Νότης Περγιάλης: «Πήγε μια βόλτα στο φεγγάρι»*

του Βαγγέλη Μητράκου
Παρασκευή, 05 Φεβρουάριος 2010 02:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

ΥΠΑΡΧΕΙ κάτι χειρότερο από το να φτωχαίνει πνευματικά ένας τόπος: Να μην έχει καν την αντίληψη ότι φτώχυνε.
Η ΛΑΚΩΝΙΑ που τιμά, κατά καιρούς, κάποια σημαντικά παιδιά της (συνήθως μετά θάνατον) επιδιώκοντας πιότερο να κάνει τις τιμητικές τελετές βάθρο για ανύψωση όσων τους «λείπει το μπόι», μάλλον δεν αντελήφθη την (χωρίς τυμπανοκρουσίες) «απόδραση» ενός δικού της παιδιού που πολύ τίμησε με την προσφορά του τον πολιτισμό της νεότερης Ελλάδας και που δεν αξιώθηκε να απολαύσει εν ζωή την οφειλόμενη τιμή κι ευγνωμοσύνη.
ΜΕΣΑ στον ορυμαγδό των εκλογών και στην επιτεινόμενη αγωνία για το πόσο βαθύ είναι το βάραθρο, στο οποίο έχει κατολισθήσει η χώρα, έφυγε αθόρυβα από τη ζωή (έτσι ακριβώς όπως έζησε αθόρυβα) στις 9 Νοεμβρίου 2009, σε ηλικία 89 ετών, ο Νότης Περγιάλης, ένας σεμνός και άξιος εργάτης του θεάτρου και του κινηματογράφου, ένας ποιητής τρυφερός, ευαίσθητος και πολιτικοποιημένος, ένας ώριμος συγγραφέας, μια προσωπικότητα του πνεύματος πολύπλευρη και αυτόφυτη.
Ο ΝΟΤΗΣ ΠΕΡΓΙΑΛΗΣ γεννήθηκε το 1920 στο χωριό Ανώγεια της Λακωνίας. Σπούδασε στο θεατρικό εργαστήρι του Βασίλη Ρώτα και ανέβηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι το 1948 με το θίασο του Παν.  Λαιμού. Ποιοτικός κι επιλεκτικός στις θεατρικές του συμμετοχές συνεργάστηκε με τον κορυφαίο θεατράνθρωπο Αιμίλιο Βεάκη, το Μάνο Κατράκη, το Μίμη Φωτόπουλο κ.ά. Περισσότερο από την ηθοποιία τον έθελξε η συγγραφή θεατρικών έργων, τα οποία μπόλιασε με την ευγένεια και την τρυφερότητα της ψυχής του, την έγνοια του για τους λαϊκούς ανθρώπους και την  προοδευτική-πολιτικοποιημένη του σκέψη και στάση ζωής, για μιαν Ελλάδα περήφανη, ανεξάρτητη και κοινωνικά δίκαιη. Τα έργα του «Νυφιάτικο τραγούδι», «Το κορίτσι με το κορδελάκι»,
«Η Αντιγόνη της κατοχής», «Το χρυσό χάπι» κ.ά. άγγιξαν τις καρδιές των απλών ανθρώπων τόσο όταν ανέβαιναν στη σκηνή όσο κι όταν παίζονταν από την κρατική ραδιοφωνία, στις αξέχαστες βραδιές των θεατρικών αφιερωμάτων στο ραδιόφωνο που αγαπήσαμε.
ΑΝΘΡΩΠΟΙ σαν το Νότη Περγιάλη, με ψυχές που ανθίζουν σε κάθε καιρό, δεν μπορούσαν να μην αφήσουν πάνω ΚΑΙ στην ποίηση τα περισσεύματα της καρδιάς τους. Από τα ποιήματα του Νότη Περγιάλη ο Μίκης Θεοδωράκης μελοποίησε τα: «Τι να την κάνω τη χαρά», «Ο λεβέντης», και το «Μπλόκο της Καισαριανής», ενώ ο Γιάννης Μαρκόπουλος το μικρό διαμαντάκι «Γκρεμισμένα σπίτια»:
                                                      «Γκρεμισμένα σπίτια
                                                          μέσα στο σκοτάδι
                                                         έτσι είν’ η ζωή μας
                                                           μεσημέρι βράδυ.

