Με δοξολογία και κατάθεση στεφάνων η 28η Οκτωβρίου στη Σπάρτη (ΦΩΤΟ)

Λιτός ο εορτασμός των 80 χρόνων από το ιστορικό «ΟΧΙ»

Πέμπτη, 29 Οκτώβριος 2020 13:46 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Με δοξολογία και κατάθεση στεφάνων η 28η Οκτωβρίου στη Σπάρτη (ΦΩΤΟ)

Χωρίς τις καθιερωμένες εορταστικές εκδηλώσεις (παρελάσεις, χοροί κ.α.), λόγω των μέτρων πρόληψης για τον περιορισμό της διασποράς του κορωνοϊού, γιόρτασε ο Ελληνισμός την 80η Εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Σε αρκετές περιοχές της χώρας, ωστόσο, παρά τις απαγορεύσεις, πραγματοποιήθηκαν μηχανοκίνητες πορείες, ακόμα και παρελάσεις (πχ Πάτρα κι Αίγινα), ως συμβολική ένδειξη μνήμης και τιμής των ηρώων του «ΟΧΙ».

Στη Σπάρτη, στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας, το πρωί της Τετάρτης 28 Οκτωβρίου, τελέσθηκε η αρχιερατική Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια δοξολογία, προεξάρχοντος του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιου.

Παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, οι βουλευτές Λακωνίας Αθανάσιος Δαβάκης και Σταύρος Αραχωβίτης, ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Παναγιώτης Νίκας, ο αντιπεριφερειάρχης Λακωνίας Θεόδωρος Βερούτης, ο δήμαρχος Σπάρτης Πέτρος Δούκας, ο Αστυνομικός Διευθυντής Λακωνίας Βασίλειος Τσιγαρίδης, αντιδήμαρχοι, περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι, εκπρόσωποι των Σωμάτων Ασφαλείας, αντιπροσωπείες σχολικών μονάδων κ. α.

Μετά το πέρας της δοξολογίας, οι επίσημοι μετέβησαν στο κενοτάφιο του Λεωνίδα, όπου υπό συνεχή βροχόπτωση, έλαβε χώρα επιμνημόσυνη δέηση, κατάθεση στεφάνων, τήρηση ενός λεπτού σιγής, ενώ η τελετή ολοκληρώθηκε με την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.
   
Ο πανηγυρικός λόγος
στη Μητρόπολη Σπάρτης
Ακολουθεί ο πανηγυρικός λόγος που εκφωνήθηκε στο Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελιστρίας στη Σπάρτη για την 80η Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, από την πρόεδρο του Νομικού Προσώπου Πολιτισμού του Δήμου Σπάρτης κι εκπαιδευτικό κ. Ελένη Δαράκη: «Πανηγυρίζουμε σήμερα την πλήρους δόξης ημέρα της 80ής Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940, όπου σύσσωμο το Έθνος –από του ανωτάτου άρχοντος έως του τελευταίου των πολιτών- απάντησε δια στόματος πρωθυπουργού, το πολύκροτο ΟΧΙ. Ένα OXI που διαδέχθηκε η επέλαση του ελληνικού στρατού στους Αγίους Σαράντα, στην Κορυτσά, στο Αργυρόκαστρο, στη Χειμάρρα και σε όλη τη Βόρειο Ήπειρο και σε ένα ένδοξο αγώνα που συνεχίστηκε μέχρι τις 20 Απριλίου 1941, με την υποχρέωση συνθηκολόγησης κατόπιν της εισβολής των γερμανικών δυνάμεων.

Ημέρα τιμής, λοιπόν, και μνήμης του αγώνα για ελευθερία, η σημερινή, και συνεπώς, υποχρεούμαι εκ συνειδήσεως ως δασκάλα να μιλήσω δημόσια: για εποποιία, για φρόνημα, για δόξα, για τιμή, για Ελλάδα, για ελληνικότητα, με ένα λόγο, να μιλήσω για: φωτο-ταξία.  Μια φωτο-ταξία που μόνο με το 1821 μπορεί να συγκριθεί, με μία μόνη διαφορά, το 1821 οι σκλάβοι έγιναν ελεύθεροι, ενώ το 1941, σκλαβώθηκαν οι νικητές.

Στο εγχείρημα αυτό θα επικαλεστώ τους βραβευμένους με Νόμπελ Λογοτεχνίας ποιητές μας, Οδυσσέα Ελύτη και Γεώργιο Σεφέρη, γιατί ύστερα από την ανδρεία των νικητήριων εφόδων με την ξιφολόγχη, τα κατορθώματα και τις θυσίες αναλαμβάνουν να συνθέσουν και να υμνήσουν ως έπος αθάνατο, οι ποιητές.

