Στη Σπάρτη φαίνεται πως η εμπειρία δεν αποσύρεται, αλλά επιστρατεύεται ξανά για το κοινό καλό. Η πρόσφατη συνάντηση των επικεφαλής της αντιπολίτευσης του Δήμου με τον νεοσύστατο σύλλογο των «βετεράνων» της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αναδεικνύει τη σημασία της διαγενεακής συνεργασίας στην πολιτική σκηνή του τόπου.
Οι πρώην αιρετοί, που έχουν συγκροτήσει την Τοπική Ένωση Διατελεσάντων Δημάρχων, Κοινοταρχών – Μελών των Δημοτικών και Κοινοτικών Συμβουλίων του Δήμου Σπάρτης (ΤΕΔΔΚΣ), είναι άνθρωποι με πολυετή παρουσία στα κοινά. «Επιστρέφουν», όχι για να νοσταλγήσουν το παρελθόν, αλλά για να συμβάλλουν με τη γνώση και την εμπειρία τους σε ένα παρόν που, όπως δείχνουν οι εξελίξεις, αναζητά λύσεις μέσα από τον διάλογο, τη σύνθεση και τη συνεννόηση.
Η επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Σπάρτη Μπροστά», Τασία Κανελλοπούλου, η οποία συμμετείχε στη συνάντηση στα γραφεία της πρώην ΤΕΔΚ Λακωνίας, σχολίασε εύστοχα πως είναι «εξαιρετικά σημαντικό και χρήσιμο, άνθρωποι που υπηρέτησαν με αγάπη και διάθεση προσφοράς την αυτοδιοίκηση, να μην επαναπαύονται στην άνεση του καναπέ τους, αλλά να επιδιώκουν να συνεισφέρουν στην έξοδο από τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζει σήμερα η Αυτοδιοίκηση», τόνισε για να πει και «μπράβο τους!» Η στάση αυτή, σε μια εποχή που η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς βάλλεται, αποτελεί ένα παράδειγμα πολιτικής ευθύνης και ενεργού πολιτειότητας, συμπληρώνουμε εμείς.
Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της ΤΕΔΔΚΣ, Δημήτρης Αποστολάκος, μίλησε για μια «γόνιμη και εποικοδομητική συζήτηση, σε θέματα Αυτοδιοίκησης» κι ενημέρωση «για τους σκοπούς, αλλά και τα προβλήματα της Ένωσης», προσθέτοντας ότι οι επαφές του συλλόγου θα συνεχιστούν και με άλλους φορείς.
Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι στη συνάντηση, εκ μέρους των σχημάτων της σημερινής αντιπολίτευσης στο ΔΣ Σπάρτης, συμμετείχαν οι επικεφαλής, Ντία Τζανετέα, Βαγγέλης Βαλιώτης, Τασία Κανελλοπούλου και Δημήτρης Αρφάνης.
Η Ένωση των «βετεράνων», ως φαίνεται, δεν επιθυμεί να είναι μια κλειστή λέσχη αναμνήσεων, αλλά μια ανοιχτή πλατφόρμα διαλόγου και παρέμβασης. Το ερώτημα βεβαίως που τίθεται, είναι πόσο έτοιμο είναι το πολιτικό σύστημα -σε τοπικό και ευρύτερο επίπεδο- να αξιοποιήσει τη «φωνή» αυτών των ανθρώπων. Θα παραμείνει απλώς συμβουλευτική, ή μπορεί να εξελιχθεί σε μια δομική συνιστώσα του τοπικού σχεδιασμού και της χάραξης πολιτικής; Η Σπάρτη δείχνει πως, ακόμη και σε μικρές κοινωνίες, μπορεί να γεννηθεί ένα νέο μοντέλο συμμετοχής: Εκεί που η εμπειρία δεν σιωπά, αλλά συνομιλεί με το παρόν -και ίσως το εμπνέει- ανοίγει ο δρόμος για μια πιο ώριμη και υπεύθυνη κίνηση προς το μέλλον…