                                                         Μη ζητάς κορίτσι μου
                                                              ένα κορδελάκι
                                                              από τα ερείπια
                                                          φτιάχνω ένα σπιτάκι».

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ που η μαυρόασπρη τηλεόραση (σε αντίθεση με τη σημερινή) πρόσφερε πνευματική τροφή κι όχι σκουπίδια, ο Νότης Περγιάλης έγραψε το σενάριο και με τη βελούδινη εκφραστική φωνή του ήταν ο αφηγητής της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς της ΕΡΤ «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Ν. Καζαντζάκη, σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη. Τέλος, ο Νότης Περγιάλης έγραψε και μια σειρά από επιτυχημένες νουβέλες όπως: «Το κόκκινο πουλί»,  «Ο Ατάρ δεν πεθαίνει ποτέ», «Όταν σηκώθηκαν τα δέντρα» κ.ά.
Ο ΠΟΛΥΣ ΚΟΣΜΟΣ γνώρισε το Νότη Περγιάλη κυρίως από τον κινηματογράφο, μέσα από τις ταινίες: «Τα κόκκινα φανάρια» και «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» του Β. Γεωργιάδη, «Ηλέκτρα» και «Το κορίτσι με τα μαύρα» του Μιχ. Κακογιάννη, «Η ζούγκλα των πόλεων» του Σπ. Τσιώλη, «Η νεράιδα και το παλικάρι» και «Οι βάσεις και η Βασούλα» του Ντίνου Δημόπουλου, «Ο αστερισμός της Παρθένου» του Γιάννη Δαλιανίδη, «Ερωτική συμφωνία» του Κ. Καζάκου κ.ά.
ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΟΣ με το «φως που δε σβήνει» ο Νότης Περγιάλης δεν υπέστειλε τις πνευματικές του σημαίες ούτε όταν αποσύρθηκε τα τελευταία του χρόνια στους Αγίους Θεοδώρους Κορινθίας. Το 1982 έφτιαξε εκεί ένα υπαίθριο θέατρο παρουσιάζοντας έργα δικά του αλλά και άλλων δημιουργών. Παράλληλα «ξεσήκωσε» τους κατοίκους της περιοχής δημιουργώντας έναν ερασιτεχνικό θίασο, τον οποίο σκηνοθετούσε σε παραστάσεις που δίνονταν στο κινηματοθέατρο των Αγ. Θεοδώρων.
ΜΠΟΡΕΙ ο Νότης Περγιάλης, ο Λάκωνας Νότης Περγιάλης, να «πήγε μια βόλτα στο φεγγάρι» όμως θα ζει για πάντα στην καρδιά και τη σκέψη των ανθρώπων που μπορούν ακόμα να ξεχωρίζουν το «χρυσό» απ’ το «μπακίρι». Με τα ήρεμα καθάρια μάτια του και το χαμόγελό του, με το μαύρο μπερεδάκι, το μαύρο πουλόβερ και το άσπρο γιακαδάκι του πουκαμίσου να ξεπροβάλλει πάνω απ’ αυτό, ο Νότης Περγιάλης θα μένει στη μνήμη μας σαν ο Άνθρωπος, ο Ηθοποιός, ο Ποιητής και ο Συγγραφέας που αγάπησε το φτωχό μεροκαματιάρη, τη λαϊκή γυναίκα, τα φτωχόπαιδα με τις ανεκπλήρωτες ελπίδες και τα όνειρα, την Ελλάδα που πασχίζει να βρει το δρόμο της μέσα από τους αγώνες του Λαού της.
(*Ο τίτλος δανεισμένος από την «Ε» της 11/11/09)

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα