Καθισμένος στα σκαλιά του θεάτρου στο Ξηροκάμπι. Βραδάκι, πρόβα, έβλεπα τους νέους ανθρώπους να χορεύουν, να παλεύουν μέσα τους να σμίξουν την εποχή την δικιά τους, μια σκληρή εποχή, με το παρελθόν και το αβέβαιο μέλλον. Δύσκολο αυτό, αλλά αξίζει τον κόπο, και το έκαναν με όρεξη.
Έψαχναν να βρουν μια αχτίδα φωτός, μια ελπίδα, εκεί κάτω από τον Ταΰγετο.
Όταν βλέπω, όταν γίνομαι κοινωνός-μέρος αυτής της προσπάθειας, που πάντα με συγκινεί, γράφω. Γράφω για να στείλω την συγκίνησή μου και στους υπόλοιπους. Μήπως και ο κόσμος γίνει λίγο καλύτερος ͘ αυτό κάνει η μουσική και ο χορός, ενώνει τους ανθρώπους.
Θα μου πείτε ότι είμαι πολύ ρομαντικός, ουτοπιστής, έχω αυταπάτες, δεν ζω στην πραγματικότητα, δεν είμαι προσγειωμένος.
Και εγώ θα απαντήσω τώρα στα σκληρά καρύδια της εποχής μου, που το μόνο που τους νοιάζει είναι τι μάρκα αυτοκίνητο έχουν και πόσα άλογα και γαϊδούρια διαθέτει, και πώς θα βγάλουν περισσότερα χρήματα σήμερα, και πώς θα ρίξουν καλύτερα τον συνάνθρωπό τους: Γιʼ αυτό φτάσαμε ως εδώ, γιʼ αυτό έγινε η Ελλάδα έτσι!
Η απάντησή μου λοιπόν είναι ότι καλύτερα να μας ένοιαζε τι μάρκα παιδιά θα βγάλουμε και πόσα μαθήματα ζωής θα τους δώσουμε και πώς θα βοηθήσουμε καλύτερα τον συνάνθρωπό μας.
Ε! αυτό το πράγμα δεν γίνεται καθισμένος στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση, γίνεται όταν επικοινωνείς, συνεργάζεσαι, χορεύεις, συζητάς με τους ανθρώπους, όταν είσαι μέρος ενός συνόλου, μιας ομάδας.
Όχι κατʼ ανάγκη επειδή ο άνθρωπος πρέπει να είναι μέρος μιας ομάδας για αυτοεπιβεβαίωση. Η λογική αυτή ανήκει σε άλλες ομάδες.
Αυτό λοιπόν κάνει ο μουσικοχορευτικός όμιλος Ξηροκαμπίου με την ονομασία «Παιδαγωγικός Φιλότεχνος Όμιλος Φάριδος» (2010). Ανοίγει το ξεχασμένο, αραχνιασμένο ντουλάπι της ψυχής μας.
Στις 18 Αυγούστου ο όμιλος πραγματοποίησε μια εκδήλωση, ένα μουσικοχορευτικό αφιέρωμα με τον Αρκάδα Παπαχρήστο Κυριακόπουλο με την εξαιρετική Μωραΐτικη φωνή και τον Χρ. Τσιαμούλη, στον Πέτρο Πελοποννήσιο τον μελωδό από τους Γοράνους, εκεί στο θέατρο στο Ξηροκάμπι κάτω από το Αυγουστιάτικο φεγγάρι.
Από τον φετινό Σεπτέμβρη θα παραδίδονται μαθήματα λαϊκών παραδοσιακών οργάνων σε συνεργασία με το Τμήμα Ελληνικής Μουσικής Παράδοσης του Ωδείου Αθηνών (1871).
Τα δε πεπραγμένα του ομίλου είναι αρκετά, όπως επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη και μουσικοχορευτική εκδήλωση στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, οι Κουδουναραίοι, ένα αρχαίο Διονυσιακό έθιμο τις πρώτες απόκριες, η χορωδία και η θεατρική ομάδα του ομίλου.
Αυτό λοιπόν είναι το έργο και η προσπάθεια ανθρώπων που αγαπάνε και πονάνε ακόμα την πατρίδα τους. Αυτό είναι το έργο και ο αγώνας του Γιάννη Παρηγόρη, προέδρου του ομίλου, της Βασιλικής Βορβή, χοροδιδασκάλου, της Φωτεινής Χατζάκου, μέλους του ομίλου, και του κάθε Έλληνα που το παλεύει ακόμα, κόντρα στον καιρό.
Σε αυτούς τους απλούς ιδιαίτερους ανθρώπους είναι αφιερωμένο το άρθρο αυτό. Και έτσι αυθόρμητα μου έρχεται στο μυαλό το τραγούδι του Δ. Σαββόπουλου: «Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει».