Ελευθερία λόγου σημαίνει χυδαιότητα; Σημαίνει προσβολή αυτού που πιστεύει ο διπλανός σου; Θέλεις με το ζόρι να του αφαιρέσεις το δικαίωμα να ελπίζει; Θέλεις να του σκοτώσεις την τελευταία του σανίδα σωτηρίας;

Φτωχογειτονιές του Παρισιού, υποβαθμισμένες, με χαμηλό βιοτικό επίπεδο, χωρίς όνειρα και μέλλον, παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Μια λέξη «γκέτο».

Και οι άλλοι από την άλλη, στα Ηλύσια Πεδία, οι καθωσπρέπει, οι δημοκράτες, οι υπερασπιστές της ελευθερίας του λόγου, της καλής διαγωγής της ευγένειας, οι λιμοκοντόροι που κάποτε έσφαζαν τους Αλγερινούς στο γόνατο, οι αποικιοκράτες που τώρα κάνουν τους τιμητές της ελευθερίας. Αυτοί που ξεφόρτωναν τα πυρηνικά τους στις θάλασσες όλου του κόσμου, αυτοί που συμμετείχαν στον πόλεμο του Ιράκ στα πετρέλαια της Μοσούλης.

Οι μουσουλμάνοι και ο Αραβικός κόσμος έχουν να θυμούνται πολλά από τους Ευρωπαίους, πολλά και καλά! Από το ξεπούλημα του Φεϊζάλ από τον Λώρενς της Αραβίας και την βρώμικη πολιτική της Αγγλίας και τη δημιουργία του τετραγωνισμένου σαν σε τοπογραφικό σχέδιο Ιράκ. Την Παλαιστίνη και τις σφαγές των αμάχων. Όλα αυτά μαζί και άλλα έχουν σαν αποτέλεσμα ενέργειες και γεγονότα σαν αυτά του Παρισιού και της Σουηδίας, που πολύ φοβάμαι ότι δεν ήταν τα τελευταία.

Η Ευρώπη σε κρίση, η κρίση της Ευρώπης. Από την εποχή του Ολυμπιακού Σταδίου στο Μόναχο έως σήμερα. Η ταυτότητα και οι αξίες που ποτέ δεν θα βρούμε ξανά.

Κοινωνικός αποκλεισμός; Αποπροσωποποίηση; Απομυθοποίηση όλων αυτών που μέχρι σήμερα πιστεύαμε; Ή μίσος ατελείωτο; Τι απ’ όλα αυτά είναι εκείνα που οδήγησαν το χέρι των Αλγερινών στη Γαλλία εναντίον της ίδιας τους της πατρίδας και των ομοεθνών τους; Όση ανάλυση και αν κάνουμε γι’ αυτή την πράξη δεν θα βρούμε ποτέ απάντηση, απλά θα χαθούμε στο βυθό της σκέψης του μυαλού μας. Γιατί;

Γιατί είμαστε και εμείς μπερδεμένοι. Δεν ξέρουμε πια ποια ταυτότητα να ακολουθήσουμε, ποιο μπούσουλα, ποιο δρόμο να πάρουμε, χάσαμε τον εαυτό μας και δεν θα τον βρούμε ποτέ ξανά.

Αντενάουερ, Τίτο και Ντε Γκολ δεν υπάρχουν πια για να τους ακολουθήσουμε και αν κάποτε το κάναμε ήταν λάθος. Γιατί το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι η οικονομική κρίση αλλά η κρίση αξιών, η έλλειψη οραμάτων.

Η Ευρώπη πρέπει να ξαναβρεί τον δρόμο της, τον εαυτό της, να επαναπροσδιορίσει τις αξίες που θα την προσδιορίσουν τα επόμενα χρόνια. Αξίες πανανθρώπινες, γιατί αν δεν το κάνουμε αυτό ένας νέος Χίτλερ μας περιμένει, κρυμμένος κάπου στη γωνία του δρόμου.