Ξημερώματα Δευτέρας, λοιπόν, 28ης Οκτωβρίου 1940. Ο μετέπειτα νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης δεν μπορεί να κοιμηθεί. Ως ανώτατος διπλωμάτης του Υπουργείου Εξωτερικών, καταλαβαίνει πολύ καλά ότι τα σύννεφα του πολέμου πλησίαζαν και ότι αργά ή γρήγορα οι Ιταλοί θα μας χτυπήσουν την πόρτα μας. Εκείνο το βράδυ, εκείνες τις στιγμές, επιλέγει να διαβάσει: «Τα Απομνημονεύματα του Στρατηγού Μακρυγιάννη». Να τι γράφει στο Ημερολόγιό του: «Κοιμήθηκα 2 το πρωί διαβάζοντας Μακρυγιάννη. Στις 3 και μισή μια φωνή μέσα από το τηλέφωνο με ξύπνησε: ‘Έχουμε πόλεμο!’».

Τις μέρες που ακολουθούν, οι Έλληνες διανοούμενοι, σε κείμενο διαμαρτυρίας τους που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Νέα Ελλάς», γράφουν: «Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή αυτή αξίωση της φασιστικής βίας, την απάντηση που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών παραδόσεις, χαραγμένες βαθιά στην ψυχή μας, αλλά και γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής γης», ενώ ο Πατριάρχης της ποίησης, Κωστής Παλαμάς, διαλαλεί προς τους νέους που ανεβαίνουν στο μέτωπο: «Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα / Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα».

Τι ακριβώς έκαναν, από τις πρώτες κιόλας στιγμές, ο Σεφέρης, ο Παλαμάς, οι Έλληνες διανοούμενοι και τόσοι άλλοι στις δύσκολες αυτές εθνικές στιγμές; Ανέτρεξαν στην ιστορική μας μνήμη. Γι’ αυτό γιορτάζουμε τις Εθνικές μας Επετείους. Για να διατηρήσουμε την εθνική μας ταυτότητα και να μην καταλήξουμε στο απεγνωσμένο διάβημα: «Δώστε μου μια ταυτότητα / να θυμηθώ ποιος είμαι», όπως χαρακτηριστικά γράφει ένας άλλος ποιητής μας, ο Νίκος Γκάτσος.

Αλλά και ο νομπελίστας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης πολέμησε στην Αλβανία ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός, βίωσε τα γεγονότα, τραυματίσθηκε και από το Αλβανικό Έπος εμπνεύστηκε το ποίημά του: «Άσμα Ηρωικό και Πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας», αλλά και μέρος του έργου του: «Άξιον Εστί».

Στέκομαι σε δύο σημεία του «Άξιον Εστί» που αφορούν το Αλβανικό Έπος.

Στο κεφάλαιο: «Πορεία προς το μέτωπο», ο Ελύτης παιανίζει: Ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού, 7 Ιανουαρίου 1941, διαταχθήκαμε να καταλάβουμε τη γραμμή Χειμμάρας-Τεπελενίου (θυμίζω ότι έχουμε ήδη απωθήσει τους Ιταλούς και ο στρατός μας βρίσκεται νικηφόρα στα Αλβανικά εδάφη της Βορείου Ηπείρου). Η μετάβαση γινόταν υπό μαρτυρικές συνθήκες: το θανατερό κρύο, ο οπλισμός βαρύς, τα πόδια να βουλιάζουν στη λάσπη μέχρι το γόνατο, να ξεσκίζουμε τις σάρκες μας από τις ψείρες, η πείνα να μας βασανίζει (είχαμε 3-4 σταφίδες για όλη την ημέρα), αγρύπνια (γιατί πεζοπορούσαμε το βράδυ, καθώς το πρωί υπήρχε ο φόβος των εχθρικών αεροπλάνων). Αλλά, τα καταφέραμε, γιατί υπήρχε δίπλα μας η παρηγοριά της μνήμης των προγόνων: οι ήρωες του ’21, οι ακρίτες του Βυζαντίου, οι νίκες των Βαλκανικών πολέμων.

Με το αίμα ακόμα στις χλαίνες μας των Βουλγάρων και των Τούρκων, όλοι μαζί … διαβαίναμε τις ράχες, τα φαράγγια, δίχως να λογαριάζουμε άλλο τίποτε. Είναι το «όλοι μαζί» του αγράμματου Μακρυγιάννη, είναι το «όλοι μαζί» του νομπελίστα Γιώργου Σεφέρη, του Χατζηκυριάκου-Γκίκα και όλης της γενιάς του ’30, είναι κάθε έτερον που πλέον ομονοεί και γίνεται Εν.

