Την Πέμπτη (5/2), στις 11:30΄ πμ, πηγαίνοντας από το Βλαχιώτη στην Σπάρτη, στο ύψος της Τραπεζοντής έπεσε μπροστά μου ένας τεράστιος ευκάλυπτος. Ακούμπησε στο δρόμο ευλαβικά, λες και τον κρατούσε ένα χέρι γίγαντα και τον ακουμπούσε σιγά-σιγά. Ήταν ευθεία σταματημένος, σε ενάμιση – δύο μέτρα απ’ τα κλαδιά του.

Ανάβω τα αλάρμ και σταματούν και άλλοι πίσω μου. Έβρεχε καταρρακτωδώς. Κάνω αναστροφή, ρωτάω πώς θα πάω Σπάρτη και μου λένε στο ΑΛΕΑ, δεξιά, 3 χλμ προς Ξηροκάμπι. Έτσι, καταρρακτωδώς, φτάνω στη Σπάρτη και παίρνω σε λίγη ώρα το εγγονάκι μου απ’ το νηπιαγωγείο.

Μαζί πηγαίνουμε στην Αστυνομία, εκεί μας λένε τι θέλετε δηλαδή να πάρουμε εμείς το βενζινοπρίονο και να κόψουμε τους ευκαλύπτους; Πάμε στην Πυροσβεστική. 10 άτομα εργαζόμενοι σε μια μικρή αίθουσα. Δεν είμαστε αρμόδιοι. Πηγαίνετε στον δήμαρχο, στην Περιφέρεια, στην Πολιτική Προστασία. Πού είναι, ρωτάω; Δεν ξέρω, απαντά ο υπεύθυνος. Φεύγω και πηγαίνω στο σπίτι μου.

Το πρωί επισκέπτομαι τον πνευματικό μου για να ανάψω μια λαμπάδα στο μοναστήρι που σώθηκα. Μου λέει: «Ο άγγελός σού σε προστάτεψε, ήταν ένα θαύμα».

Πριν από χρόνια, με 2 ξαδέλφες μου, πήγαινα στο Σαϊνοπούλειο για μια θεατρική παράσταση. Στον ίδιο δρόμο, αλλά σε στροφή επάνω, είχε κλείσει τον δρόμο ο κορμός ενός ευκαλύπτου –το ρεύμα που ανέβαινα. Δεν μπορούσα να ακινητοποιήσω το αυτοκίνητο, βγαίνω αριστερά και φεύγω. Αν ερχόταν κάποιο αυτοκίνητο, καταλαβαίνετε τι θα είχε γίνει. Άραγε ποιος είναι ο αρμόδιος; Αυτό είναι το ελληνικό κράτος, που ζούμε κατά τύχη. Εύχομαι να μην μου τριτώσει. Εάν οι αρμόδιοι είχαν στη θέση μου τη μάνα τους, τη γυναίκα τους ή την αδερφή τους, τα ίδια θα έλεγαν; Και εγώ δημόσιος υπάλληλος υπήρξα, αλλά μέσα στα ξερά, καίγονται και τα χλωρά.

Μαγδαληνή Μαύρα – Ρουμπή,

συνταξιούχος δασκάλα

Υ.Γ. Και στο Κουτσοπόδι του Άργους, τον τόπο της καταγωγής μου, ήταν ευκάλυπτοι. Τους έχουν κόψει. Ισχύουν άλλοι νόμοι εκεί. Περιμένω, αγαπητοί οποιοιδήποτε αρμόδιοι, να ενεργήσετε.