Τρανσυλβανία, απόγευμα Απρίλη του 1986, κατέβηκα από το λεωφορείο στην ανηφόρα.
Ο ουρανός κατακόκκινος, αυτό το χρώμα που παίρνει όταν πέφτει ο ήλιος, παράξενο.
Απ’ αυτό θα είναι σκέφτηκα.
Αλλά πάλι αυτή η δυσφορία που νιώθω; Το βάρος στα καπάκια των ματιών; Το κάψιμο στο λαιμό; Κάτι έγινε είπα δεν μπορεί.
Τσερνομπίλ που σημαίνει άψινθος, ένα φυτό.
Τα πηγάδια σφραγίστηκαν, προσδοκία να μη πέσει βροχή, αλλά έγινε δυστυχώς.
Ψόφησαν ζωντανά, χάλασαν τα κεράσια και όλα τα φρούτα της εποχής, έγινε μεταφορά πληθυσμών.
Άνοιξη ήταν, άνθισαν όλα, το μόνο που δεν άνθισε ήταν οι ψυχές των ανθρώπων εκείνο το χρόνο.
Πάσχα ερχόταν αλλά η Ανάσταση δεν ήρθε ποτέ μαζί του. Αντίθετα ο κόσμος φοβήθηκε, πικράθηκε, αρρώστησε, απογοητεύτηκε και κλείστηκε στον εαυτό του.
Το Τσερνομπίλ σηματοδότησε μια αλλαγή εποχής, μια αλλαγή στάσης απέναντι στην πρόοδο και την τεχνολογία. Η πρόοδος λοιπόν δεν θα ήταν ποτέ πια υπέρ του ανθρώπου, θα είναι εναντίο του.
Θα την έχει απέναντί του σαν εχθρό ξέροντας ότι κάποτε θα ξαναγίνει όπως στην Φουκοσίμα.
Όπως την ίδια εποχή της έκρηξης στην Ουκρανία έγινε και σε άλλο μέρος της Ευρώπης.
Αυτό το κύμα έφτασε στην Ελλάδα και όχι του Τσερνομπίλ. Το κάλυψαν επιμελώς όμως.
Ακτινοβολία, έκθεση σε ραδιενεργά υλικά.
Όταν πήγα στην Ελλάδα σε γιατρό δεν ήξερε τι να μου πει. Το μόνο που μου συνέστησε ήταν το ότι δεν έπρεπε να πηγαίνω ούτε στην λάμπα του φωτισμού κοντά γιατί έχω δεχτεί αρκετή ακτινοβολία.
Έπρεπε να έχω πεθάνει 100 φορές αλλά στην θέση μου πεθαίνουν παιδιά στην Παλαιστίνη και σε όλο τον κόσμο.    
Ας πάρει εμένα ο Θεός και όχι αυτά. Ας πάρει εμένα ο Θεός και όχι τους αγαπημένους μικρούς φίλους στα νοσοκομεία όλης της Ελλάδας.
Να μάθουμε στην ζωή να παλεύουμε, να αγωνιζόμαστε για την ίδια την ύπαρξη των ανθρώπων και όχι την στενόμυαλη εγωιστική δικιά μας ύπαρξη.
Δεν έχει νόημα. Δεν έχει αιτία.
Το ξέρω είναι δύσκολο, είναι ακατόρθωτο κάποιος να ξεπεράσει το εγώ του και να ανοίξει τα μάτια στο εμείς. Αλλά αν δεν το κάνουμε αυτό τότε τι νόημα έχει η παράταση της ζωής πάνω στη γη.
Ας σταματήσει όταν εγώ θα κλείσω τα 100 μου, μετά δεν με ενδιαφέρει. Ας σιγήσει τότε η ζωή σε τούτη τη γη που είναι το σπίτι όλων μας.
Δεν υπάρχει λοιπόν λογική στην μονόπλευρη εγωιστική ύπαρξη.
Χρειαζόμαστε την συνέχεια, έχουμε ανάγκη την πρόοδο που δεν μας καταστρέφει, έχουμε ανάγκη να πολεμήσουμε τον καρκίνο και όχι να τον δημιουργήσουμε εκ νέου. Έχουμε ανάγκη να πολεμήσουμε τα όπλα και όχι να τα κάνουμε κομμάτι της ζωής μας. Για τα παιδιά μας.
Μόνο και μόνο τότε θα έχει νόημα η παραμονή μας στη ζωή.
Μόνο τότε θα έχει νόημα η πρόοδος και η τεχνολογία όταν μας βοηθάει, όχι όταν μας πολεμάει.
Αγωνιστείτε λοιπόν για την συνέχεια, παλέψτε για την ίδια την ύπαρξη της ζωής, των ανθρώπων, των νέων ανθρώπων, χωρίς το φάντασμα της πυρηνικής ολοκληρωτικής καταστροφής.
Παλέψτε για το μέλλον των παιδιών μας.