Άρθρο του σεβασμιότατου μητροπολίτη κ. Ευσταθίου

Η Παναγία μας, των «χριστιανών προστάτης» και των «θλιβομένων χαρά» Η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, για μία ακόμη φορά,...
Τρίτη, 16 Αύγουστος 2011 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Άρθρο του σεβασμιότατου μητροπολίτη κ. Ευσταθίου

Η Παναγία μας, των «χριστιανών προστάτης» και των «θλιβομένων χαρά»
Η γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, για μία ακόμη φορά, μας δίδει την ωφέλιμη ευκαιρία να πλησιάσουμε ευλαβικά και με πνεύμα μαθητείας την ανεπανάληπτη προσωπικότητά της και ν’ αντλήσουμε δύναμη από την αγία μορφή της.
Ο εμπνευσμένος υμνογράφος με πολύ σεβασμό και με μεγάλο θαυμασμό στέκεται μπροστά της και ικετευτικά την παρακαλεί να τον σώσει από τα αιώνια βάσανα, αφού προηγουμένως τη χαρακτηρίζει “θλιβομένων χαρά”.
Όλοι οι άνθρωποι πού ζουν στον πολυστένακτο πλανήτη μας διψούν τη χαρά, αλλά δεν τη βιώνουν. Την επιδιώκουν, αλλά δεν τη συναντούν. Τη λαχταρούν, αλλά κάποτε τη νιώθουν μόνο στα όνειρα τους. Θυσιάζουν γι’ αυτήν ώρες, κόπο, χρήματα, μα αισθάνονται μόνο τη γεύση της για λίγη ώρα και ύστερα πάλι την αναζητούν.
Οι θλίψεις της ζωής είναι αναρίθμητες. Δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να μην τις δοκίμασε. Δεν υπάρχει χρόνος, ούτε μήνας, ούτε ημέρα κάποτε ούτε και ώρα πού να μη λυπήθηκε ο καθένας μας.
Λυπούμαστε, όταν χάνουμε εμείς ή τα προσφιλή μας πρόσωπα την πολύτιμη υγεία. Λυπούμαστε, όταν αποτυγχάνουμε και βλέπουμε τα όνειρά μας να σωριάζονται ανεκπλήρωτα. Λυπούμαστε, όταν μια θεομηνία, σεισμός, καταποντισμός, παγετός, καύσωνας καταστρέφει τούς κόπους μας, τα εισοδήματά μας, το ίδιο τα σπίτι μας. Λυπούμαστε ακόμη, όταν δε μας αγαπούν, δε μας συμμερίζονται, δε μας υπολογίζουν, έστω και αν εμείς απέναντί τους δείχνουμε την αγάπη μας. Λυπούμαστε, όταν οι άλλοι γίνονται αχάριστοι και προσπαθούν να λησμονήσουν το καλό πού τούς κάναμε, ευτελίζοντάς το και στρέφοντας την οργή τους εναντίον μας, για να επαληθεύεται του σοφού Πλάτωνα ο λόγος, ότι “ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος”. Δηλαδή ο πιο σίγουρος εχθρός του ευεργέτη είναι ο ευεργετημένος από αυτόν. Λυπούμαστε, ακόμη, βλέποντας το κακό πού υπάρχει στην κοινωνία και τον ξεπεσμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Πού πάει, αλήθεια, σήμερα η κοινωνία; «Στο πουθενά» θα απαντούσε ένας σοβαρός παρατηρητής. Αυτή η πορεία χωρίς πυξίδα, αυτός ο κατήφορος χωρίς γυρισμό προκαλεί όχι μόνο στις ευαίσθητες ψυχές αλλά και στους αδιάφορους θλίψη και στενοχώρια.
Μερικοί λυπούνται και όταν βλέπουν την ευτυχία και την πρόοδο του συνανθρώπου τους. Αυτό είναι το χειρότερο ολίσθημα, γιατί μαρτυρεί έλλειψη αγάπης και ύπαρξη φθόνου πού είναι φοβερή, επιζήμια και επικίνδυνη αρρώστια της ψυχής.
Τέλος, για να περιοριστούμε μόνο σ’ αυτά, άλλοι λυπούνται, όταν υποχωρούν στις προκλήσεις του πειρασμού και χωρίς αποθέματα αντιστάσεως υποκύπτουν, διαπράττοντας κάθε είδους αμαρτία. Βέβαια πρέπει να πούμε γι’ αυτούς τούς τελευταίους ότι, όταν δημιουργείται μέσα στην ψυχή τους η λύπη για την αμαρτία πού διέπραξαν, αυτό σημαίνει ότι ευρίσκονται στο δρόμο της μετανοίας και της επιστροφής. Αλλοίμονο σε εκείνους πού δεν κλαίνε, όταν αμαρτάνουν και τρις-αλλοίμονο σ’ αυτούς πού γελάνε, όταν αμαρτάνουν ή και αδιαφορούν για την πληγή τους.
Επομένως, όλοι οι άνθρωποι κάθε ηλικίας και τάξεως και των δύο φύλων δοκιμάζουν στη ζωή τους, όσο λίγη και αν είναι, θλίψη και στενοχώρια. Και επειδή έχουμε όλοι την εμπειρία της θλίψης, είναι πλεονασμός να περιγράψουμε εδώ την ψυχική μας κατάσταση, πού κάποτε φτάνει μέχρι τρέλας. Συντρίβεται η ψυχή μας, όπως το σιτάρι γίνεται σκόνη μέσα στο μύλο. Χάνει την ηρεμία του ο άνθρωπος, το χαμόγελό του, τον ύπνο του, την όρεξή του για φαγητό. Δε θέλει να βλέπει κανέναν, ούτε τα πιο προσφιλή του πρόσωπα. Ακόμη του φταίνε τα ρούχα πού φοράει.
Ποιός θα λυτρώσει τον άνθρωπο από αυτή τη δοκιμασία, πού είναι πραγματική συμφορά; Η Παναγία μας. Αυτή είναι των “χριστιανών προστάτις”. Αυτή είναι “των θλιβομένων χαρά και αντίληψις”. Εκείνη δοκίμασε όλες τις θλίψεις της ζωής πού δοκιμάζουμε και εμείς, εκτός από τη θλίψη πού προέρχεται από την αμαρτία. Γιατί  εκείνη ποτέ δεν αμάρτησε. Είναι η «Αγία αγίων μείζων», είναι η υπεραγία, δηλαδή πάνω από όλους τούς Αγίους, είναι η άχραντος και πανάχραντος, αυτή πού δε μολύνθηκε από τίποτα, αυτή πού δεν την πλησίασε ούτε η σκιά της αμαρτίας.  Αφού, λοιπόν, έχει την εμπειρία της θλίψεως, είναι σε θέση τώρα πού ευρίσκεται κοντά στο Θεό, στα δεξιά του μάλιστα καταστόλιστη και ολόφωτη, να πρεσβεύει για την απαλλαγή μας και τη λύτρωσή μας. Αφού και εκείνη δοκίμασε τη θλίψη από τη Σταύρωση του Κυρίου μας, από την αχαριστία των ανθρώπων και από το θάνατο των αγίων γονέων της, είναι σε θέση να μας κατανοήσει, να μας συμμεριστεί, να μας συντροφεύσει σε μία επώδυνη πορεία και να μας βοηθήσει αποτελεσματικά με το αγιασμένο παράδειγμά της, με την ευχή και ευλογία της, με την παρρησία πού διαθέτει στον Κύριό μας πού είναι και Θεός της και Υιός της. Γνωρίζουμε όλοι «ότι πολύ ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου».
Αδελφοί μου,
εφέτος αυτή την προσευχή ν’ απευθύνουμε στην Παναγία μας πού είναι των θλιβομένων το στήριγμα και η παρηγοριά. Να την παρακαλέσουμε να είναι κοντά μας στη θλίψη μας, από όποια αιτία αυτή και αν προέρχεται, και να μας συντροφεύει σ’ όλη τη ζωή μας με την ευλογημένη παρουσία της. Να ευχηθούμε εφέτος και να την παρακαλέσουμε για όλους τούς πονεμένους αδελφούς μας,  ώστε από τη δοκιμασία τους να βγούν ωφελημένοι και από το πικρό πού τώρα δοκιμάζουν να προέλθει γλυκύ. Εκείνη να παρακαλέσουμε να γίνει Σίμων Κυρηναίος για τον καθένα μας, ώστε μαζί με Εκείνη να σηκώσουμε το σταυρό των θλίψεών μας. Αν πάλι είναι θέλημα του Υιού της αυτό το σταυρό να τον φέρουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας, να μας δώσει τη δύναμη μέχρι τότε, ώστε να αντέξουμε. Κάποτε μας σώζει από τις θλίψεις και άλλοτε μας σώζει με τις θλίψεις.
Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά και η Παναγία μαζί σας.

+ Ο Μονεμβασίας και Σπάρτης ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Linardi Anastasia