Λέμε πως αγαπάμε τα ζώα και δείχνουμε την αγάπη μας με το να κάνουμε μέλος της οικογένειάς μας ένα κατοικίδιο, κυρίως σκυλί. Μέχρι ενός σημείου συμφωνώ. Γιατί αν αγαπούσαμε πραγματικά τα σκυλιά, δεν θα τα κλείναμε στα κλουβιά της πολυκατοικίας, κοινώς διαμερίσματα, αλλά θα τα αφήναμε να ζήσουν ελεύθερα στο φυσικό τους περιβάλλον. Όμως, επειδή οι καιροί έχουν αλλάξει, κι ο άνθρωπος, υπακούοντας τη Βίβλο, έχει κατακυριεύσει τη γη, κοινώς τα έχει ισοπεδώσει όλα, είναι πλέον πολύ δύσκολο στα σκυλιά, και όχι μόνο σʼ αυτά, να επιβιώσουν χωρίς την ανθρώπινη βοήθεια.
«Τι προτείνεις, λοιπόν;», θα με ρωτήσετε.
Μα, αν έχετε ένα σπίτι, κυρίως στα χωριά, με μεγάλη αυλή, κήπο και πράσινο, τότε μπορείτε να κατέχετε και σκυλιά και γάτες κι άλλα κατοικίδια. Με μια προϋπόθεση όμως: Να μην τα δένετε με αλυσίδες, και κανένα να μην είναι μόνο του, αλλά με το ταίρι του. Τότε, μπορώ να πω, πως όχι μόνο τα αγαπάτε, αλλά τα σέβεστε κιόλας, γιατί αυτό αποτελεί την πεμπτουσία της φιλοζωίας. Καλό φυσικά θα είναι να μην τους προσφέρετε σαν τροφή τα αποφάγια σας, γιατί τα ζώα δεν αντέχουν το αλάτι που καταναλώνει ο άνθρωπος.
Κι ερχόμαστε να δούμε τους φιλόζωους της πόλης, αυτούς που κρατάνε φυλακισμένα τα σκυλιά όλη την ημέρα στο διαμέρισμά τους, κι όταν βρουν μισή ώρα, τα βγάζουν στο πάρκο, για να κάνουν τη βόλτα τους, όπως ακριβώς και οι φυλακισμένοι, που τους βγάζουν οι φύλακες μισή ώρα την ημέρα στο προαύλιο της φυλακής για περπάτημα. Τις Κατίνες, που έχουν σκυλί στο σπίτι τους, επειδή έχει και κάποια άλλη, ή επειδή το επιτάσσει η μόδα. Τους ψυχοπλακωμένους, που χρησιμοποιούν το σκυλί σαν αγχολυτικό κατά της μοναξιάς τους. Εκείνους που το θέλουν σαν φύλακα, όση ώρα λείπουν από το διαμέρισμα. Αυτούς που το βλέπουν σαν ένα ακόμα παιχνίδι για την απόλαυση των παιδιών τους. Αν όλοι αυτοί είναι φιλόζωοι, τότε τι να πω;
Όμως, κακά τα ψέματα, ο άνθρωπος έχει εξημερώσει το σκύλο από τα πανάρχαια χρόνια, για να τον εξυπηρετεί. Ο τσοπάνης τον θέλει να πολεμά με τους δυνατότερούς του λύκους, για να φυλάει τα πρόβατά του. Ο κυνηγός εκμεταλλεύεται την κατά οχτώ χιλιάδες φορές δυνατότερη όσφρηση που έχει από τον άνθρωπο, για να του βρίσκει τα θηράματα. Και το πιο τραγικό: Έχει εκπαιδεύσει το σκυλί, ενάντια στα ένστικτά του. Όταν πιάνει το θήραμα, να μην το τρώει, όπως είναι ο κανόνας της ζωής, αρπακτικό γαρ, αλλά να το εναποθέτει στα πόδια του κυνηγού – αφέντη του.
Κάποιοι θα αναφέρουν πολλά παραδείγματα αφοσίωσης του σκύλου προς τον αφέντη του, πως όταν πεθάνει ο αφέντης, πεθαίνει κι ο σκύλος από τη λύπη του, αρνούμενος να δεχτεί τροφή, κι άλλα παραδείγματα αυτοθυσίας, όπου ο σκύλος θυσιάζει τη ζωή του για να προστατέψει τον αφέντη του, κι άλλα πολλά. Ναι, απʼ ότι φαίνεται, σʼ αυτές τις περιπτώσεις, ο σκύλος δείχνει συμπεριφορά ανώτερη από του ανθρώπου, κι αυτό είναι αξιοθαύμαστο. Όμως, σε καμία περίπτωση δεν παρακούσει τα κελεύσματα της φύσης του. Πόσα σκυλιά δεν έσπασαν τις αλυσίδες τους, προκειμένου να ζευγαρώσουν, κι άφησαν τα αφεντικά τους να τα περιμένουν ακόμα!
Η ασυνειδησία κάποιων, που παρατάνε τα σκυλιά τους, προκειμένου να τα ξεφορτωθούν, κάνει τις πόλεις να γεμίζουν αδέσποτα. Είναι κι αυτό ένα δείγμα της παιδείας που έχουμε και του πολιτισμού μας. Το χειρότερο είναι ότι βρίσκονται κάποιοι, αχαρακτήριστοι, που αρέσκονται στο να τα βασανίζουν. Να τους πούμε ανθρώπους αυτούς;  
Ας αναρωτηθούμε, τέλος, πόσο φιλόζωοι είμαστε, όταν φοράμε γούνες από μινκ, ζώα που εκτρέφουμε γιʼ αυτό το σκοπό, όταν τρώμε κοτόπουλα, μοσχαράκια, αρνάκια κι άλλα ζώα, που εκτρέφονται γιʼ αυτό το σκοπό, όταν βράζουμε ζωντανούς τους αστακούς, για να είναι πιο νόστιμοι, όταν αρεσκόμαστε στο κελάηδισμα του καναρινιού, μέσα από τα κάγκελα του κλουβιού του, της φυλακής του δηλαδή…
Μπορώ νʼ αναφέρω κι άλλα, πολλά παραδείγματα της σημερινής φιλοζωίας μας. Εντάξει, ίσως και να το παράκανα με την αναφορά μου στα εκτρεφόμενα, όμως, πριν χαρακτηρίσουμε τους εαυτούς μας φιλόζωους, ας το σκεφτούμε λιγάκι καλύτερα. Αν με ρωτήσετε εμένα, θα σας πω πως είμαι φιλόζωος, γιατί ανέχομαι ακόμα τους κυβερνήτες μας.