε το κοινόβιο μετατρέπεται σε οικογένεια και κατά προτίμηση σε ιδιωτική, οικονομική μονάδα. Τότε πια η γυναίκα χάνει σιγά - σιγά τον έλεγχο πάνω στην οικογένεια και τα προϊόντα γίνονται ιδιοκτησία με ιδιοκτήτη τον άνδρα, ο οποίος τα προμηθεύει.
Αυτή δεν την ανατροπή της μητριαρχίας τη θεωρεί ο Έγκελς σαν την κοσμοϊστορική ήττα του γυναικείου φύλου, όπως και είναι άλλωστε. Από τότε ανάλογα με τον τόπο και τον χρόνο η υποδούλωση της γυναίκας στον άνδρα θα εξακολουθήσει να υπάρχει χωρίς διακοπή.
Θα αναρωτηθείτε σίγουρα διαβάζοντας αυτές τις γραμμές αν διακρίθηκαν οι γυναίκες κατά την αρχαιότητα, αν υπήρχαν σπουδαίες γυναίκες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Βεβαίως και υπήρξαν και ξεχώρισαν και ακόμη τα ονόματά τους λάμπουν ανάμεσα στην ατελείωτη σειρά των ανδρών. Αλλά αυτές οι γυναίκες είναι λίγες. Είναι σταγόνα στον ωκεανό και προέρχονται από τις αυλές βασιλιάδων, φαραώ, πολιτικών ηγετών, μεγάλων καλλιτεχνών και αυτές οι γυναίκες με τα ακαταμάχητα θέλγητρα, την εξυπνάδα και την παιδεία τους, πέρασαν στην αιωνιότητα και λάμπουν φωτεινά αστέρια, δείχνοντας τη δύναμη του θηλυκού τους μυαλού.
Δεν πέρασαν απαρατήρητες από τον κόσμο τούτο μια Σεμίραμη, μια Χασεψούτ, μια Τέγε, μια Νεφερτίτη, μια Κλεοπάτρα!
Δεν σβήνει από την ιστορία μας μια Ασπασία, που μπροστά της γονάτιζε ένας Περικλής, ούτε μια Φρύνη που σαγήνευσε έναν Υπερείδη και ένα Φιδία, ούτε ξεχάστηκε μια Θεοδώρα, μια Κασσιανή, μια Ειρήνη αθηναία και τόσες άλλες.
Αλλά αυτές οι γυναίκες έζησαν κοντά ή  μέσα στη χλιδή των φαραώ και των βασιλιάδων έχοντας όλες τις δυνατότητες να αναπτύξουν τα φυσικά τους χαρακτηριστικά και να μορφωθούν. Αυτές ήταν οι λίγες, οι προνομιούχες κοινωνικά, οι επώνυμες! Εδώ μιλάμε για τα εκατομμύρια των ανωνύμων γυναικών που γεννιόνταν και πέθαιναν μέσα στην καταπίεση και τον πόνο, υποφέροντας αγόγγυστα χιλιάδες χρόνια στην αφάνεια, αγράμματες, χρησιμοποιώντας τες αποκλειστικά για τη δική τους καλή ζωή και απόλαυση.
Σ’ αυτές τις ατέλειωτες χιλιετίες το σκόπιμα αγνοημένο φύλο της ανθρωπότητας, έχει μείνει σιωπηλό.
Η γυναίκα υποτάχτηκε στις επιθυμίες του ισχυρού νικητή, λειτούργησε σαν αναπαραγωγική μηχανή για λογαριασμό του άνδρα, στάθηκε πιστή στο πλευρό του και ανέχτηκε την έμφυτη -καμιά φορά- θηριωδία του, δούλεψε χωρίς ανταμοιβή, γέλασε λίγο, έκλαψε πολύ, και πρόσθεσε μερικά πετραδάκια στο γιγάντιο μωσαϊκό του παγκόσμιου πολιτισμού.
