Μια νέα σχολική χρονιά βρίσκεται στο ξεκίνημά της. Κι όπως συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια οι αρμόδιοι κυβερνητικοί και διοικητικοί παράγοντες συναγωνίζονται στις μεγαλόστομες διακηρύξεις «περί ετοιμότητας», «περί πληρότητας εκπαιδευτικών», «περί ικανοποίησης των αναγκών» και πάει λέγοντας! Ο σοφός λαός μας, όμως, λέει: «Όπου ακούς μεγάλα λόγια, κράταγε μικρό καλάθι»! Κι έχει απόλυτο δίκιο! Γιατί αν σκύψει κανείς κι εξετάσει το χώρο της Δημόσιας Παιδείας θα διαπιστώσει πως αυτές οι επικοινωνιακές δηλώσεις απέχουν πάρα πολύ από την αλήθεια!
Ας ξεκινήσουμε με το κτιριακό πρόβλημα. Τα περισσότερα σχολικά κτίρια στη χώρα μας είναι από ακατάλληλα έως σχεδόν κατάλληλα για το ρόλο που καλούνται να επιτελέσουν. Σχεδιασμένα από ανθρώπους που δεν είχαν ιδέα για τις εκπαιδευτικές ανάγκες, με κατασκευαστικά λάθη που κάνουν ορισμένα απʼ αυτά επικίνδυνα σε περίπτωση σεισμού ή άλλης έκτακτης καταστροφής, με σοβαρές ελλείψεις σε δευτερεύοντες χώρους διδασκαλίας (εργαστήρια, αίθουσες μουσικής, ξένων γλωσσών, γυμναστήρια κλπ) και ανεπαρκείς αύλειους χώρους οι οποίοι δημιουργούν στρεσογόνες συνθήκες στα παιδιά και τα οδηγούν σε προβληματικές συμπεριφορές. Σʼ αυτά τα μουντά σχολικά κτίρια καλούνται οι Εκπαιδευτικοί να διδάξουν και οι μαθητές να μάθουν, παραμένοντας πολλές φορές «από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός» όπως συμβαίνει με τα λεγόμενα Ολοήμερα Σχολεία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.
Ξεχωριστά πρέπει να εξεταστεί το κτιριακό πρόβλημα των Νηπιαγωγείων. Όπως είναι γνωστό στη συντριπτική πλειονότητά τους στεγάζονται σε ενοικιαζόμενους χώρους που προορίζονταν για αποθήκες, καταστήματα ή γραφεία και συχνά στερούνται αύλειου χώρου ή διαθέτουν κάποιον υποτυπώδη χώρο για το διάλειμμα των νηπίων. Σε αρκετά απʼ αυτά οι συνθήκες είναι από ακατάλληλες έως επικίνδυνες και μάλιστα λόγω του τρόπου λειτουργίας τους. Παράδειγμα: Στα Νηπιαγωγεία είναι υποχρεωτικό το κλείδωμα της εξώθυρας. Σε ένα μονοθέσιο Νηπιαγωγείο η Νηπιαγωγός αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, ζαλίζεται και πέφτει κάτω, χάνοντας τις αισθήσεις της! Φαντάζεστε τι θα γίνει στο χώρο του Νηπιαγωγείου όπου είναι κλειδωμένα τα νήπια; Ο Θεός να βάλει το χέρι Του για να μην συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο! Οι «αρμόδιοι», όμως, παρά τις υποσχέσεις τους δεν έχουν προχωρήσει ποτέ στην ουσιαστική αντιμετώπιση του κτιριακού της Προσχολικής Αγωγής με άξονα την ίδρυση ενός Νηπιαγωγείου σε κάθε νέο σχολικο κτίριο ή αποκλειστικά πολυθέσιων Νηπιαγωγείων.
Σε ό,τι αφορά το επαρκές διδακτικό προσωπικό κάθε χρόνο παίζεται το ίδιο θεατρικόέργο. Εξαγγελίες του Υπουργείου Παιδείας πως θα καλυφθούν όλες οι κενές διδακτικές θέσεις, διαφωνίες και αντιπαραθέσεις με τις Ομοσπονδίες των Εκπ/κών σχετικά με τον αριθμό των κενών θέσεων και τέλος το απογοητευτικό αποτέλεσμα του βεβιασμένου διορισμού αναπληρωτών Εκπαιδευτικών κυριολεκτικά στο παραπέντε, ένα ή δύο εικοσιτετράωρα πριν γίνει ο αγιασμός! Καλούνται δηλαδή νέοι Εκπαιδευτικοί, με μικρή πείρα συνήθως, μέσα σε λίγες μέρες, να οργανώσουν την μετακίνησή τους από την ιδιαίτερη πατρίδα τους στον τόπο διορισμού τους, να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, να εγκλιματιστούν στον καινούριο σχολικό χώρο, να συγκεντρώσουν όλα τα εκπαιδευτικά-διδακτικάδεδομένα που τους χρειάζονται για να αναλάβουν την τάξη τους και προπάντων να είναι αποδοτικοί από την πρώτη μέρα!
Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελούν οι Εκπαιδευτικοί Ειδικοτήτων (Πληροφορικής, Θεατρολογίας, Μουσικής, Εικαστικών, Ξένων Γλωσσών). Τα δικά τους κενά καλύπτονται μετά από παρέλευση μηνός ίσως και περισσότερο! Στο κοντινό παρελθόν υπήρξε χρονιά που οι διορισμοί αυτοί τελείωσαν κοντά στα Χριστούγεννα! Το αξιότιμο Υπουργείο Παιδείας, που «θέλει και την πίτα ολάκερη και το σκύλο χορτάτο», για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των κενών και να δώσει την εντύπωση πως το ωρολόγιο πρόγραμμα εφαρμόζεται από την πρώτη στιγμή, πιέζει τους κατέχοντες θέσεις στην εκπαιδευτική διοικητική πυραμίδα, με τελευταίους τους διευθυντές των σχολικών μονάδων, για να υποχρεώσουν τους άλλους Εκπαιδευτικούς, ακόμα κι αν έχουν συμπληρωμένο διδακτικό ωράριο, να «απασχολήσουν» τα παιδιά που έχουν κενό σε μάθημα ειδικότητας! Αλλά αυτό συνιστά κατάφωρη παραβίαση της κείμενης εκπαιδευτικής νομοθεσίας και είναι απορίας άξιον πως το επίσημο κράτος καταφεύγει στην κατάλυση των νόμων αντί να προχωρήσει σε έγκαιρους διορισμούς!
Ένα άλλο μέγα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα Σχολεία μας, λόγω της οικονομικής κρίσης και της περιοριστικής οικονομικής κυβερνητικής πολιτικής, είναι η δραματική μείωση των πόρων για την Παιδεία. ΟΙ Καλλικρατικοί Δήμοι στους οποίους έχει μεταβιβαστεί η ευθύνη της διάθεσης των αναγκαίων οικονομικών πόρων, για τις λειτουργικές ανάγκες των σχολικών μονάδων, εξαρτώνται σχεδόν απολύτως από τα διαθέσιμα κονδύλια που τους μεταβιβάζει η κυβέρνηση. Αυτά τα κονδύλια, όμως, άλλοτε καθυστερούν κι άλλοτε φτάνουν «ψαλιδισμένα»! Έτσι οι Επιτροπές Παιδείας των Δήμων είναι αναγκασμένες να διαχειριστούν τη μιζέρια τους, με όλες τις αρνητικές συνέπειες στη λειτουργία των Σχολείων (αδυναμία εξόφλησης δαπανών, προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης κλπ).
Και σαν να μην έφταναν αυτά οι κυβερνητικοί ταγοί έχουν ετοιμάσει για τη φετινή χρονιά νέο σκηνικό έντασης με τους Εκπαιδευτικούς, με την επαπειλούμενη εφαρμογή της δήθεν αξιολόγησης! Δεν φτάνει που οι δάσκαλοι των παιδιών του ελληνικού λαού έχουν καταβαραθρωθεί οικονομικά, με αποτέλεσμα να σιτίζονται οι νέοι Εκπαιδευτικοί σε φοιτητικές και στρατιωτικές λέσχες, θέλουν να τους έχουν άβουλους και υποταγμένους στην εφαρμοζόμενη αντιεκπαιδευτική κυβερνητική πολιτική, που απαξιώνει και διαλύει το Δημόσιο Σχολείο, μετατρέποντάς το σε Σχολείο της αγοράς (ημιμαθείς απόφοιτοι, καταρτισμένοι εργαζόμενοι των 600 ευρώ, χειραγωγούμενοι ψηφοφόροι, μαζάνθρωποι)! Τώρα τι είδους αξιολόγηση είναι αυτή που βάζει έκ των προτέρων ποσοστώσεις στην αξιολογική κρίση των Εκπαιδευτικών και των άλλων εργαζομένων (τόσοι άριστοι, τόσοι επαρκείς, τόσοι ανεπαρκείς) , ας το σκεφτεί ο καθένας κι ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
Νέα σχολική χρονιά κι ο παιδεμός της Παιδείας μας συνεχίζεται! Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε και σε άλλα σοβαρά ζητήματα όπως είναι τα σχολικά εγχειρίδια, τα αναλυτικά προγράμματα, το εκπαιδευτικό κλίμα και άλλα. Αλλά ας αφήσουμε κάτι για μια επόμενη φορά! Κλείνοντας να πούμε ότι, απέναντι σʼαυτόν τον ζόφο και τη μιζέρια που έφερε η κρίση και στην Παιδεία μας, υπάρχει ο Έλληνας Εκπαιδευτικός, ο Δάσκαλος και η Δασκάλα, που προέρχονται από τις λαϊκές τάξεις και έχουν πλήρη συνείδηση των καθηκόντων και των υποχρεώσεών τους. Σʼ αυτούς τους φιλότιμους ανθρώπους μπορούμε να ελπίζουμε για μια Παιδεία αντάξια των ελπίδων και των προσδοκιών του Ελληνικού Λαού! Καλή Σχολική Χρονιά!