Στον Δήμο Σπάρτης έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση με τις μελέτες. Τις ανακοινώνουμε, τις επικαιροποιούμε, τις εγκρίνουμε, τις παρουσιάζουμε. Και κάθε φορά αισθανόμαστε πως το έργο πλησίασε. Στην πραγματικότητα, όμως, μόλις έκανε το πρώτο του βήμα.

Αφορμή αυτή τη φορά στάθηκε το Αθλητικό Κέντρο του Σπαρτιατικού ΓΣ, στη δωρεά Μανουσάκη. Ένα έργο που κανείς δεν αμφισβητεί ότι το χρειάζεται η πόλη. Τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη έγκριση, χρειάστηκε να επικαιροποιηθεί ένα σύμφωνο συνεργασίας που δεν είχε ποτέ υπογραφεί. Ένα απαραίτητο διοικητικό βήμα, ασφαλώς. Αλλά ακόμη ένα βήμα πριν από τις οριστικές μελέτες, πριν από την εξεύρεση χρηματοδότησης, πριν από το τοπικό ρυμοτομικό, πριν από την πρώτη μπουλντόζα.

Και κάπου εκεί βρίσκεται το γνώριμο μοτίβο αυτού του τόπου... Δεν μας λείπουν τα οράματα ούτε οι καλές προθέσεις, μας λείπει, όμως, η απόσταση ανάμεσα στη μελέτη και στο έργο. Μια απόσταση που συχνά αποδεικνύεται μεγαλύτερη από το ίδιο το έργο.

Οι μελέτες είναι απαραίτητες. Χωρίς αυτές δεν κατασκευάζεται τίποτα. Όταν όμως γίνονται είδηση από μόνες τους, υπάρχει λόγος να προβληματιστούμε. Γιατί η πόλη δεν έχει ανάγκη από περισσότερους φακέλους, αλλά από εργοτάξια.

Ίσως τελικά η Σπάρτη να είναι η πόλη όπου τα έργα ξεκινούν πάντα με τον ίδιο τρόπο: με μια νέα μελέτη. Και όπως αποδεικνύεται, το δύσκολο δεν είναι να σχεδιάζεις το μέλλον. Είναι να προλαβαίνεις να το δεις να κατασκευάζεται.

| Από την εβδομαδιαία έντυπη έκδοση «Λακωνικός Τύπος Plus+»

> Κυκλοφορεί κάθε Δευτέρα στα περίπτερα και στην πόρτα σας.