Αγωνίστηκε χωρίς αναγνώριση, υπόμεινε χωρίς οίκτο, προσπάθησε με πείσμα να πετύχει το στόχο της χωρίς να έχει τα βασικά εφόδια της μόρφωσης, ενώ το μέλλον ανοιγόταν μπροστά της θαμπό και αβέβαιο.
Διάφορες αρσενικές κοινωνικές μονάδες με την ιδιότητα του πατέρα, του συζύγου, του αδελφού, του προϊσταμένου, του εραστή, αλλά και του κάθε τρίτου, αποτελούσαν τους τυράννους για το «δεύτερο φύλο» όπως τις αποκαλεί το ισχυρό «πρώτο φύλο».
Ο 20ος αιώνας όμως προχωρώντας στην ουσία των πραγμάτων, ανακάλυψε τους νόμους που διέπουν την ιστορία της ανθρωπότητας, είδε ότι είναι αντίστοιχοι με τους νόμους της φύσεως και διαπίστωσε ότι αυτά τα όντα αρσενικά και θηλυκά παντού και πάντα συμπορεύονται.
Έτσι άρχισε δειλά-δειλά η ιστορική αποκατάσταση του γυναικείου φύλου, στην αρχή του αιώνα μας, δηλαδή γύρω στο 1910, για να συνεχιστεί εντονότερα μετά το 1950. 
Όπως φαίνεται καθαρά, η πορεία της γυναικείας μοίρας όλα αυτά τα χιλιάδες χρόνια ήταν στο στενό και δύσβατο δρόμο μιας σκλάβας.
Σ’ αυτή την ατελείωτη βασανιστική πορεία της γυναίκας η παγκόσμια ιστορία αναφέρει τρία διαστήματα τα φωτεινά, που άγγιξαν τη γυναίκα δίνοντάς της ελπίδες.
Η πρώτη είναι η περίοδος του «Κώδικα του Χαμουραμπή», σπουδαίου βασιλιά της Βαβυλώνας που έζησε μετά το 2000 πΧ και ανάμεσα στους νόμους του είναι και ένας που αφορά τη γυναίκα και «περιορίζει την παραδοσιακή τυραννία του συζύγου πάνω στη σύζυγό του».
Η δεύτερη περίοδος, είναι οι νόμοι του βασιλιά και νομοθέτη της Σπάρτης Λυκούργου, που δίνει δικαιώματα και ελευθερία στη γυναίκα και, η τρίτη περίοδος είναι η χριστιανική θρησκεία που δεν κάνει διάκριση στα δύο φύλα. Πράγμα όμως που οι άνδρες αν και χριστιανοί δεν σεβάστηκαν και οι γυναίκες εξακολουθούσαν να υποφέρουν κάτω από τον αρσενικό ζυγό, μέχρι την ώρα που η γυναίκα πήρε μόνη της το μονοπάτι που την έβγαλε στον πλατύ και καθάριο δρόμο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η γυναίκα συνειδητοποίησε ότι το βασικό στοιχείο που της εξασφαλίζει μια δίκαιη συμπεριφορά, είναι η οικονομική ανεξαρτησία της και βγήκε με δύναμη και πίστη στον εργασιακό στίβο!
Έτσι κέρδισε τη ζωή της, την αξιοπρέπειά της, την ελευθερία της και το σεβασμό που της άξιζε.
Και όλα αυτά τα κέρδισε μόνη της, παλεύοντας με τις δικές της δυνάμεις, με τη μόρφωσή της, με τους αγώνες της, με το κοφτερό μυαλό της.  
Μετά από τόσες χιλιάδες χρόνια καταπίεσης και αδικίας ήλθε η δικαίωση της γυναίκας. Αυτή ήταν η νίκη της.
Και ας ευχηθούμε η νέα γενιά που θα πάρει τη σκυτάλη, να φανεί αντάξια της πολύτιμης κληρονομιάς που της παρέδωσαν οι αγωνίστριες γυναίκες του 20ου αιώνα.
                                                                                                                 Αννίτα Λούβη