Την περίοδο του εμφυλίου στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς και την υστεροεμφυλιακή περίοδο ως το 1955 περίπου υπήρξε μία κακή οικονομική κατάσταση που είχε τις αιτίες της σε πολλούς παράγοντες.
Οι παράγοντες αυτοί όσο και αν φαντάζει περίεργο επανέρχονται στην πραγματικότητα του σήμερα με χειρότερες ίσως συνέπειες από τότε.
Επίσης είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι οι ομοιότητες της περιόδου εκείνης με την σημερινή μας βάζουν σε σκέψεις και μας οδηγούν σε συμπεράσματα που προκαλούν το κοινό λαϊκό αίσθημα.
Υπάρχει λοιπόν μία επανάληψη που δεν προσδιορίζεται μόνο και μόνο στις συνθήκες και τα αποτελέσματα των ομοιοτήτων μεταξύ των δύο περιόδων σαν απλά καταγεγραμμένα συμβάντα αλλά μιας επανάληψης που μας κάνει να πιστέψουμε ότι όλα είναι προσχεδιασμένα, ότι όλα είναι εσκεμμένα, έχουν δηλαδή σχέδιο δημιουργίας επαναλαμβανόμενο.
Η αδράνεια μεγάλων λαϊκών μαζών λόγω της υψηλής ανεργίας και της οικονομικής μετανάστευσης των νέων ανθρώπων κυρίως είναι μια από τις ομοιότητες που διακρίνει τις δύο περιόδους.
Με το 1/3 του ενεργού πληθυσμού έξω από τον κύκλο της παραγωγικής διαδικασίας αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα όπως και το 1950 είναι ακόμη μία ομοιότητα των δύο ιστορικών στιγμών, για διαφορετικούς λόγους βέβαια.
Η κακή οικονομική εικόνα της χώρας τότε συμπληρωνόταν από μία κοινωνική διάρθρωση που προκαλούσε αυτόματα την αντίδραση του λαού.
Ο ελληνικός καπιταλισμός παρουσίαζε έντονο υδροκεφαλισμό.
Η αμερικανική βοήθεια πρώτα με τη μορφή του Δόγματος Τρούμαν και ύστερα με το σχέδιο Μάρσαλ υπήρξε αυτή την περίοδο ο βασικός αιμοδότης αυτού ακριβώς του υδροκέφαλου που έγινε τεραστίων διαστάσεων και περιελάμβανε τριακόσιες περίπου οικογένειες και ομίλους συμφερόντων.
Σήμερα το υδροκέφαλο αντιπροσωπεύεται και πάλι εκ νέου από οικογένειες και ομίλους συμφερόντων με βασικό αιμοδότη τους το τραπεζικό σύστημα, την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις εκάστοτε κυβερνήσεις.
Τότε το Δόγμα Τρούμαν και η συμφωνία που υπεγράφη ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τις ΗΠΑ προέβλεπε την άσκηση εκτεταμένου ελέγχου υπό την αμερικανική πλευρά πάνω στην χρήση των πόρων της οικονομικής βοήθειας και στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής.
Η έκθεση Porter θεωρούσε τους Έλληνες πολιτικούς όλους διεφθαρμένους, την τοπική αστική τάξη ανεύθυνη και κερδοσκοπική και το ελληνικό δημόσιο εντελώς ανίκανο να προβεί σε κάτι δημιουργικό.
Είναι προφανές ότι οι ομοιότητες με την σημερινή εποχή είναι κραυγαλέες. Είναι επίσης ορατό ότι η μετέπειτα εξέλιξη της περιόδου μετά τον εμφύλιο, με τους μισούς Έλληνες στα ξερονήσια της εξορίας και τους άλλους μισούς στις στοές του Βελγίου και της Γερμανίας ταιριάζει απόλυτα με την μετανάστευση που συμβαίνει στις μέρες μας.
Είναι τεράστιο λάθος να μην μπορεί ή να μη θέλει ένα κράτος να επενδύσει στο μεγαλύτερο κεφάλαιο που διαθέτει και αυτό δεν είναι άλλο από το ανθρώπινο κεφάλαιο μιας χώρας, το οποίο τότε και τώρα το διαθέτουμε εύκολα κάπου αλλού για να επενδύσει κάποιος άλλος σε αυτό.
Η ανισοκατανομή του πλούτου μιας χώρας, το έλλειμμα οράματος και δημιουργικότητα μιας μίζερης καπιταλιστικής καταναλωτικής πραγματικότητας που προσδιορίζει τον ψυχισμό και την κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπων είναι οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ, στο χείλος του γκρεμού και συνεχίζουμε.
Τότε και τώρα 1948-2016 δρόμοι παράλληλοι, βίοι κοινοί, ίδια συνταγή, ίδιες συνθήκες ίδια αποτελέσματα, δεν μάθαμε ποτέ από τα λάθη μας δυστυχώς.
Είναι λοιπόν ολοφάνερο, ότι η επανάληψη έχει στόχο, έχει σκοπό. Να φέρει ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα, την δολοφονία της ελευθερίας, της δημιουργικότητας ενός λαού, το κλείσιμό του σε μια γυάλα χωρίς οξυγόνο μέχρι που να πεθάνει κάθε τι καλό που διαθέτει, να τσακίσει την αντίδραση του την επαναστατικότητά του και να τον κάνει πιο δεκτικό σε αυτά που κάποιοι έχουν αποφασίσει πίσω από κλειστές πόρτες, αυτοί και οι εγκάθετοί τους σε κάθε χώρα.