Και να με τι συναρπαστικό τρόπο, μας δίνει ο Ελύτης να κατανοήσουμε αυτό το Εν. Γράφει: «Στο συντομότατο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα σε πέντε στίχους (του αρχαίου ποιητή) Ίβυκου και άλλους τόσους του Κάλβου» …… Ονομάζει συντομότατο διάστημα μια ιστορική πορεία 2.500 ετών, προκειμένου να μας δείξει αυτή την Ενότητα. Σκεφτείτε, λοιπόν, πόσο επίκαιρα ήταν για τους στρατιώτες του Αλβανικού Έπους, το ομηρικό: «εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρις» ή το Κλέφτικο Δημοτικό Τραγούδι: «Κάθε κορφή και φλάμπουρο κάθε κλαδί και Κλέφτης, τώρ’ ήρθε η αράδα μου στον πόλεμο να πέσω» αλλά και το: «Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία» του Κάλβου, οπότε και αβίαστα προέκυψε η ιαχή-παιάνας: «Αέρααα», στα Αλβανικά βουνά.

Συνεπώς, η έννοια της «Ελευθερίας» –δια του «μολών λαβέ» και του «ή ταν ή επί τας»- είναι η μόνη διδακτέα ύλη που εδώ και 2.500 χρόνια διδάσκουμε στους λαούς της Οικουμένης. Πολεμάμε, γιατί ακριβώς γνωρίζουμε ότι κάποιες φορές θα ηττηθούμε, αλλά θυμόμαστε τη θυσιαστική κραυγή του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι: «Δε θα περάσουν οι Τούρκοι αντουφέκιστοι!» ή τα λόγια του στρατηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη: «στήνουμε ταμπούρια, επειδή προτιμάμε να μας φωνάζουν τα παιδιά μας σφαγάδια των Τούρκων παρά ψοφίμια». Να, λοιπόν, που για να υπάρξει: «ευ ζην», πρέπει να υπάρχει και: «ευ θνήσκειν».

Τελειώνω με τούτο.

Κυριακή 27 Απριλίου 1941, το μέτωπο έχει καταρρεύσει οι Γερμανοί έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, έχουν φτάσει στην Αθήνα και ζητούν να τους παραδοθεί η πόλη από τον Αρχιεπίσκοπο, Εθνάρχη, Χρύσανθο Τραπεζούντος. Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος με παρρησία του απαντά: «Ο Αρχηγός της Εκκλησίας δεν παραδίδει την πρωτεύουσα της πατρίδος του εις ουδένα ξένον. Ο Αρχηγός της Εκκλησίας εν καθήκον έχει: Να φροντίσει δια την απελευθέρωσίν της».

Να, λοιπόν, γιατί ο Ελύτης, παιανίζει καλλίφθογγα: «Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο! Μνήμη του λαού μου σε λένε Άθω!».

Κυρίες και κύριοι,
ως  Έλληνες του σήμερα –ζωσμένοι από ένδοξες ιστορικές επετείους: 2.500 χρόνια από τη μάχη των Θερμοπυλών και τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, 80 χρόνια από το Έπος του ’40, 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821- δεν είναι δυνατόν να μηδενίσουμε την ιστορική μας κληρονομιά, γιατί έχουμε την ίδια συλλογικὴ ψυχοσύνθεση με τους 300 του Βασιλιά Λεωνίδα, με τους ήρωες και τις ηρωίδες του 1821, με τους ήρωες του Έπους του ’40 και συνεπώς, γνωρίζουμε πάντα να βρισκόμαστε στις επάλξεις των ευγενών εθνικών μας αγώνων. Είμαστε, λοιπόν, και σήμερα έτοιμοι να βροντοφωνάξουμε και πάλι ομόφωνα και ομόψυχα το ΟΧΙ σε κάθε ποικιλόμορφη απειλή που επιχειρεί ενάντια στα νόμιμα εθνικά μας δίκαια. Άλλωστε, η θυσία, εμπνευσμένη από πίστη στην αρχιστρατηγούσα Θεοτόκο ως συμπαραστάτη μας και βοηθό είναι η πεμπτουσία της παραδόσεώς μας. Αν χρειαστεί, λοιπόν, αυτή η θυσία θα αποτελέσει τον πολυτιμότερο φόρο τιμής στη μνήμη των προγόνων μας, το μαρτυρικό φρόνημα των οποίων θα μας δείξει για μία ακόμα φορά το δρόμο του χρέους. Χρόνια Πολλά».

 

Ενημερωθείτε για όλη την επικαιρότητα της Λακωνίας και όχι μόνο μέσα από τη συνεχή ροή του www.lakonikos.gr. Κάνετε like στη σελίδα και γίνετε μέλος στην ομάδα του lakonikos.gr στο Facebook για να μαθαίνετε τα νέα πρώτοι! Με το κύρος και την αξιοπιστία του "Λακωνικού Τύπου", της μοναδικής ημερήσιας εφημερίδας της Λακωνίας με ιστορία άνω των 24 ετών

Έκθεση εικόνων

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Linardi Anastasia
Σπανός Γεώργιος